قالب وردپرس افزونه وردپرس

غزلیات حافظ

به این پست امتیاز بدهید

در این بخش غزلیات حافظ شیرازی نوشته شده است .

غزل ها بر طبق نسخه ی ” محمد قزوینی – قاسم غنی ” نوشته شده است ، با این وجود تعدادی از غزل ها که در این نسخه نیامده ، در بخش دیگری به نام ” غزلیات مشکوک حافظ ” قرار داده ایم .

فهرست غزلیات به ترتیب حروف الفبا – حرف آخر

 

الف : 

غزل شماره 1 : الا یا ایها الساقی ادر کأسا و ناولها

غزل شماره 2 : صلاح کار کجا و من خراب کجا

غزل شماره 3 : اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را

غزل شماره 4 : صبا به لطف بگو آن غزال رعنا را

غزل شماره 5 : دل می‌رود ز دستم صاحب دلان خدا را

غزل شماره 6 : به ملازمان سلطان که رساند این دعا را

غزل شماره 7 : صوفی بیا که آینه صافیست جام را

غزل شماره 8 : ساقیا برخیز و درده جام را

غزل شماره 9 : رونق عهد شباب است دگر بستان را

غزل شماره 10 : دوش از مسجد سوی میخانه آمد پیر ما

غزل شماره 11 : ساقی به نور باده برافروز جام ما

غزل شماره 12 : ای فروغ ماه حسن از روی رخشان شما

ب : 

غزل شماره 13 : می‌دمد صبح و کلّه بست سحاب

غزل شماره 14 : گفتم ای سلطان خوبان رحم کن بر این غریب

ت : 

