ورود-ثبت نام

ارمغان حجاز اقبال لاهوری

در این بخش ، اشعار کتاب ” ارمغان حجاز ” اقبال لاهوری نوشته شده است .

برای خواندن هر شعر ، روی آن کلیک کنید :

 

شعر شماره 1 : دل ما بیدلان بردند و رفتند

شعر شماره 2 : سخن ها رفت از بود و نبودم

شعر شماره 3 : دل من در گشاد چون و چند است

شعر شماره 4 : چه شور است این که در آب و گل افتاد

شعر شماره 5 : جهان از خود برون آورده ی کیست؟

شعر شماره 6 : دل بی قید من در پیچ و تابیست

شعر شماره 7 : صبنت الکاس عنا ام عمرو

شعر شماره 8 : به خود پیچیدگان در دل اسیرند

شعر شماره 9 : روم راهی که او را منزلی نیست

شعر شماره 10 : می من از تنک جامان نگه دار

شعر شماره 11 : تو را این کشمکش اندر طلب نیست

شعر شماره 12 : ز من هنگامه ای ده این جهان را

شعر شماره 13 : جهانی تیره تر با آفتابی

شعر شماره 14 : غلامم جز رضای تو نجویم

شعر شماره 15 : دلی در سینه دارم بی سروری

شعر شماره 16 : چه گویم قصه ی دین و وطن را

شعر شماره 17 : مسلمانی که در بند فرنگ است

شعر شماره 18 : نخواهم این جهان و آن جهان را

شعر شماره 19 : چه میخواهی ازین مرد تن آسای

شعر شماره 20 : به آن قوم از تو میخواهم گشادی

شعر شماره 21 : نگاه تو عتاب آلود تا چند

شعر شماره 22 : سرود رفته باز آید که ناید

شعر شماره 23 : اگر می آید آن دانای رازی

شعر شماره 24 : متاع من دل درد آشنای است

شعر شماره 25 : دل از دست کسی بردن نداند

شعر شماره 26 : دل ما از کنار ما رمیده

شعر شماره 27 : نداند جبرئیل این های و هو را

شعر شماره 28 : شب این انجمن آراستم من

شعر شماره 29 : چنین دور آسمان کم دیده باشد

شعر شماره 30 : عطا کن شور رومی، سوز خسرو

شعر شماره 31 : مسلمان فاقه مست و ژنده پوش است

شعر شماره 32 : دگر ملت که کاری پیش گیرد

شعر شماره 33 : دگر قومی که ذکر لا الهش

شعر شماره 34 : جهان توست در دست خسی چند

شعر شماره 35 : مریدی فاقه مستی گفت با شیخ

شعر شماره 36 : دگرگون کشور هندوستان است

شعر شماره 37 : ز محکومی مسلمان خود فروش است

شعر شماره 38 : یکی اندازه کن سود و زیان را

شعر شماره 39 : تو می دانی حیات جاودان چیست

شعر شماره 40 : به پایان چون رسد این عالم پیر

شعر شماره 41 : بدن واماند و جانم در تک و پوست

شعر شماره 42 : الا یا خیمگی خیمه فروهل

شعر شماره 43 : نگاهی داشتم بر جوهر دل

شعر شماره 44 : ندانم دل شهید جلوه ی کیست

شعر شماره 45 : مپرس از کاروان جلوه مستان

شعر شماره 46 : به این پیری ره یثرب گرفتم

شعر شماره 47 : گناه عشق و مستی عام کردند

شعر شماره 48 : چه پرسی از مقامات نوایم

شعر شماره 49 : سحر با ناقه گفتم نرم تر رو

شعر شماره 50 : مهار ای ساربان او را نشاید

شعر شماره 51 : نم اشک است در چشم سیاهش

شعر شماره 52 : چه خوش صحرا که در وی کاروان ها

شعر شماره 53 : چه خوش صحرا که شامش صبح خند است

شعر شماره 54 : امیر کاروان آن اعجمی کیست؟

