غزلیات همام تبریزی

در این بخش غزلیات همام تبریزی نوشته شده است.

فهرست اشعار به صورت حروف الفبای آخر قافیه یا ردیف است.

برای خواندن هر شعر، روی آن کلیک کنید :

 

الف : 

غزل شماره 1 : چون سحر از بوی گل گشت معطّر هوا

غزل شماره 2 : با آن که بر شکستی چون زلف خویش ما را

غزل شماره 3 : ما به دست یار دادیم اختیار خویش را

غزل شماره 4 : ساقی همان به کامشبی در گردش آری جام را

غزل شماره 5 : داشتم روزی نگاری یاد می آید مرا

غزل شماره 6 : روی ترکم بین مکن نسبت به خوبی ماه را

غزل شماره 7 :مکن ای دوست ملامت من سودایی را

غزل شماره 8 : بشنو حدیث یار ما از ما نه از اغیار ما

ب : 

غزل شماره 9 : چشم مستش دوش می دیدم به خواب

غزل شماره 10 : منتظر باشند شب ها عاشقان ناکرده خواب

ت : 

غزل شماره 11 : چون لبت از مصر کی خیزد نبات؟

غزل شماره 12 : بدیدم چشم مستت رفتم از دست

غزل شماره 13 : ترکم ز می مغانه سرمست

غزل شماره 14 : سری دارم ز سودای تو سرمست

غزل شماره 15 : نه باغ بود و نه انگور و می نه باده پرست

غزل شماره 16 : بوی خوشت همرهِ بادِ صباست

غزل شماره 17 : در پی آن می دوید دل که نگاری کجاست

غزل شماره 18 : کرد طلوع آفتاب خیز برون بر چراغ

غزل شماره 19 : حسنت چو اشتیاقِ دلم بی نهایت است

غزل شماره 20 : حسنی که هست روی تو را بی نهایت است

غزل شماره 21 : خانه امروز بهشت است که رضوان اینجاست

غزل شماره 22 : این زاب و خاک نیست که جانی مصوّر است

غزل شماره 23 : اینک آن روی مبارک که سزای نظر است

غزل شماره 24 : بجز از صورت آراسته چیزی دگر است

غزل شماره 25 : حُسن تو را ممالک دل ها مسخّر است

غزل شماره 26 : رویت به هر انجمن دریغ است

غزل شماره 27 : بار دل بر تن نهادن کار ارباب دل است

غزل شماره 28 : مشتاب ساربان که مرا پای در گِل است

غزل شماره 29 : یار ما محمل نشین و ساربان مستعجل است

غزل شماره 30 : تو سلطانیّ و خورشیدت غلام است

غزل شماره 31 : به شب ماهی میان کاروان است

غزل شماره 32 : در شهر بگویید چه فریاد و فغان است

غزل شماره 33 : وداع چون تو نگاری نه کار آسان است

غزل شماره 34 : یاری که رخش قبلۀ صاحب نظران است

غزل شماره 35 : چشم مستانۀ تو آفت هشیاران است

غزل شماره 36 : شب دراز که مانند زلف یار من است

غزل شماره 37 : مرا دماغ ز بویت هنوز مشکین است

غزل شماره 38 : دوستی دامنت آسان نتوان داد ز دست

غزل شماره 39 : بیا بیا که ز هجر آمدم به جان ای دوست

غزل شماره 40 : مرا تویی ز جهان آرزوی جان ای دوست

غزل شماره 41 : تو را چیزی ورایِ حسن و آن هست

غزل شماره 42 : ز جانان مهر و از ما جان فشانی ست

غزل شماره 43 : از سوز دل مات همانا خبری نیست

غزل شماره 44 : فتنه از بالای تو بالا گرفت

غزل شماره 45 : خرامان می رود آن سرو قامت

غزل شماره 46 : فراق آن قد و قامت قیامت است قیامت

غزل شماره 47 : بی آفتاب رویت روزم بوَد چو مویت

چ : 

غزل شماره 48 : چون کرد دیگر آن بت چابک سوار کوچ

ح : 

غزل شماره 49 : از وقت صبح هست دلم را صفای صبح

د : 

غزل شماره 50 : یاد باد آن راحت جان یاد باد

ش : 

غزل شماره 51 : دلم شکست بدان زلف های پر شکنش

د : 