غزل شماره 15 : ای شاهد قدسی که کشد بند نقابت

غزل شماره 16 : خمی که ابروی شوخ تو در کمان انداخت

غزل شماره 17 : سینه از آتش دل در غم جانانه بسوخت

غزل شماره 18 : ساقیا آمدن عید مبارک بادت

غزل شماره 19 : ای نسیم سحر آرامگه یار کجاست

غزل شماره 20 : روزه یک سو شد و عید آمد و دلها برخاست

غزل شماره 21 : دل و دینم شد و دلبر به ملامت برخاست

غزل شماره 22 : چو بشنوی سخن اهل دل مگو که خطاست

غزل شماره 23 : خیال روی تو در هر طریق همره ماست

غزل شماره 24 : مطلب طاعت و پیمان و صلاح از من مست

غزل شماره 25 :شکفته شد گل حمرا و گشت بلبل مست

غزل شماره 26 : زلف آشفته و خوی کرده و خندان لب و مست

غزل شماره 27 : در دیر مغان آمد یارم قدحی در دست

غزل شماره 28 : به جان خواجه و حق قدیم و عهد درست

غزل شماره 29 : ما را ز خیال تو چه پروای شراب است

غزل شماره 30 : زلفت هزار دل به یکی تار مو ببست

غزل شماره 31 : آن شب قدری که گویند اهل خلوت امشب است

غزل شماره 32 : خدا چو صورت ابروی دلگشای تو بست

غزل شماره 33 : خلوت گزیده را به تماشا چه حاجت است

غزل شماره 34 : رواق منظر چشم من آشیانه ی توست

غزل شماره 35 : برو به کار خود ای واعظ این چه فریادست

غزل شماره 36 : تا سر زلف تو در دست نسیم افتادست

غزل شماره 37 : بیا که قصر امل سخت سست بنیادست

غزل شماره 38 : بی مهر رخت روز مرا نور نمانده ست

غزل شماره 39 : باغ مرا چه حاجت سرو و صنوبر است

غزل شماره 40 : المنة لله که درِ میکده باز است

غزل شماره 41 : اگر چه باده فرح بخش و باد گل‌بیز است

غزل شماره 42 : حال دل با تو گفتنم هوس است

غزل شماره 43 : صحن بستان ذوق بخش و صحبت یاران خوش است

غزل شماره 44 : کنون که بر کف گل جام باده ی صاف است

غزل شماره 45 : در این زمانه رفیقی که خالی از خلل است

غزل شماره 46 : گل در بر و می در کف و معشوق به کام است

غزل شماره 47 : به کوی میکده هر سالکی که ره دانست

غزل شماره 48 : صوفی از پرتو می راز نهانی دانست

غزل شماره 49 : روضه ی خلد برین خلوت درویشان است

غزل شماره 50 : به دام زلف تو دل مبتلای خویشتن است

غزل شماره 51 : لعل سیراب به خون تشنه لب یار من است

غزل شماره 52 : روزگاری ست که سودای بتان دین من است

غزل شماره 53 : منم که گوشه ی میخانه خانقاه من است

غزل شماره 54 : ز گریه مردم چشمم نشسته در خون است

غزل شماره 55 : خم زلف تو دام کفر و دین است

غزل شماره 56 : دل سراپرده ی محبت اوست

غزل شماره 57 : آن سیه چرده که شیرینی عالم با اوست

غزل شماره 58 : سر ارادت ما و آستان حضرت دوست

غزل شماره 59 : دارم امید عاطفتی از جناب دوست

غزل شماره 60 : آن پیک نامور که رسید از دیار دوست

غزل شماره 61 : صبا اگر گذری افتدت به کشور دوست

غزل شماره 62 : مرحبا ای پیک مشتاقان بده پیغام دوست

غزل شماره 63 : روی تو کس ندید و هزارت رقیب هست

غزل شماره 64 : اگر چه عرض هنر پیش یار بی‌ادبی ست

غزل شماره 65 : خوشتر ز عیش و صحبت و باغ و بهار چیست

غزل شماره 66 : بنال بلبل اگر با منت سر یاری ست

غزل شماره 67 : یا رب این شمع دل افروز ز کاشانه ی کیست

غزل شماره 68 : ماهم این هفته برون رفت و به چشمم سالی ست

غزل شماره 69 : کس نیست که افتاده ی آن زلف دوتا نیست

غزل شماره 70 : مردم دیده ی ما جز به رخت ناظر نیست

غزل شماره 71 : زاهد ظاهرپرست از حال ما آگاه نیست

غزل شماره 72 : راهی ست راه عشق که هیچش کناره نیست

غزل شماره 73 : روشن از پرتو رویت نظری نیست که نیست

غزل شماره 74 : حاصل کارگه کون و مکان این همه نیست

غزل شماره 75 : خواب آن نرگس فتّان تو بی چیزی نیست

غزل شماره 76 : جز آستان توام در جهان پناهی نیست

غزل شماره 77 : بلبلی برگ گلی خوش رنگ در منقار داشت

غزل شماره 78 : دیدی که یار جز سر جور و ستم نداشت

غزل شماره 79 : کنون که می‌دمد از بوستان نسیم بهشت

غزل شماره 80 : عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه سرشت

غزل شماره 81 : صبحدم مرغ چمن با گل نوخاسته گفت

غزل شماره 82 : آن ترک پریچهره که دوش از بر ما رفت

غزل شماره 83 : گر ز دست زلف مشکینت خطایی رفت رفت

غزل شماره 84 : ساقی بیار باده که ماه صیام رفت

غزل شماره 85 : شربتی از لب لعلش نچشیدیم و برفت

غزل شماره 86 : ساقی بیا که یار ز رخ پرده برگرفت

غزل شماره 87 : حسنت به اتفاق ملاحت جهان گرفت

غزل شماره 88 : شنیده‌ام سخنی خوش که پیر کنعان گفت

غزل شماره 89 : یا رب سببی ساز که یارم به سلامت

غزل شماره 90 : ای هدهد صبا به سبا می‌فرستمت

غزل شماره 91 : ای غایب از نظر به خدا می‌سپارمت

غزل شماره 92 : میر من خوش می‌روی کاندر سر و پا میرمت

غزل شماره 93 : چه لطف بود که ناگاه رشحه ی قلمت

غزل شماره 94 : زان یار دلنوازم شکریست با شکایت

غزل شماره 95 : مدامم مست می‌دارد نسیم جعد گیسویت

ث : 

غزل شماره 96 : درد ما را نیست درمان الغیاث

ج : 

غزل شماره 97 : تویی که بر سر خوبان کشوری چون تاج

ح : 

غزل شماره 98 : اگر به مذهب تو خون عاشق است مباح

خ : 

غزل شماره 99 : دل من در هوای روی فرّخ

د : 