شعر شماره 55 : مقام عشق و مستی منزل اوست

شعر شماره 56 : غم پنهان که بی گفتن عیان است

شعر شماره 57 : به راغان لاله رست از نوبهاران

شعر شماره 58 : گهی شعر عراقی را بخوانم

شعر شماره 59 : غم راهی نشاط آمیزتر کن

شعر شماره 60 : بیا ای هم نفس باهم بنالیم

شعر شماره 61 : حکیمان را بها کمتر نهادند

شعر شماره 62 : جهان چار سو اندر بر من

شعر شماره 63 : درین وادی زمانی جاودانی

شعر شماره 64 : مسلمان آن فقیر کج کلاهی

شعر شماره 65 : تب و تاب دل از سوز غم توست

شعر شماره 66 : شب هندی غلامان را سحر نیست

شعر شماره 67 : چه گویم زان فقیری دردمندی

شعر شماره 68 : چسان احوال او را بر لب آرم

شعر شماره 69 : هنوز این چرخ نیلی کج خرام است

شعر شماره 70 : نماند آن تاب و تب در خون نابش

شعر شماره 71 : دل خود را اسیر رنگ و بو کرد

شعر شماره 72 : به روی او در دل ناگشاده

شعر شماره 73 : گریبان چاک و بی فکر رفو زیست

شعر شماره 74 : حق آن ده که مسکین و اسیر است

شعر شماره 75 : دگر پاکیزه کن آب و گل او

شعر شماره 76 : عروس زندگی در خلوتش غیر

شعر شماره 77 : به چشم او نه نور و نی سرور است

شعر شماره 78 : مسلمان زاده و نامحرم مرگ

شعر شماره 79 : ملوکیت سراپا شیشه بازی است

شعر شماره 80 : تن مرد مسلمان پایدار است

شعر شماره 81 : مسلمان شرمسار از بی کلاهی است

شعر شماره 82 : مپرس از من که احوالش چسان است

شعر شماره 83 : به چشمش وانمودم زندگی را

شعر شماره 84 : مسلمان گر چه بی خیل و سپاهی است

شعر شماره 85 : متاع شیخ اساطیر کهن بود

شعر شماره 86 : دگرگون کرد لادینی جهان را

شعر شماره 87 : حرم از دیر گیرد رنگ و بویی

شعر شماره 88 : فقیران تا به مسجد صف کشیدند

شعر شماره 89 : مسلمانان به خویشان در ستیزند

شعر شماره 90 : جبین را پیش غیر الله سودیم

شعر شماره 91 : به دست می کشان خالی ایاغ است

شعر شماره 92 : سبوی خانقاهان خالی از می

شعر شماره 93 : مسلمانم غریب هر دیارم

شعر شماره 94 : به آن بالی که بخشیدی پریدم

شعر شماره 95 : شبی پیش خدا بگریستم زار

شعر شماره 96 : نگویم از فرو فالی که بگذشت

شعر شماره 97 : نگهبان حرم معمار دیر است

شعر شماره 98 : ز سوز این فقیر ره نشینی

شعر شماره 99 : گهی افتم گهی مستانه خیزم

شعر شماره 100 : مرا تنهایی و آه و فغان به

شعر شماره 101 : پریدم در فضای دلپذیرش

شعر شماره 102 : به آن رازی که گفتم پی نبردند

شعر شماره 103 : نه شعر است اینکه بر وی دل نهادم

شعر شماره 104 : تو گفتی از حیات جاودان گوی

شعر شماره 105 : رخم از درد پنهان زعفرانی

شعر شماره 106 : زبان ما غریبان از نگاهیست

شعر شماره 107 : خودی دادم ز خود نامحرمی را

شعر شماره 108 : درون ما به جز دود نفس نیست

شعر شماره 109 : غریبی دردمندی نی نوازی

شعر شماره 110 : نم و رنگ از دم بادی نجویم

شعر شماره 111 : در آن دریا که او را ساحلی نیست

شعر شماره 112 : مران از در که مشتاق حضوریم