غزل شماره 52 : هر کاو سرِ تو دارد پروای سر ندارد

غزل شماره 53 : مگر سنگین دل است و جان ندارد

غزل شماره 54 : سلطان جان ز عالم علوی نگاه کرد

غزل شماره 55 : روی زیبا چون تماشا را به گلزار آورد

غزل شماره 56 : جان را به جای جانی جای تو کس نگیرد

غزل شماره 57 : رندیّ و برنا پیشه یی میر مغان را می رسد

غزل شماره 58 : دردمندان را ز بوی دوست درمان می رسد

غزل شماره 59 : جان را به جای زلفت جای دگر نباشد

غزل شماره 60 : چو رخسارت گل رنگین نباشد

غزل شماره 61 : اگر بختم دهد یاری که یارم همنشین باشد

غزل شماره 62 : دوست آن دارد و آن است که جان می بخشد

غزل شماره 63 : نیِ بی نوا ز شکّر به نوا شکرفشان شد

غزل شماره 64 : نباتت بر لب شکّر برآمد

غزل شماره 65 : برو ای زاهد مغرور و مده ما را پند

غزل شماره 66 : میان ما و شما بود پیش از آن پیوند

غزل شماره 67 : سر تا قدم به آب حیاتت سرشته اند

غزل شماره 68 : ماه رویان زلف مشکین را پریشان کرده اند

غزل شماره 69 : عاقلان از غافلان اسرار خود پوشیده اند

غزل شماره 70 : گرچه سیّاحان جهان گردیده اند

غزل شماره 71 : زاهدان با شاهدان همخانه اند

غزل شماره 72 : نظرها محرم رویت نبودند

غزل شماره 73 : بنامیزد چنانت آفریدند

غزل شماره 74 : این مقبلان که باخبر از روز محشرند

غزل شماره 75 : به کوی دوست که وهم و خیال ره نبرند

غزل شماره 76 : قومی که ره به منزل خوبان همی برند

غزل شماره 77 : می روی وز پیِ تو پیر و جوان می نگرند

غزل شماره 78 : زلف تُرک من صبا هردم مشوّش می کند

غزل شماره 79 : آنچه باید همه داریّ و نداری مانند

غزل شماره 80 : اهل دل در هوس عشق تو سرگردانند

غزل شماره 81 : ز کوی دوست مرا ناگزیر خواهد بود

غزل شماره 82 : هر که او عاشق جمال بوَد

غزل شماره 83 : چشم بد دور که زیباتر ازین نتوان بود

غزل شماره 84 : آن را که حسن و شکل و شمایل چنین بود

غزل شماره 85 : هوس عمر عزیزم ز برای تو بوَد

غزل شماره 86 : زینهار ای دل گرت با عشق پیوندی بوَد

غزل شماره 87 : بر سر کوی تو سرها می رود

غزل شماره 88 : جان ها در آتشند که جانان همی رود

غزل شماره 89 : عشق از صورت او آینۀ جان بنمود

غزل شماره 90 : بوسه یی را گر به جان شاید خرید

غزل شماره 91 : اگر نگار من از رخ نقاب بگشاید

غزل شماره 92 : بهشت روی تو را پاک دیده یی باید

غزل شماره 93 : بیا دمی بنشین تا دلم بیاساید

غزل شماره 94 : دلم ز عهدۀ عشقت برون نمی آید

غزل شماره 95 : رویت به ازان آمد انصاف که می باید

غزل شماره 96 : چو چشم مست بدان زلف تابدار آید

غزل شماره 97 : سال ها باید که چون تو ماهی از دوران برآید

غزل شماره 98 : آن نه نقشی ست که در خاطر نقّاش آید

غزل شماره 99 : مرا چو نام لبت بر سر زبان آید

غزل شماره 100 : دوستان از دوستان یاد آورید

غزل شماره 101 : دل به کنج عافیت چون پای در دامان کشید

غزل شماره 102 : نفس کافر کیش را عشق تو در ایمان کشید

غزل شماره 103 : ای سراندازان سراندازی کنید

غزل شماره 104 : چون قامت تو سروی در بوستان نروید

ر : 

غزل شماره 105 : اینک نسیمی می دمد کز دوست می آرد خبر

غزل شماره 106 : دمی وصال تو از هر چه در جهان خوشتر

غزل شماره 107 : دوش از لبت ربوده ام ای مهربان شکر

غزل شماره 108 : لبت راست آب حیاتی دگر

غزل شماره 109 : آفتابیّ و ز مهرت همه دل ها محرور

غزل شماره 110 : از آن شکل و شمایل چشم بد دور

ز : 

