خسرو و شیرین نظامی

در این بخش اشعار کتاب ” خسرو و شیرین نظامی “نوشته شده است.

برای خواندن هر شعر، روی آن کلیک کنید :

 

شعر شماره 1 : خداوندا در توفیق بگشای

شعر شماره 2 : به نام آنکه هستی نام ازو یافت

شعر شماره 3 : خبر داری که سیاحان افلاک

شعر شماره 4 : خدایا چون گِلِ ما را سرشتی

شعر شماره 5 : محمد کآفرینش هست خاکش

شعر شماره 6 : چو طالع موکب دولت روان کرد

شعر شماره 7 : چو سلطان جوان شاه جوانبخت

شعر شماره 8 : به فرخ فالی و فیروزمندی

شعر شماره 9 : زهی دارنده ی اورنگ شاهی

شعر شماره 10 : سبک باش ای نسیم صبحگاهی

شعر شماره 11 : شنیدستم که دولت پیشه‌ای بود

شعر شماره 12 : مرا چون هاتف دل دید دمساز

شعر شماره 13 : مرا کز عشق به ناید شعاری

شعر شماره 14 : در آن مدت که من در بسته بودم

شعر شماره 15 : چنین گفت آن سخنگوی کهن زاد

شعر شماره 16 : بزرگ امید نامی بود دانا

شعر شماره 17 : چو خسرو دید کان خواری بر او رفت

شعر شماره 18 : چو آمد زلف شب در عطر سایی

شعر شماره 19 : قضا را از قضا یک روز شادان

شعر شماره 20 : ندیمی خاص بودش نام شاپور

شعر شماره 21 : پری دختی پری بگذار ماهی

شعر شماره 22 : بر آخر بسته دارد ره نوردی

شعر شماره 23 : زمین بوسید شاپور سخندان

شعر شماره 24 : بدو رهبان فرهنگی چنین گفت

شعر شماره 25 : چو مشگین جعد شب را شانه کردند

شعر شماره 26 : چو بر زد بامدادن بور گلرنگ

شعر شماره 27 : شباهنگام کاین عنقای فرتوت

شعر شماره 28 : برآمد ناگه آن مرغ فسون ساز

شعر شماره 29 : چو برزد بامدادان خازن چین

شعر شماره 30 : سپیده دم چو دم بر زد سپیدی

شعر شماره 31 : سخن گوینده پیر پارسی خوان

شعر شماره 32 : فلک چون کار سازیها نماید

شعر شماره 33 : چو شیرین در مداین مهد بگشاد

شعر شماره 34 : چو خسرو دور شد زان چشمه ی آب

شعر شماره 35 : یکی شب از شب نوروز خوشتر

شعر شماره 36 : ملک سرمست و ساقی باده در دست

شعر شماره 37 : خوشا ملکا که ملک زندگانی است

شعر شماره 38 : نشسته شاه روزی نیم هشیار

شعر شماره 39 : چو شد معلوم کز حکم الهی

شعر شماره 40 : چو شیرین را ز قصر آورد شاپور

شعر شماره 41 : کلید فتح را دندان پدید است

شعر شماره 42 : چنین گوید جهان‌دیده سخنگوی

شعر شماره 43 : چو دهقان دانه در گل پاک ریزد

شعر شماره 44 : دگر روزینه کز صبح جهانتاب

شعر شماره 45 : چو پیر سبزپوش آسمانی

شعر شماره 46 : ملک عزم تماشا کرد روزی

شعر شماره 47 : فروزنده شبی روشن‌تر از روز

شعر شماره 48 : فرنگیس اولین مرکب روان کرد

شعر شماره 49 : شبی از جمله شبهای بهاری

شعر شماره 50 : شکر پاسخ به لطف آواز دادش

شعر شماره 51 : چو خسرو دید کان ماه نیازی

شعر شماره 52 : شکر لب گفت از این زنهارخواری

شعر شماره 53 : ملک چون دید کو در کار خام است

شعر شماره 54 : فلک چون جام یاقوتین روان کرد

شعر شماره 55 : ملک را گرم کرد آن آتش تیز

شعر شماره 56 : چو روزی چند شاه آنجا طرب کرد

شعر شماره 57 : چو سر بر کرد ماه از برج ماهی

شعر شماره 58 : چنین در دفتر آورد آن سخن‌سنج

شعر شماره 59 : مهین بانو دلش دادی شب و روز

شعر شماره 60 : چو بر شیرین مقرر گشت شاهی

شعر شماره 61 : به گلگون رونده رخت بربست

شعر شماره 62 : چو شاهنشاه صبح آمد بر اورنگ

شعر شماره 63 : چهارم روز مجلس تازه کردند

شعر شماره 64 : درآمد باربد چون بلبل مست

شعر شماره 65 : چو بدر از جیب گردون سر برآورد

شعر شماره 66 : شفاعت کرد روزی شه به شاپور

شعر شماره 67 : بت تنها نشین ماه تهی‌رو

شعر شماره 68 : پری‌پیکر نگار پرنیان‌پوش

شعر شماره 69 : خبر بردند شیرین را که فرهاد

شعر شماره 70 : چو دل در مهر شیرین بست فرهاد

شعر شماره 71 : یکی محرم ز نزدیکان درگاه

شعر شماره 72 : ز نزدیکان خود با محرمی چند

شعر شماره 73 : چو شه بشنید قول انجمن را

شعر شماره 74 : نخستین بار گفتش کز کجایی

شعر شماره 75 : چو شد پرداخته فرهاد را چنگ

شعر شماره 76 : مبارک‌روزی از خوش‌روزگاران