شعر شماره 113 : به افرنگی بتان دل باختم من

شعر شماره 114 : می از میخانه ی مغرب چشیدم

شعر شماره 115 : فقیرم از تو خواهم هر چه خواهم

شعر شماره 116 : نه با ملا نه با صوفی نشینم

شعر شماره 117 : دل ملا گرفتار غمی نیست

شعر شماره 118 : سر منبر کلامش نیشدار است

شعر شماره 119 : دل صاحبدلان او برد یا من؟

شعر شماره 120 : غریبم در میان محفل خویش

شعر شماره 121 : دل خود را به دست کس ندادم

شعر شماره 122 : همان سوز جنون اندر سر من

شعر شماره 123 : هنوز این خاک دارای شرر هست

شعر شماره 124 : نگاهم زانچه بینم بی نیاز است

شعر شماره 125 : مرا در عصر بی سوز آفریدند

شعر شماره 126 : نگیرد لاله و گل رنگ و بویم

شعر شماره 127 : من اندر مشرق و مغرب غریبم

شعر شماره 128 : طلسم علم حاضر را شکستم

شعر شماره 129 : به چشم من نگه آورده ی توست

شعر شماره 130 : چو خود را در کنار خود کشیدم

شعر شماره 131 : در این عالم بهشت خرمی هست

شعر شماره 132 : بده او را جوان پاکبازی

شعر شماره 133 : بیا ساقی بگردان جام می را

شعر شماره 134 : جهان از عشق و عشق از سینه ی توست

شعر شماره 135 : مرا این سوز از فیض دم توست

شعر شماره 136 : درین بتخانه دل با کس نبستم

شعر شماره 137 : دمید آن لاله از مشت غبارم

شعر شماره 138 : حضور ملت بیضا تپیدم

شعر شماره 139 : به صدق فطرت رندانه ی من

شعر شماره 140 : دلی بر کف نهادم، دلبری نیست

شعر شماره 141 : چو رومی در حرم دادم اذان من

شعر شماره 142 : گلستانی ز خاک من برانگیز

شعر شماره 143 : مسلمان تا به ساحل آرمید است

شعر شماره 144 : که گفت او را که آید بوی یاری؟

شعر شماره 145 : ز بحر خود به جوی من گهر ده

شعر شماره 146 : به جلوت نی نوازی های من بین

شعر شماره 147 : به هرحالی که بودم خوش سرودم

شعر شماره 148 : شریک درد و سوز لاله بودم

شعر شماره 149 : به نور تو برافروزم نگه را

شعر شماره 150 : به کوی تو گداز یک نوا بس

شعر شماره 151 : ز شوق آموختم آن ها و هویی

شعر شماره 152 : یکی بنگر فرنگی کج کلاهان

شعر شماره 153 : بده دستی ز پا افتادگان را

شعر شماره 154 : تو هم آن می بگیر از ساغر دوست

شعر شماره 155 : تو سلطان حجازی من فقیرم

شعر شماره 156 : سراپا درد درمان ناپذیرم

شعر شماره 157 : بیا با هم درآویزیم و رقصیم

شعر شماره 158 : تو را اندر بیابانی مقام است

شعر شماره 159 : مسلمانیم و آزاد از مکانیم

شعر شماره 160 : ز افرنگی صنم بیگانه تر شو

شعر شماره 161 : مجو از من کلام عارفانه

شعر شماره 162 : به منزل کوش مانند مه نو

شعر شماره 163 : چو موج از بحر خود بالیده ام من

شعر شماره 164 : بیا ساقی بگردان ساتگین را

شعر شماره 165 : بیا ساقی نقاب از رخ برافکن

شعر شماره 166 : برون از سینه کش تکبیر خود را

شعر شماره 167 : مسلمان از خودی مرد تمام است

شعر شماره 168 : مسلمانان که خود را فاش دیدند

شعر شماره 169 : گشودم پرده را از روی تقدیر