غزل شماره 111 : غرض ز دیدن شام و دیار مصر و حجاز

غزل شماره 112 : رفتیم ما و عشق تو اندر میان هنوز

ش : 

غزل شماره 113 : چه مَی خورده است چشم نیم خوابش

غزل شماره 114 : زهی شمایل موزون و قدّ دلبندش

غزل شماره 115 : نبُوَد خلاص ما را ز دو چشم شوخ شنگش

غزل شماره 116 : این نه دردی ست که بی دوست بوَد درمانش

غزل شماره 117 : برو با ما صلاح و زهد مفروش

غزل شماره 118 : اشتیاقی به مرادی نفروشد درویش

غزل شماره 119 : پردۀ خویش تویی پرده برانداز ز پیش

غزل شماره 120 : عاشق کسی بود که کَشد بار یار خویش

ک : 

غزل شماره 121 : دوش با من لطفکی آغاز کرد آن دلبرک

ل : 

غزل شماره 122 : که می گوید که هست این صورت از گل

غزل شماره 123 : وداع یار و دیارم چو بگذرد به خیال

غزل شماره 124 : ما می رویم داده تو را یادگار دل

غزل شماره 125 : ای سر زلف خوشت سلسله جنبان دل

غزل شماره 126 : زهی مقبل که شد پیش تو مقبول

غزل شماره 127 : چو تُرک من بگشاید برابروان کاکول

م : 

غزل شماره 128 : آرزومندم ولیکن کو قدم

غزل شماره 129 : ماه ز مشرق طلوع کرد چو رویت تمام

غزل شماره 130 : من به اومید تو از راه دراز آمده ام

غزل شماره 131 : چشم خود را دوست می دارم که رویش دیده ام

غرل شماره 132 : من از دنیا و مافیها دل اندر نیکوان بستم

غرل شماره 133 : هزاران نقش گوناگون ببستم

غرل شماره 134 : نرسیده ست به گوش تو مگر فریادم

غرل شماره 135 : پیش یاران امشبی ناخوانده مهمان آمدم

غرل شماره 136 : چون سر زلف تو بر عارض زیبا دیدم

غرل شماره 137 : این منم در صحبت جانان که جان می پرورم

غرل شماره 138 : سعادتی که ز ناگه درآمدی ز درم

غرل شماره 139 : کجا روم که کمند تو می کشد بازم

غرل شماره 140 : تا نفس هست به روی تو برآید نفسم

غرل شماره 141 : در ان نفس که بمیرم در آرزوی تو باشم

غرل شماره 142 : ساقیا بر سر جان بار گران است تنم

غرل شماره 143 : عنبرین است به ذکر تو نفس ها که زنم

غرل شماره 144 : تا کی آخر ز غمت نالۀ شبگیر کنم

غرل شماره 145 : مرا چو سرو تو باید به بوستان چه کنم

غرل شماره 146 : عالمی را به جمالت نگران می بینم

غرل شماره 147 : در رُخت می نگرم صورت جان می بینم

غرل شماره 148 : بلبلان را همه شب خواب نیاید زان بیم

غرل شماره 149 : نوبهار و بوی زلف یار و انفاس نسیم

غرل شماره 150 : ما به بوی زلف یار مهربان آسوده ایم

غرل شماره 151 : ما گرچه ز خدمتت جداییم

ن : 

غرل شماره 152 : ای پیش نقش روی تو صاحب دلان بی خویشتن

غرل شماره 153 : به معنی چون شود صورت مُزیّن

غرل شماره 154 : تازه شود حیات ما چون بگشاید او دهن

غرل شماره 155 : تا سرم خالی نگردد از خیال ما و من

غرل شماره 156 : غنچهٔ خندان فدا بادت چو بگشایی دهن

غرل شماره 157 : نباید در قلم یارا حدیث آرزومندان

غرل شماره 158 : خیالی بود و خوابی وصل یاران

غرل شماره 159 : شیوه مردان نباشد عشق پنهان باختن

غرل شماره 160 : چیست دولت صحبت صاحب دلان دریافتن

غرل شماره 161 : عاشقی چیست به جان بندهٔ جانان بودن

غرل شماره 162 : ای آرزوی چشمم رویت به خواب دیدن

غرل شماره 163 : در باغ چو بالایت سروی نتوان دیدن

غرل شماره 164 : ملامت می کند دشمن مرا در عشق ورزیدن

غرل شماره 165 : عجب باشد تن از جان آفریدن

غرل شماره 166 : تا عقل کل حیران شود بُرقع ز رخ یک سو فکن

غرل شماره 167 : ترک مه پیکر من تا که برفت از بر من

غرل شماره 168 : ای سواد زلف تو سودای من

غرل شماره 169 : بر کفِ ماهِ نیکوان جام چو آفتاب بین

غرل شماره 170 : دارم امید وصل تمنّای من ببین

و : 