غزل شماره 100 : دی پیر می فروش که ذکرش به خیر باد

غزل شماره 101 : شراب و عیش نهان چیست کار بی‌بنیاد

غزل شماره 102 : دوش آگهی ز یار سفرکرده داد باد

غزل شماره 103 : روز وصل دوستداران یاد باد

غزل شماره 104 : جمالت آفتاب هر نظر باد

غزل شماره 105 : صوفی ار باده به اندازه خورد نوشش باد

غزل شماره 106 : تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد

غزل شماره 107 : حسن تو همیشه در فزون باد

غزل شماره 108 : خسروا گوی فلک در خم چوگان تو باد

غزل شماره 109 : دیرست که دلدار پیامی نفرستاد

غزل شماره 110 : پیرانه سرم عشق جوانی به سر افتاد

غزل شماره 111 : عکس روی تو چو در آینه ی جام افتاد

غزل شماره 112 : آنکه رخسار تو را رنگ گل و نسرین داد

غزل شماره 113 : بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشانی داد

غزل شماره 114 : همای اوج سعادت به دام ما افتد

غزل شماره 115 : درخت دوستی بنشان که کام دل به بار آرد

غزل شماره 116 : کسی که حسن و خط دوست در نظر دارد

غزل شماره 117 : دل ما به دور رویت ز چمن فراغ دارد

غزل شماره 118 : آنکس که به دست جام دارد

غزل شماره 119 : دلی که غیب نمای است و جام جم دارد

غزل شماره 120 : بتی دارم که گرد گل ز سنبل سایه بان دارد

غزل شماره 121 : هر آن کو خاطر مجموع و یار نازنین دارد

غزل شماره 122 : هر آنکه جانب اهل خدا نگه دارد

غزل شماره 123 : مطرب عشق عجب ساز و نوایی دارد

غزل شماره 124 : آن که از سنبل او غالیه تابی دارد

غزل شماره 125 : شاهد آن نیست که مویی و میانی دارد

غزل شماره 126 : جان بی جمال جانان میل جهان ندارد

غزل شماره 127 : روشنی طلعت تو ماه ندارد

غزل شماره 128 : نیست در شهر نگاری که دل ما ببرد

غزل شماره 129 : اگر نه باده غم دل ز یاد ما ببرد

غزل شماره 130 : سحر بلبل حکایت با صبا کرد

غزل شماره 131 : بیا که تُرک فلک خوانِ روزه غارت کرد

غزل شماره 132 : به آب روشن می عارفی طهارت کرد

غزل شماره 133 : صوفی نهاد دام و سر حقه باز کرد

غزل شماره 134 : بلبلی خون دلی خورد و گلی حاصل کرد

غزل شماره 135 : چو باد عزم سر کوی یار خواهم کرد

غزل شماره 136 : دست در حلقه ی آن زلف دوتا نتوان کرد

غزل شماره 137 : دل از من برد و روی از من نهان کرد

غزل شماره 138 : رو بر رهش نهادم و بر من گذر نکرد

غزل شماره 139 : دلبر برفت و دلشدگان را خبر نکرد

غزل شماره 140 : دیدی ای دل که غم عشق دگربار چه کرد

غزل شماره 141 : دوستان دختر رز توبه ز مستوری کرد

غزل شماره 142 : سال‌ها دل طلب جام جم از ما می‌کرد

غزل شماره 143 : به سر جام جم آنگه نظر توانی کرد

غزل شماره 144 : یاد باد آنکه ز ما وقت سفر یاد نکرد

غزل شماره 145 : چه مستی ست ندانم که رو به ما آورد

غزل شماره 146 : صبا وقت سحر بویی ز زلف یار می‌آورد

غزل شماره 147 : نسیم باد صبا دوشم آگهی آورد

غزل شماره 148 : یارم چو قدح به دست گیرد

غزل شماره 149 : دلم جز مهر مه رویان طریقی بر نمی‌گیرد

غزل شماره 150 : ساقی ار باده از این دست به جام اندازد

غزل شماره 151 : دمی با غم به سر بردن جهان یکسر نمی‌ارزد

غزل شماره 152 : در ازل پرتو حسنت ز تجلی دم زد

غزل شماره 153 : سحر چون خسرو خاور علم بر کوهساران زد

غزل شماره 154 : راهی بزن که آهی بر ساز آن توان زد

غزل شماره 155 : اگر روم ز پی اش فتنه‌ها برانگیزد

غزل شماره 156 : به حسن و خلق و وفا کس به یار ما نرسد

غزل شماره 157 : هر که را با خط سبزت سر سودا باشد

غزل شماره 158 : من و انکار شراب این چه حکایت باشد

غزل شماره 159 : نقد صوفی نه همه صافی بی‌غش باشد

غزل شماره 160 : خوش است خلوت اگر یار یار من باشد

غزل شماره 161 : کی شعر تر انگیزد خاطر که حزین باشد

غزل شماره 162 : خوش آمد گل وز آن خوشتر نباشد

غزل شماره 163 : گل بی رخِ یار خوش نباشد

غزل شماره 164 : نفس باد صبا مشک فشان خواهد شد

غزل شماره 165 : مرا مهر سیه چشمان ز سر بیرون نخواهد شد

غزل شماره 166 : روز هجران و شب فرقت یار آخر شد

غزل شماره 167 : ستاره‌ای بدرخشید و ماه مجلس شد

غزل شماره 168 : گداخت جان که شود کار دل تمام و نشد

غزل شماره 169 : یاری اندر کس نمی‌بینیم یاران را چه شد

غزل شماره 170 : زاهد خلوت نشین دوش به میخانه شد

غزل شماره 171 : دوش از جناب آصف پیک بشارت آمد

غزل شماره 172 : عشق تو نهال حیرت آمد

غزل شماره 173 : در نمازم خم ابروی تو با یاد آمد

