قالب وردپرس بیتستان پرنده فناوری
خانه / اشعار کامل شاعران / رهی معیری / رباعیات رهی معیری

رباعیات رهی معیری

در این بخش ” رباعی های رهی معیری ” نوشته شده است.

فهرست رباعیات به ترتیب حروف الفبا – حرف آخر قافیه یا ردیف –

برای خواندن هر شعر ، روی آن کلیک کنید :

 

شعر شماره ۱ : دانستی اگر سوز شبانروز مرا

شعر شماره ۲ : ای جلوه ی برق آشیان سوز تو را

شعر شماره ۳ : ای ناله چه شد در دل او تاثیرت

شعر شماره ۴ : آن را که جفاجوست نمی باید خواست

شعر شماره ۵ : گردون مرا ز محنت هستی رها نخواست

شعر شماره ۶ : آن دوست، که ناکامی ما خواسته است

شعر شماره ۷ : چشم یاری داشتن از دشمنان بیهوده است

شعر شماره ۸ : هر لاله ی آتشین، دل سوخته ای است

شعر شماره ۹ : نیست سری کز تو پرآشوب نیست

شعر شماره ۱۰ : در عشق تو پروای بداندیشم نیست

شعر شماره ۱۱ : گلبرگ به نرمی چو بر و دوش تو نیست

شعر شماره ۱۲ : داریم دلی صاف تر از سینه صبح

شعر شماره ۱۳ : زنجیر طلایی تو ای گنج مراد

شعر شماره ۱۴ : هر گل که به طرف گلستان می خندد

شعر شماره ۱۵ : می از کف آن زهره جبین می ریزد

شعر شماره ۱۶ : دردا که بهار عیش ما آخر شد

شعر شماره ۱۷ : تا دل شکنی، شیوه ی آمال تو شد

شعر شماره ۱۸ : کاش امشبم آن شمع طرب می‌آمد

شعر شماره ۱۹ : مستان خرابات ز خود بی خبرند

شعر شماره ۲۰ : جانم به فغان چو مرغ شب می آید

شعر شماره ۲۱ : آسودگی از محن ندارد مادر

شعر شماره ۲۲ : مسعود که یافت عز و جاه از لاهور

شعر شماره ۲۳ : آن یار که عشق او بود یارم و بس

شعر شماره ۲۴ : ساز کرد آن دانشی مرد سخندان ساز دانش

شعر شماره ۲۵ : از ظلم حذر کن، اگرت باید ملک

شعر شماره ۲۶ : تا دیده و دل جانب او دوخته ام

شعر شماره ۲۷ : امشب که رخ از لاله برافروخته ام

شعر شماره ۲۸ : بی روی تو گشت لاله گون مردم چشم

شعر شماره ۲۹ : از آتش دل، شمع طرب را مانم

شعر شماره ۳۰ : ای بی خبر از محنت روزافزونم

شعر شماره ۳۱ : چون ماه نو از حلقه به گوشان توایم

شعر شماره ۳۲ : ماییم که در پای تو چون خاک رهیم

شعر شماره ۳۳ : خم گشت به لعلگون شراب آبستن

شعر شماره ۳۴ : احوال دل آن زلف دو تا داند و من

شعر شماره ۳۵ : ماییم و دلی نهفته غم ها در او

شعر شماره ۳۶ : کو همنفسی که بوی درد آید از او؟

شعر شماره ۳۷ : نیلگون چشم فریب انگیز رنگ آمیز تو

شعر شماره ۳۸ : ای روی تو گلگون ز می ناب شده

شعر شماره ۳۹ : یا عافیت از چشم فسون سازم ده

شعر شماره ۴۰ : گرمی ندهد باده ی ناب ای ساقی

شعر شماره ۴۱ : ای ماه به چشم اشکبارم رحمی

شعر شماره ۴۲ : آمد بر من نگار خوی کرده ز می

شعر شماره ۴۳ : ای دل اگر آن روی بهشتی بینی

شعر شماره ۴۴ : گل نیست چنین سرکش و رعنا که تویی

پایان اشعار این بخش

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

*

code