شعر شماره 170 : به ترکان بسته درها را گشادند

شعر شماره 171 : هر آن قومی که می ریزد بهارش

شعر شماره 172 : خدا آن ملتی را سروری داد

شعر شماره 173 : ز رازی حکمت قرآن بیاموز

شعر شماره 174 : کسی کو بر خودی زد لا اله را

شعر شماره 175 : تو ای نادان دل آگاه دریاب

شعر شماره 176 : دل تو داغ پنهانی ندارد

شعر شماره 177 : اناالحق جز مقام کبریا نیست

شعر شماره 178 : به آن ملت اناالحق سازگار است

شعر شماره 179 : میان امتان والامقام است

شعر شماره 180 : وجودش شعله از سوز درون است

شعر شماره 181 : پرد در وسعت گردون یگانه

شعر شماره 182 : به باغان عندلیبی خوش صفیری

شعر شماره 183 : به جام نو کهن می از سبو ریز

شعر شماره 184 : گرفتم حضرت ملا ترش روست

شعر شماره 185 : فرنگی صید بست از کعبه و دیر

شعر شماره 186 : به بند صوفی و ملا اسیری

شعر شماره 187 : ز قرآن پیش خود آیینه آویز

شعر شماره 188 : ز من بر صوفی و ملا سلامی

شعر شماره 189 : ز دوزخ واعظ کافرگری گفت

شعر شماره 190 : مریدی خودشناسی پخته کاری

شعر شماره 191 : پسر را گفت پیری خرقه بازی

شعر شماره 192 : به کام خود دگر آن کهنه می ریز

شعر شماره 193 : بگیر از ساغرش آن لاله رنگی

شعر شماره 194 : نصیبی بردم از تاب و تب او

شعر شماره 195 : سراپا درد و سوز آشنایی

شعر شماره 196 : به روی من در دل باز کردند

شعر شماره 197 : ز رومی گیر اسرار فقیری

شعر شماره 198 : خیالش با مه و انجم نشیند

شعر شماره 199 : خودی تا گشت مهجور خدایی

شعر شماره 200 : می روشن ز تاک من فرو ریخت

شعر شماره 201 : تو ای باد بیابان از عرب خیز

شعر شماره 202 : خلافت فقر با تاج و سریر است

شعر شماره 203 : جوانمردی که خود را فاش بیند

شعر شماره 204 : به روی عقل و دل بگشای هر در

شعر شماره 205 : خنک آن ملتی بر خود رسیده

شعر شماره 206 : چه خوش زد ترک ملاحی سرودی

شعر شماره 207 : جهانگیری به خاک ما سرشتند

شعر شماره 208 : مسلمانی که خود را امتحان کرد

شعر شماره 209 : بگو از من نواخوان عرب را

شعر شماره 210 : به جانها آفریدم های و هو را

شعر شماره 211 : تو هم بگذار آن صورت نگاری

شعر شماره 212 : به خاک ما دلی در دل غمی هست

شعر شماره 213 : مسلمان بنده ی مولا صفات است

شعر شماره 214 : بده با خاک او آن سوز و تابی

شعر شماره 215 : مسلمانی غم دل در خریدن

شعر شماره 216 : کسی کو فاش دید اسرار جان را

شعر شماره 217 : نگهدار آنچه درب و گل توست

شعر شماره 218 : شب این کوه و دشت سینه تابی

شعر شماره 219 : نکو میخوان خط سیمای خود را

شعر شماره 220 : سحرگاهان که روشن شد در و دشت

شعر شماره 221 : عرب را حق دلیل کاروان کرد

شعر شماره 222 : در آن شب ها خروش صبح فرداست

شعر شماره 223 : دگر آیین تسلیم و رضا گیر

شعر شماره 224 : چمن ها زان جنون ویرانه گردد

شعر شماره 225 : نخستین لاله ی صبح بهارم

شعر شماره 226 : پریشانم چو گرد ره گذاری