غزل شماره 174 : مژده ای دل که دگر باد صبا بازآمد

غزل شماره 175 : صبا به تهنیت پیر می فروش آمد

غزل شماره 176 : سحرم دولت بیدار به بالین آمد

غزل شماره 177 : نه هر که چهره برافروخت دلبری داند

غزل شماره 178 : هر که شد محرم دل در حرم یار بماند

غزل شماره 179 : رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند

غزل شماره 180 : ای پسته ی تو خنده زده بر حدیث قند

غزل شماره 181 : بعد از این دست من و دامن آن سرو بلند

غزل شماره 182 : حسب حالی ننوشتی و شد ایامی چند

غزل شماره 183 : دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند

غزل شماره 184 : دوش دیدم که ملایک در میخانه زدند

غزل شماره 185 : نقدها را بود آیا که عیاری گیرند

غزل شماره 186 : گر می فروش حاجت رندان روا کند

غزل شماره 187 : دلا بسوز که سوز تو کارها بکند

غزل شماره 188 : مرا به رندی و عشق آن فضول عیب کند

غزل شماره 189 : طایر دولت اگر باز گذاری بکند

غزل شماره 190 : کلک مشکین تو روزی که ز ما یاد کند

غزل شماره 191 : آن کیست کز روی کرم با ما وفاداری کند

غزل شماره 192 : سرو چمان من چرا میل چمن نمی‌کند

غزل شماره 193 : در نظربازی ما بی‌خبران حیرانند

غزل شماره 194 : سمن بویان غبار غم چو بنشینند بنشانند

غزل شماره 195 : غلام نرگس مست تو تاجدارانند

غزل شماره 196 : آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند

غزل شماره 197 : شاهدان گر دلبری زینسان کنند

غزل شماره 198 : گفتم کی ام دهان و لبت کامران کنند

غزل شماره 199 : واعظان کاین جلوه در محراب و منبر می‌کنند

غزل شماره 200 : دانی که چنگ و عود چه تقریر می‌کنند

غزل شماره 201 : شراب بی‌غش و ساقی خوش دو دام رهند

غزل شماره 202 : بود آیا که در میکده‌ها بگشایند

غزل شماره 203 : سال‌ها دفتر ما در گرو صهبا بود

غزل شماره 204 : یاد باد آنکه نهانت نظری با ما بود

غزل شماره 205 : تا ز میخانه و می نام و نشان خواهد بود

غزل شماره 206 : پیش از اینت بیش از این اندیشه ی عشاق بود

غزل شماره 207 : یاد باد آن که سر کوی توام منزل بود

غزل شماره 208 : خستگان را چو طلب باشد و قوت نبود

غزل شماره 209 : قتل این خسته به شمشیر تو تقدیر نبود

غزل شماره 210 : دوش در حلقه ی ما قصه ی گیسوی تو بود

غزل شماره 211 : دوش می‌آمد و رخساره برافروخته بود

غزل شماره 212 : یک دو جامم دی سحرگه اتفاق افتاده بود

غزل شماره 213 : گوهر مخزن اسرار همان است که بود

غزل شماره 214 : دیدم به خواب خوش که به دستم پیاله بود

غزل شماره 215 : به کوی میکده یارب سحر چه مشغله بود

غزل شماره 216 : آن یار کز او خانه ی ما جای پری بود

غزل شماره 217 : مسلمانان مرا وقتی دلی بود

غزل شماره 218 : در ازل هر کو به فیض دولت ارزانی بود

غزل شماره 219 : کنون که در چمن آمد گل از عدم به وجود

غزل شماره 220 : از دیده خون دل همه بر روی ما رود

غزل شماره 221 : چو دست بر سر زلفش زنم به تاب رود

غزل شماره 222 : از سر کوی تو هر کو به ملالت برود

غزل شماره 223 : هرگزم نقش تو از لوح دل و جان نرود

غزل شماره 224 : خوشا دلی که مدام از پی نظر نرود

غزل شماره 225 : ساقی حدیث سرو و گل و لاله می‌رود

غزل شماره 226 : ترسم که اشک در غم ما پرده در شود

غزل شماره 227 : گر چه بر واعظ شهر این سخن آسان نشود

غزل شماره 228 : گر من از باغ تو یک میوه بچینم چه شود

غزل شماره 229 : بخت از دهان دوست نشانم نمی‌دهد

غزل شماره 230 : اگر به باده ی مشکین دلم کشد شاید

غزل شماره 231 : گفتم غم تو دارم گفتا غمت سر آید

غزل شماره 232 : بر سر آنم که گر ز دست برآید

غزل شماره 233 : دست از طلب ندارم تا کام من برآید

غزل شماره 234 : چو آفتاب می از مشرق پیاله برآید

غزل شماره 235 : زهی خجسته زمانی که یار بازآید

غزل شماره 236 : اگر آن طایر قدسی ز درم بازآید

غزل شماره 237 : نفس برآمد و کام از تو بر نمی‌آید

غزل شماره 238 : جهان بر ابروی عید از هلال وسمه کشید

غزل شماره 239 : رسید مژده که آمد بهار و سبزه دمید

غزل شماره 240 : ابر آذاری برآمد باد نوروزی وزید

غزل شماره 241 : معاشران ز حریف شبانه یاد آرید

غزل شماره 242 : بیا که رایت منصور پادشاه رسید

غزل شماره 243 : بوی خوش تو هر که ز باد صبا شنید

غزل شماره 244 : معاشران گره از زلف یار باز کنید

غزل شماره 245 : شراب بی‌غش و ساقی خوش دو دام رهند

غزل شماره 246 : بود آیا که در میکده‌ها بگشایند

ر : 