غرل شماره 171 : حدیث زلف و خال و چشم و ابرو

غرل شماره 172 : کشم نقد جان را به بازار او

غرل شماره 173 : چون منی را کی رسد روی جهان آرای تو

غرل شماره 174 : پاک چشمانند مرد روی تو

غرل شماره 175 : ای صبا آنچه شنیدی ز لب یار بگو

ی : 

غرل شماره 176 : می آمد و خلقِ شهر در پی

غرل شماره 177 : اگر نه روی تو باشد کجا برم دنیی

غرل شماره 178 : بدین ملاحت و حسن و لطافت و معنی

غرل شماره 179 : ماه رویا دوش عزم جام و ساغر کرده ای

غرل شماره 180 : باز ای مطرب حدیثی در میان انداختی

غرل شماره 181 : چو بالای تو گر سروی میان بوستانستی

غرل شماره 182 : گر دلم را اشتیاق روی یاران نیستی

غرل شماره 183 : چون بگذرد به شهر چنین سرو قامتی

غرل شماره 184 : گفت: از برای چیدن گل در چمن شدی

غرل شماره 185 : بر دل از زلف چو زنجیر تو دارم بندی

غرل شماره 186 : توبه کردم که نخوانم دگرت ماه و پری

غرل شماره 187 : شب دوشینه خیالت به عیادت سحری

غرل شماره 188 : ای باد نو بهاری بوی بهشت داری

غرل شماره 189 : ای نسیم سحری هیچ سرِ آن داری

غرل شماره 190 : ترسا بچه یی ناگه بر کف میِ گلناری

غرل شماره 191 : خجسته زمانیّ و خوش روزگاری

غرل شماره 192 : معذورم اگر ورزم سودای چنین یاری

غرل شماره 193 : دیگر نخوانم جان تو را زیرا که از جان خوشتری

غرل شماره 194 : بازیچه نیست آخر آیین عشق بازی

غرل شماره 195 : به خوبی ست هر دل نوازی ایازی

غرل شماره 196 : به یک کرشمه توانی که کار ما سازی

غرل شماره 197 : کیست کاین فتنه نشانَد که تو می آغازی

غرل شماره 198 : در آرزوی تو گشتم به هر دیار بسی

غرل شماره 199 : نه چنان مست و خرابم ز دو چشم ساقی

غرل شماره 200 : بگذشت بر نظّارگان نگذاشت در قالب دلی

غرل شماره 201 : اکنون که نیست ما را با دوستان وصالی

غرل شماره 202 : ای خواب که می بینمت از بهر خیالی

غرل شماره 203 : مباد دل ز هوای تو یک زمان خالی

غرل شماره 204 : کو جوانی تا فدای عشق خوبان کردمی

غرل شماره 205 : از تشنگی بمُردم ای آب زندگانی

غرل شماره 206 : الا ای ماه کنعانی برآ از چاه ظلمانی

غرل شماره 207 : ای نور دیده و دل از دیده ها نهانی

غرل شماره 208 : بِشِنو ز نَی سماعی به زبان بی زبانی

غرل شماره 209 : به جای هر سر مویی گرَم بوَد جانی

غرل شماره 210 : ز بهرِ تو باید مرا زندگانی

غرل شماره 211 : در غیر تم که با خود همراز و همنشینی

غرل شماره 212 : پیک مبارک است نسیم سحر گهی

غرل شماره 213 : ای آفتاب خوبان وی آیت الهی

غرل شماره 214 : می کند بوی تو با باد صبا همراهی

غرل شماره 215 : اثر لطف خدایی که چنین زیبایی

غرل شماره 216 : ای گل از غنچه کی برون آیی

غرل شماره 217 : ای منزل مبارک می بخشیَم صفایی

غرل شماره 218 : برای دیدن رویت خوش است بینایی

غرل شماره 219 : دانی چگونه باشد از دوستان جدایی

غرل شماره 220 : گلستانیّ و ما مستان بویی

پایان اشعار این بخش

نویسندگان :
نویسندگان :

امین پیرانی - حامد پیری

نوشته های مرتبط
اشتراک در
اطلاع از
guest
0 نظرات
بازخورد (Feedback) های اینلاین
مشاهده همه دیدگاه ها