شعر شماره 227 : خوش آن قومی پریشان روزگاری

شعر شماره 228 : به بحر خویش چون موجی تپیدم

شعر شماره 229 : نگاهش پر کند خالی سبوها

شعر شماره 230 : چو برگیرد زمام کاروان را

شعر شماره 231 : مبارک باد کن آن پاک جان را

شعر شماره 232 : دل اندر سینه گوید دلبری هست

شعر شماره 233 : عرب خود را به نور مصطفی سوخت

شعر شماره 234 : خلافت بر مقام ما گواهی است

شعر شماره 235 : درافتد با ملوکیت کلیمی

شعر شماره 236 : هنوز اندر جهان آدم غلام است

شعر شماره 237 : محبت از نگاهش پایدار است

شعر شماره 238 : به ملک خویش عثمانی امیر است

شعر شماره 239 : خنک مردان که سحر او شکستند

شعر شماره 240 : به ترکان آرزویی تازه دادند

شعر شماره 241 : بهل ای دخترک این دلبری ها

شعر شماره 242 : نگاه توست شمشیر خداداد

شعر شماره 243 : ضمیر عصر حاضر بی نقاب است

شعر شماره 244 : جهان را محکمی از امهات است

شعر شماره 245 : مرا داد این خرد پرور جنونی

شعر شماره 246 : خنک آن ملتی کز وارداتش

شعر شماره 247 : اگر پندی ز درویشی پذیری

شعر شماره 248 : ز شام ما برون آور سحر را

شعر شماره 249 : چه عصر است این که دین فریادی اوست

شعر شماره 250 : نگاهش نقشبند کافری ها

شعر شماره 251 : جوانان را بد آموز است این عصر

شعر شماره 252 : مسلمان فقر و سلطانی به هم کرد

شعر شماره 253 : چه گویم رقص تو چون است و چون نیست

شعر شماره 254 : در صد فتنه را بر خود گشادی

شعر شماره 255 : برهمن را نگویم هیچ کاره

شعر شماره 256 : نگه دارد برهمن کار خود را

شعر شماره 257 : برهمن گفت برخیز از در غیر

شعر شماره 258 : تب و تابی که باشد جاودانه

شعر شماره 259 : ز علم چاره سازی بی گدازی

شعر شماره 260 : به آن مومن خدا کاری ندارد

شعر شماره 261 : ز من گیر این که مردی کور چشمی

شعر شماره 262 : از آن فکر فلک پیما چه حاصل؟

شعر شماره 263 : ادب پیرایه ی نادان و داناست

شعر شماره 264 : تو را نومیدی از طفلان روا نیست

شعر شماره 265 : به پور خویش دین و دانش آموز

شعر شماره 266 : نوا از سینه ی مرغ چمن برد

شعر شماره 267 : خدایا وقت آن درویش خوش باد

شعر شماره 268 : کسی کو لا اله را در گره بست

شعر شماره 269 : چو می بینی که رهزن کاروان کشت

شعر شماره 270 : جوانی خوش گلی رنگین کلاهی

شعر شماره 271 : شتر را بچه ی او گفت در دشت

شعر شماره 272 : پریدن از سر بامی به بامی

شعر شماره 273 : نگر خود را به چشم محرمانه

شعر شماره 274 : نهنگی بچه ی خود را چه خوش گفت

شعر شماره 275 : تو در دریا نئی او در بر توست

شعر شماره 276 : نه از ساقی نه از پیمانه گفتم

شعر شماره 277 : به خود بازآ و دامان دلی گیر

شعر شماره 278 : حرم جز قبله ی قلب و نظر نیست

شعر شماره 279 : آدمیت احترام آدمی

شعر شماره 280 : بیا ساقی بیار آن کهنه می را

شعر شماره 281 : یکی از حجره ی خلوت برون آی

شعر شماره 282 : زمانه فتنه ها آورد و بگذشت