غزل شماره 247 : الا ای طوطی گویای اسرار

غزل شماره 248 : عید است و آخر گل و یاران در انتظار

غزل شماره 249 : صبا ز منزل جانان گذر دریغ مدار

غزل شماره 250 : ای صبا نکهتی از کوی فلانی به من آر

غزل شماره 251 : ای صبا نکهتی از خاک ره یار بیار

غزل شماره 252 : روی بنمای و وجود خودم از یاد ببر

غزل شماره 253 : شب وصل است و طی شد نامه ی هجر

غزل شماره 254 : گر بود عمر به میخانه رسم بار دگر

غزل شماره 255 : ای خرم از فروغ رخت لاله زار عمر

غزل شماره 256 : دیگر ز شاخ سرو سهی بلبل صبور

غزل شماره 257 : یوسف گم گشته بازآید به کنعان غم مخور

غزل شماره 258 : نصیحتی کنمت بشنو و بهانه مگیر

غزل شماره 259 : روی بنما و مرا گو که ز جان دل برگیر

ز : 

غزل شماره 260 : هزار شکر که دیدم به کام خویشت باز

غزل شماره 261 : منم که دیده به دیدار دوست کردم باز

غزل شماره 262 : ای سرو ناز حسن که خوش می‌روی به ناز

غزل شماره 263 : درآ که در دل خسته توان درآید باز

غزل شماره 264 : حال خونین دلان که گوید باز

غزل شماره 265 : بیا و کشتی ما در شط شراب انداز

غزل شماره 266 : خیز و در کاسه ی زر آب طربناک انداز

غزل شماره 267 : برنیامد از تمنای لبت کامم هنوز

غزل شماره 268 : دلم رمیده ی لولی‌وشی ست شورانگیز

س : 

غزل شماره 269 : ای صبا گر بگذری بر ساحل رود ارس

غزل شماره 270 : گلعذاری ز گلستان جهان ما را بس

غزل شماره 271 : دلا رفیق سفر بخت نیکخواهت بس

غزل شماره 272 : درد عشقی کشیده‌ام که مپرس

غزل شماره 273 : دارم از زلف سیاهش گله چندان که مپرس

ش : 

غزل شماره 274 : بازآی و دل تنگ مرا مونس جان باش

غزل شماره 275 : اگر رفیق شفیقی درست پیمان باش

غزل شماره 276 : به دور لاله قدح گیر و بی‌ریا می‌باش

غزل شماره 277 : صوفی گلی بچین و مرقع به خار بخش

غزل شماره 278 : باغبان گر پنج روزی صحبت گل بایدش

غزل شماره 279 : فکر بلبل همه آن است که گل شد یارش

غزل شماره 280 : شراب تلخ می‌خواهم که مردافکن بود زورش

غزل شماره 281 : خوشا شیراز و وضع بی‌مثالش

غزل شماره 282 : چو برشکست صبا زلف عنبرافشانش

غزل شماره 283 : یارب این نوگل خندان که سپردی به منش

غزل شماره 284 : ببرد از من قرار و طاقت و هوش

غزل شماره 285 : سحر ز هاتف غیبم رسید مژده به گوش

غزل شماره 286 : هاتفی از گوشه ی میخانه دوش

غزل شماره 287 : در عهد پادشاه خطابخش جرم پوش

غزل شماره 288 : دوش با من گفت پنهان کاردانی تیزهوش

غزل شماره 289 : ای همه شکل تو مطبوع و همه جای تو خوش

غزل شماره 290 : کنار آب و پای بید و طبع شعر و یاری خوش

غزل شماره 291 : مجمع خوبی و لطف است عذار چو مهش

غزل شماره 292 : دلم رمیده شد و غافلم من درویش

غزل شماره 293 : ما آزموده‌ایم در این شهر بخت خویش

ع : 

غزل شماره 294 : قسم به حشمت و جاه و جلال شاه شجاع

غزل شماره 295 : بامدادان که ز خلوتگه کاخ ابداع

غزل شماره 296 : در وفای عشق تو مشهور خوبانم چو شمع

غ : 

غزل شماره 297 : سحر به بوی گلستان دمی شدم در باغ

ف : 

غزل شماره 298 : طالع اگر مدد دهد دامنش آورم به کف

ق : 

غزل شماره 299 : زبان خامه ندارد سر بیان فراق

غزل شماره 300 : مقام امن و می بی‌غش و رفیق شفیق

ک : 

غزل شماره 301 : اگر شراب خوری جرعه‌ای فشان بر خاک

غزل شماره 302 : هزار دشمنم ار می‌کنند قصد هلاک

غزل شماره 303 : ای دل ریش مرا با لب تو حق نمک

ل : 

غزل شماره 304 : خوش خبر باشی ای نسیم شمال

غزل شماره 305 : شَمَمتُ روح ودادٍ و شِمتُ برق وصال

غزل شماره 306 : دارای جهان نصرت دین خسرو کامل

غزل شماره 307 : به وقت گل شدم از توبه ی شراب خجل

غزل شماره 308 : اگر به کوی تو باشد مرا مجال وصول

غزل شماره 309 : هر نکته‌ای که گفتم در وصف آن شمایل

غزل شماره 310 : ای رُخت چون خلد و لعلت سلسبیل

م : 