شعر شماره 77 : جهان‌سالار خسرو هر زمانی

شعر شماره 78 : سراینده چنین افکند بنیاد

شعر شماره 79 : دراندیش ای حکیم از کار ایام

شعر شماره 80 : نویسنده چو بر کاغذ قلم زد

شعر شماره 81 : چو خسرو نامه ی شیرین فروخواند

شعر شماره 82 : جهان خسرو که تا گردون کمر بست

شعر شماره 83 : به می بنشست روزی بر سر تخت

شعر شماره 84 : به آیین جهان‌داران یکی روز

شعر شماره 85 : پس از سالی رکاب افشاند بر راه

شعر شماره 86 : چو برزد آتش مشرق زبانه

شعر شماره 87 : ملک دانسته بود از رای پر نور

شعر شماره 88 : نکو ملکی است ملک صبحگاهی

شعر شماره 89 : چو شیرین کیمیای صبح دریافت

شعر شماره 90 : چو عالم برزد آن زرین‌علم را

شعر شماره 91 : چو خسرو دید ماه خرگهی را

شعر شماره 92 : جوابش داد سرو لاله رخسار

شعر شماره 93 : دگر باره جهاندار از سر مهر

شعر شماره 94 : دگر ره لعبت طاووس پیکر

شعر شماره 95 : ملک بار دگر گفت از دل افروز

شعر شماره 96 : ز راه پاسخ آن ماه قصب پوش

شعر شماره 97 : ملک چون دید ناز آن نیازی

شعر شماره 98 : به خدمت شمسه ی خوبان خلخ

شعر شماره 99 : چو خسرو دید کان معشوق طناز

شعر شماره 100 : اجازت داد شیرین باز لب را

شعر شماره 101 : شباهنگام کاهوی ختن گرد

شعر شماره 102 : نخستین خاک را بوسید شاپور

شعر شماره 103 : همان صاحب سخن پیر کهنسال

شعر شماره 104 : ز خواب خوش درآمد ناگهان شاه

شعر شماره 105 : سحرگه چون روان شد مهد خورشید

شعر شماره 106 : نکیسا بر طریقی کان صنم خواست

شعر شماره 107 : نکیسا چون زد این افسانه بر چنگ

شعر شماره 108 : چو بر زد باربد زین سان نوایی

شعر شماره 109 : نکیسا چون زد این طیاره بر چنگ

شعر شماره 110 : چو رود باربد این پرده پرداخت

شعر شماره 111 : نکیسا چون زد این افسانه بر ساز

شعر شماره 112 : نکیسا در ترنم جادوی ساخت

شعر شماره 113 : نکیسا چون ز شاه آتش برانگیخت

شعر شماره 114 : حکایت بر گرفته شاه و شاپور

شعر شماره 115 : به پیروزی چو بر پیروزه گون تخت

شعر شماره 116 : سعادت چون گلی پرورد خواهد

شعر شماره 117 : به نزهت بود روزی با دل‌افروز

شعر شماره 118 : چو خسرو دید کان یار گرامی

شعر شماره 119 : خبر ده کاولین جنبش چه چیز است

شعر شماره 120 : دگرباره بپرسیدش جهاندار

شعر شماره 121 : دگر ره گفت کاجرام کواکب

شعر شماره 122 : دگر ره گفت ما اینجا چراییم

شعر شماره 123 : دگر ره گفت کای دریای دربار

شعر شماره 124 : دگر باره شه بیدار بختش

شعر شماره 125 : دگر ره گفت اگر جان هست حاصل

شعر شماره 126 : دگر ره گفت بعد از زندگانی

شعر شماره 127 : دگر ره گفت کز دور فلک خیز

شعر شماره 128 : دگر باره بگفتش کای خردمند

شعر شماره 129 : دگر ره باز پرسیدش که جانها

شعر شماره 130 : یکی گفتا بدان ماند که در خواب

شعر شماره 131 : سخن چون شد به معصومان حوالت

شعر شماره 132 : بزرگ امید چون گلبرگ بشکفت

شعر شماره 133 : دلا از روشنی شمعی برافروز

شعر شماره 134 : چو خسرو تخته ی حکمت در آموخت

شعر شماره 135 : چنان افتد از آن پس رای خسرو

شعر شماره 136 : شبی تاریک نور از ماه برده

شعر شماره 137 : شکفته گلبنی بینی چو خورشید

شعر شماره 138 : ز بس خون کز تن شه رفت چون آب

شعر شماره 139 : دل شیرویه شیرین را ببایست

شعر شماره 140 : چو صبح از خواب نوشین سر برآورد

شعر شماره 141 : منه دل بر جهان کین سرد ناکس

شعر شماره 142 : دلا منشین که یاران برنشستند

شعر شماره 143 : تو کز عبرت بدین افسانه مانی

شعر شماره 144 : ببین ای هفت ساله قرةالعین

شعر شماره 145 : چنین گفت آن سخن پرداز شبخیز

شعر شماره 146 : خداوندی که خلاق‌الوجود است

شعر شماره 147 : شبی رخ تافته زین دیر فانی

شعر شماره 148 : نظامی هان و هان تا زنده باشی

شعر شماره 149 : کسی کو بر نظامی می‌برد رشک

شعر شماره 150 : چو داد اندیشه ی جادو دماغم

شعر شماره 151 : چه می‌گفتم سخن محمل کجا راند

پایان اشعار این بخش