شعر شماره 283 : بسا کس انده فردا کشیدند

شعر شماره 284 : چو بلبل ناله ی زاری نداری

شعر شماره 285 : بیا بر خویش پیچیدن بیاموز

شعر شماره 286 : گله از سختی ایام بگذار

شعر شماره 287 : کبوتر بچه ی خود را چه خوش گفت

شعر شماره 288 : فتادی از مقام کبریایی

شعر شماره 289 : خوشا روزی که خود را باز گیری

شعر شماره 290 : تو هم مثل من از خود در حجابی

شعر شماره 291 : چه خوش گفت اشتری با کره ی خویش

شعر شماره 292 : مرا یاد است از دانای افرنگ

شعر شماره 293 : الا ای کشته ی نامحرمی چند

شعر شماره 294 : وجود است اینکه بینی یا نمود است

شعر شماره 295 : به ضرب تیشه بشکن بیستون را

شعر شماره 296 : منه از کف چراغ آرزو را

شعر شماره 297 : دل دریا سکون بیگانه از توست

شعر شماره 298 : دو گیتی را به خود باید کشیدن

شعر شماره 299 : به ما ای لاله خود را وانمودی

شعر شماره 300 : نگرید مرد از رنج و غم و درد

شعر شماره 301 : نپنداری که مرد امتحان مرد

شعر شماره 302 : اگر خاک تو از جان محرمی نیست

شعر شماره 303 : پریشان هر دم ما از غمی چند

شعر شماره 304 : جوانمردی که دل با خویشتن بست

شعر شماره 305 : از آن غم ها دل ما دردمند است

شعر شماره 306 : مگو با من خدای ما چنین کرد

شعر شماره 307 : برون کن کینه را از سینه ی خویش

شعر شماره 308 : سحرها در گریبان شب اوست

شعر شماره 309 : به باد صبحدم شبنم بنالید

شعر شماره 310 : دل آن بحر است کو ساحل نورزد

شعر شماره 311 : دل ما آتش و تن موج دودش

شعر شماره 312 : زمانه کار او را می برد پیش

شعر شماره 313 : نه نیروی خودی را آزمودی

شعر شماره 314 : تو می گویی که دل از خاک و خون است

شعر شماره 315 : جهان مهر و مه زناری اوست

شعر شماره 316 : من و تو کشت یزدان حاصل است این

شعر شماره 317 : گهی جوینده ی حسن غریبی

شعر شماره 318 : جهان دل جهان رنگ و بو نیست

شعر شماره 319 : نگه دید و خرد پیمانه آورد

شعر شماره 320 : محبت چیست تاثیر نگاهیست

شعر شماره 321 : خودی روشن ز نور کبریایی است

شعر شماره 322 : چو قومی درگذشت از گفتگوها

شعر شماره 323 : خودی را از وجود حق وجودی

شعر شماره 324 : دلی چون صحبت گل می پذیرد

شعر شماره 325 : وصال ما وصال اندر فراق است

شعر شماره 326 : کف خاکی که دارم از در اوست

شعر شماره 327 : یقین دانم که روزی حضرت او

شعر شماره 328 : به روما گفت با من راهب پیر

شعر شماره 329 : شنیدم مرگ با یزدان چنین گفت

شعر شماره 330 : ثباتش ده که میر شش جهات است

شعر شماره 331 : بگو ابلیس را از من پیامی

شعر شماره 332 : جهان تا از عدم بیرون کشیدند

شعر شماره 333 : جدایی شوق را روشن بصر کرد

شعر شماره 334 : تو را از آستان خود براندند

شعر شماره 335 : تو می دانی صواب و ناصوابم

شعر شماره 336 : بیا تا نرد را شاهانه بازیم

شعر شماره 337 : فساد عصر حاضر آشکار است

شعر شماره 338 : به هر کو رهزنان چشم و گوشند

شعر شماره 339 : چه شیطانی خرامش واژگونی