غزل شماره 311 : عشقبازی و جوانی و شراب لعل فام

غزل شماره 312 : مرحبا طایر فرّخ پی فرخنده پیام

غزل شماره 313 : عاشق روی جوانی خوش نوخاسته‌ام

غزل شماره 314 : بشری اِذِ السّلامة حلَّت بذی سلم

غزل شماره 315 : بازآی ساقیا که هواخواه خدمتم

غزل شماره 316 : دوش بیماری چشم تو ببرد از دستم

غزل شماره 317 : به غیر از آنکه بشد دین و دانش از دستم

غزل شماره 318 : زلف بر باد مده تا ندهی بر بادم

غزل شماره 319 : فاش می‌گویم و از گفته ی خود دلشادم

غزل شماره 320 : مرا می‌بینی و هر دم زیادت می‌کنی دردم

غزل شماره 321 : سال‌ها پیروی مذهب رندان کردم

غزل شماره 322 : دیشب به سیل اشک ره خواب می‌زدم

غزل شماره 323 : هر چند پیر و خسته دل و ناتوان شدم

غزل شماره 324 : خیال نقش تو در کارگاه دیده کشیدم

غزل شماره 325 : ز دست کوته خود زیر بارم

غزل شماره 326 : گر چه افتاد ز زلفش گرهی در کارم

غزل شماره 327 : گر دست دهد خاک کف پای نگارم

غزل شماره 328 : در نهانخانه ی عشرت صنمی خوش دارم

غزل شماره 329 : مرا عهدی ست با جانان که تا جان در بدن دارم

غزل شماره 330 : من که باشم که بر آن خاطر عاطر گذرم

غزل شماره 331 : جوزا سحر نهاد حمایل برابرم

غزل شماره 332 : تو همچو صبحی و من شمع خلوت سحرم

غزل شماره 333 : به تیغم گر کشد دستش نگیرم

غزل شماره 334 : مزن بر دل ز نوک غمزه تیرم

غزل شماره 335 : نماز شام غریبان چو گریه آغازم

غزل شماره 336 : گر دست رسد در سر زلفین تو بازم

غزل شماره 337 : در خرابات مغان گر گذر افتد بازم

غزل شماره 338 : مژده ی وصل تو کو کز سر جان برخیزم

غزل شماره 339 : چرا نه در پی عزم دیار خود باشم

غزل شماره 340 : من دوستدار روی خوش و موی دلکشم

غزل شماره 341 : خیال روی تو چون بگذرد به گلشن چشم

غزل شماره 342 : من که از آتش دل چون خم می در جوشم

غزل شماره 343 : گر من از سرزنش مدعیان اندیشم

غزل شماره 344 : حجاب چهره ی جان می‌شود غبار تنم

غزل شماره 345 : چل سال بیش رفت که من لاف می‌زنم

غزل شماره 346 : عمری ست تا من در طلب هر روز گامی می‌زنم

غزل شماره 347 : بی تو ای سرو روان با گل و گلشن چه کنم

غزل شماره 348 : من نه آن رندم که ترک شاهد و ساغر کنم

غزل شماره 349 : صنما با غم عشق تو چه تدبیر کنم

غزل شماره 350 : دیده دریا کنم و صبر به صحرا فکنم

غزل شماره 351 : دوش سودای رخش گفتم ز سر بیرون کنم

غزل شماره 352 : به عزم توبه سحر گفتم استخاره کنم

غزل شماره 353 : حاشا که من به موسم گل ترک می کنم

غزل شماره 354 : روزگاری شد که در میخانه خدمت می‌کنم

غزل شماره 355 : من ترک عشق شاهد و ساغر نمی‌کنم

غزل شماره 356 : به مژگان سیه کردی هزاران رخنه در دینم

غزل شماره 357 : حالیا مصلحت وقت در آن می‌بینم

غزل شماره 358 : گرم از دست برخیزد که با دلدار بنشینم

غزل شماره 359 : در خرابات مغان نور خدا می‌بینم

غزل شماره 360 : غم زمانه که هیچش کران نمی‌بینم

غزل شماره 361 : خرم آن روز کز این منزل ویران بروم

غزل شماره 362 : گر از این منزل ویران به سوی خانه روم

غزل شماره 363 : آنکه پامال جفا کرد چو خاک راهم

غزل شماره 364 : دیدار شد میسر و بوس و کنار هم

غزل شماره 365 : دردم از یار است و درمان نیز هم

غزل شماره 366 : ما بی غمان مست دل از دست داده‌ایم

غزل شماره 367 : عمری ست تا به راه غمت رو نهاده‌ایم

غزل شماره 368 : ما بدین در نه پی حشمت و جاه آمده‌ایم

غزل شماره 369 : فتوی پیر مغان دارم و قولی ست قدیم

غزل شماره 370 : خیز تا از در میخانه گشادی طلبیم

غزل شماره 371 : ما ز یاران چشم یاری داشتیم

غزل شماره 372 : صلاح از ما چه می‌جویی که مستان را صلا گفتیم

غزل شماره 373 : ما درس سحر در ره میخانه نهادیم

غزل شماره 374 : بگذار تا ز شارع میخانه بگذریم

غزل شماره 375 : خیز تا خرقه ی صوفی به خرابات بریم

غزل شماره 376 : بیا تا گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم

غزل شماره 377 : صوفی بیا که خرقه ی سالوس برکشیم

غزل شماره 378 : دوستان وقت گل آن بِه که به عشرت کوشیم

غزل شماره 379 : ما شبی دست برآریم و دعایی بکنیم

غزل شماره 380 : ما نگوییم بد و میل به ناحق نکنیم

غزل شماره 381 : سرم خوش است و به بانگ بلند می‌گویم

غزل شماره 382 : بارها گفته‌ام و بار دگر می‌گویم

غزل شماره 383 : گر چه ما بندگان پادشهیم

ن : 

غزل شماره 384 : فاتحه‌ای چو آمدی بر سر خسته‌ای بخوان

غزل شماره 385 : چندانکه گفتم غم با طبیبان

غزل شماره 386 : می‌سوزم از فراقت روی از جفا بگردان

غزل شماره 387 : یارب آن آهوی مشکین به ختن بازرسان

غزل شماره 388 : خدا را کم نشین با خرقه پوشان

غزل شماره 389 : شاه شمشادقدان خسرو شیرین دهنان

غزل شماره 390 : بهار و گل طرب انگیز گشت و توبه شکن

غزل شماره 391 : چو گل هر دم به بویت جامه در تن

غزل شماره 392 : افسر سلطان گل پیدا شد از طرف چمن

غزل شماره 393 : خوشتر از فکر می و جام چه خواهد بودن

غزل شماره 394 : دانی که چیست دولت دیدار یار دیدن

غزل شماره 395 : منم که شهره ی شهرم به عشق ورزیدن

غزل شماره 396 : ای روی ماه منظر تو نوبهار حسن

غزل شماره 397 : گلبرگ را ز سنبل مشکین نقاب کن

غزل شماره 398 : صبح است ساقیا قدحی پرشراب کن

غزل شماره 399 : ز در درآ و شبستان ما منوّر کن

غزل شماره 400 : ای نور چشم من سخنی هست گوش کن

غزل شماره 401 : کرشمه‌ای کن و بازار ساحری بشکن

غزل شماره 402 : بالابلند عشوه گر نقش باز من

غزل شماره 403 : چون شوم خاک رهش دامن بیفشاند ز من

غزل شماره 404 : نکته‌ای دلکش بگویم خال آن مه رو ببین

غزل شماره 405 : شراب لعل کش و روی مه جبینان بین

غزل شماره 406 : می‌فکن بر صف رندان نظری بهتر از این

و : 

غزل شماره 407 : به جان پیر خرابات و حق صحبت او

غزل شماره 408 : گفتا برون شدی به تماشای ماه نو

غزل شماره 409 : مزرع سبز فلک دیدم و داس مه نو

غزل شماره 410 : ای آفتاب آینه دار جمال تو

غزل شماره 411 : ای خونبهای نافه ی چین خاک راه تو

غزل شماره 412 : ای قبای پادشاهی راست بر بالای تو

غزل شماره 413 : تاب بنفشه می‌دهد طره ی مشک سای تو

غزل شماره 414 : مرا چشمی ست خون افشان ز دست آن کمان ابرو

غزل شماره 415 : خطّ عذار یار که بگرفت ماه از او

غزل شماره 416 : گلبن عیش می‌دمد ساقی گلعذار کو

غزل شماره 417 : ای پیک راستان خبر یار ما بگو

ه : 

غزل شماره 418 : خنک نسیم معنبر شمامه‌ای دلخواه

غزل شماره 419 : عیشم مدام است از لعل دلخواه

غزل شماره 420 : گر تیغ بارد در کوی آن ماه

غزل شماره 421 : وصال او ز عمر جاودان به

غزل شماره 422 : ناگهان پرده برانداخته‌ای یعنی چه

غزل شماره 423 : در سرای مغان رفته بود و آب زده

غزل شماره 424 : ای که با سلسله ی زلف دراز آمده‌ای

غزل شماره 425 : دوش رفتم به در میکده خواب آلوده

غزل شماره 426 : از من جدا مشو که توام نور دیده‌ای

غزل شماره 427 : دامن کشان همی‌شد در شرب زرکشیده

غزل شماره 428 : از خون دل نوشتم نزدیک دوست نامه

غزل شماره 429 : چراغ روی تو را شمع گشت پروانه

غزل شماره 430 : سحرگاهان که مخمور شبانه

ی : 