شعر شماره 340 : چه زهرابی که در پیمانه ی اوست

شعر شماره 341 : بشر تا از مقام خود فتاد است

شعر شماره 342 : مشو نخچیر ابلیسان این عصر

شعر شماره 343 : حریف ضرب او مرد تمام است

شعر شماره 344 : ز فهم دون نهادان گر چه دور است

شعر شماره 345 : بیا تا کار این امت بسازیم

شعر شماره 346 : قلندر جره باز آسمان ها

شعر شماره 347 : ز جانم نغمه ی الله هو ریخت

شعر شماره 348 : چو اشک اندر دل فطرت تپیدم

شعر شماره 349 : مرا از منطق آید بوی خامی

شعر شماره 350 : بیا از من بگیر آن دیر ساله

شعر شماره 351 : به دست من همان دیرینه چنگ است

شعر شماره 352 : بگو از من به پرویزان این عصر

شعر شماره 353 : فقیرم ساز و سامانم نگاهیست

شعر شماره 354 : در دل را به روی کس نبستم

شعر شماره 355 : درین گلشن ندارم آب و جاهی

شعر شماره 356 : دو صد دانا درین محفل سخن گفت

شعر شماره 357 : ندانم نکته های علم و فن را

شعر شماره 358 : نپنداری که مرغ صبح خوانم

شعر شماره 359 : به چشم من جهان جز رهگذر نیست

شعر شماره 360 : به این نابودمندی بودن آموز

شعر شماره 361 : کهن پرورده ی این خاکدانم

شعر شماره 362 : ندانی تا نباشی محرم مرد

شعر شماره 363 : نگاهی آفرین جان در بدن بین

شعر شماره 364 : خرد بیگانه ی ذوق یقین است

شعر شماره 365 : قماش و نقره و لعل و گهر چیست

شعر شماره 366 : خودی را نشئه ی من عین هوش است

شعر شماره 367 : تو را با خرقه و عمامه کاری

شعر شماره 368 : چو دیدم جوهر آیینه ی خویش

شعر شماره 369 : چو رخت خویش بربستم ازین خاک

شعر شماره 370 : اگر دانا دل و صافی ضمیر است

شعر شماره 371 : سجودی آوری دارا و جم را

شعر شماره 372 : شنیدم بیتکی از مرد پیری

شعر شماره 373 : نهان اندر دو حرفی سر کار است

شعر شماره 374 : مجو ای لاله از کس غمگساری

شعر شماره 375 : ز پیری یاد دارم این دو اندرز

شعر شماره 376 : به ساحل گفت موج بی قراری

شعر شماره 377 : اگر این آب و جاهی از فرنگ است

شعر شماره 378 : فرنگی را دلی زیر نگین نیست

شعر شماره 379 : من و تو از دل و دین ناامیدیم

شعر شماره 380 : مسلمانی که داند رمز دین را

شعر شماره 381 : دل بیگانه خو زین خاکدان نیست

شعر شماره 382 : مقام شوق بی صدق و یقین نیست

شعر شماره 383 : مسلمان را همین عرفان و ادراک

شعر شماره 384 : به افرنگی بتان خود را سپردی

شعر شماره 385 : نه هر کس خودگر و هم خود گداز است

شعر شماره 386 : بسوزد مومن از سوز و جودش

شعر شماره 387 : چه پرسی از نماز عاشقانه

شعر شماره 388 : دو گیتی را صلا از قرأت اوست

شعر شماره 389 : فرنگ آیین رزاقی بداند

شعر شماره 390 : چه حاجت طول دادن داستان را

شعر شماره 391 : بهشتی بهر پاکان حرم هست

شعر شماره 392 : قلندر میل تقریری ندارد

 

پایان اشعار این بخش

نویسندگان :

نویسندگان :

امین پیرانی - حامد پیری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.