غزل شماره 431 : ساقی بیا که شد قدح لاله پر ز می

غزل شماره 432 : به صوت بلبل و قمری اگر ننوشی می

غزل شماره 433 : لبش می‌بوسم و در می‌کشم می

غزل شماره 434 : مخمور جام عشقم ساقی بده شرابی

غزل شماره 435 : ای که بر ماه از خط مشکین نقاب انداختی

غزل شماره 436 : ای دل مباش یکدم خالی ز عشق و مستی

غزل شماره 437 : با مدعی مگویید اسرار عشق و مستی

غزل شماره 438 : آن غالیه خط گر سوی ما نامه نوشتی

غزل شماره 439 : ای قصه ی بهشت ز کویت حکایتی

غزل شماره 440 : سبت سلمی بصدغیها فؤادی

غزل شماره 441 : دیدم به خواب دوش که ماهی برآمدی

غزل شماره 442 : سحر با باد می‌گفتم حدیث آرزومندی

غزل شماره 443 : چه بودی ار دل آن ماه مهربان بودی

غزل شماره 444 : به جان او که گرم دسترس به جان بودی

غزل شماره 445 : چو سرو اگر بخرامی دمی به گلزاری

غزل شماره 446 : شهری ست پرظریفان وز هر طرف نگاری

غزل شماره 447 : تو را که هر چه مراد است در جهان داری

غزل شماره 448 : صبا تو نکهت آن زلف مشک بو داری

غزل شماره 449 : بیا با ما مَوَرز این کینه داری

غزل شماره 450 : ای که در کوی خرابات مقامی داری

غزل شماره 451 : ای که مهجوری عشاق روا می‌داری

غزل شماره 452 : روزگاری ست که ما را نگران می‌داری

غزل شماره 453 : خوش کرد یاوری فلکت روز داوری

غزل شماره 454 : طفیل هستی عشقند آدمی و پری

غزل شماره 455 : ای که دایم به خویش مغروری

غزل شماره 456 : ز کوی یار می‌آید نسیم باد نوروزی

غزل شماره 457 : عمر بگذشت به بی‌حاصلی و بوالهوسی

غزل شماره 458 : نوبهار است در آن کوش که خوشدل باشی

غزل شماره 459 : هزار جهد بکردم که یار من باشی

غزل شماره 460 : ای دل آن دم که خراب از می گلگون باشی

غزل شماره 461 : زین خوش رقم که بر گل رخسار می‌کشی

غزل شماره 462 : سُلَیمی مُنذ حَلّت بالعراق

غزل شماره 463 : کتبتُ قصة شوقی و مدمعی باکی

غزل شماره 464 : یا مبسماَ یحاکی دُرجاً من اللآلی

غزل شماره 465 : سلام الله ما کرّ اللیالی

غزل شماره 466 : بگرفت کار حسنت چون عشق من کمالی

غزل شماره 467 : رفتم به باغ صبحدمی تا چنم گلی

غزل شماره 468 : این خرقه که من دارم در رهن شراب اولی

غزل شماره 469 : زان می عشق کز او پخته شود هر خامی

غزل شماره 470 : که برد به نزد شاهان ز من گدا پیامی

غزل شماره 471 : اَتت روائح رند الحِمی و زادَ غرامی

غزل شماره 472 : سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمی

غزل شماره 473 : ز دلبرم که رساند نوازش قلمی

غزل شماره 474 : احمد الله علی معدلة السلطان

غزل شماره 475 : وقت را غنیمت دان آنقدر که بتوانی

غزل شماره 476 : هواخواه توام جانا و می‌دانم که می‌دانی

غزل شماره 477 : گفتند خلایق که تویی یوسف ثانی

غزل شماره 478 : نسیم صبح سعادت بدان نشان که تو دانی

غزل شماره 479 : دو یار زیرک و از باده ی کهن دومنی

غزل شماره 480 : نوش کن جام شراب یک منی

غزل شماره 481 : صبح است و ژاله می‌چکد از ابر بهمنی

غزل شماره 482 : ای که در کشتن ما هیچ مدارا نکنی

غزل شماره 483 : بشنو این نکته که خود را ز غم آزاده کنی

غزل شماره 484 : ای دل به کوی عشق گذاری نمی‌کنی

غزل شماره 485 : سحرگه رهروی در سرزمینی

غزل شماره 486 : تو مگر بر لب آبی به هوس بنشینی

غزل شماره 487 : ساقیا سایه ی ابر است و بهار و لب جوی

غزل شماره 488 : بلبل ز شاخ سرو به گلبانگ پهلوی

غزل شماره 489 : ای بی‌خبر بکوش که صاحب خبر شوی

غزل شماره 490 : سحرم هاتف میخانه به دولتخواهی

غزل شماره 491 : ای در رخ تو پیدا انوار پادشاهی

غزل شماره 492 : در همه دیر مغان نیست چو من شیدایی

غزل شماره 493 : به چشم کرده‌ام ابروی ماه سیمایی

غزل شماره 494 : سلامی چو بوی خوش آشنایی

غزل شماره 495 : ای پادشه خوبان داد از غم تنهایی

غزل شماره 496 : ای دل گر از آن چاه زنخدان به درآیی

غزل شماره 497 : می خواه و گل افشان کن از دهر چه می‌جویی

پایان اشعار این بخش

حمایت مالی از سایت
......

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*