در این بخش ” قطعه های رهی معیری ” نوشته شده است.
برای خواندن هر شعر ، روی آن کلیک کنید :
شعر شماره 1 : سحر به دامن کهسار، لاله گفت به سنگ
شعر شماره 2 : آن نواساز نو آیین چو شود نغمه سرای
شعر شماره 3 : حادثات فلکی چون نه به دست من و توست
شعر شماره 4 : سخنورا، سخنی ساز کن ستاره شکوه
شعر شماره 5 : دل تو را دادم چو دیدم روی تو
شعر شماره 6 : تو ای آتشین زهره کز تابناکی
شعر شماره 7 : ثریای فيروزه گون چشم من
شعر شماره 8 : بی تو ای گل در این شام تاری
شعر شماره 9 : خویشتن داری و خموشی را
شعر شماره 10 : چون که دلداده ی نخستم دید
شعر شماره 11 : رهی به گونه ی چون لاله ی برگ غره مباش
شعر شماره 12 : اگر ز هر خس و خاری فراکشی دامن
شعر شماره 13 : موی سپید ، آیت پیری است در جهان
شعر شماره 14 : گفتم این چشم جاودانه ی تو
شعر شماره 15 : من نگویم ترک آیین مروت کن ولی
شعر شماره 16 : سراینده ای پیش داننده ای
شعر شماره 17 : از فتنه پریشان نشود هر که پناهی
شعر شماره 18 : مباش جان پدر غافل از مقام پدر
شعر شماره 19 : فتاد گوهر یکتای من به دست رقیب
شعر شماره 20 : دوش چشمت به خواب غفلت بود
شعر شماره 21 : در دام حادثات ز کس یاوری مجوی
شعر شماره 22 : فقیر کوری با گیتی آفرین می گفت :
شعر شماره 23 : ای پوشکین درود فرستم تو را درود
شعر شماره 24 : درون کلبه ی تنگی شبانگاه
شعر شماره 25 : دوران روزگار دهد پند مرد را
شعر شماره 26 : فغان که آتش کین آشیان ما را سوخت
شعر شماره 27 : اعرابئی به دجله کنار از قضای چرخ
شعر شماره 28 : هر چه کمتر شود فروغ حیات
شعر شماره 29 : پاس ادب به حد کفایت نگاه دار
شعر شماره 30 : یاری از ناکسان امید مدار
شعر شماره 31 : عمری از جور چرخ مینا رنگ
شعر شماره 32 : دیگران از صدمه ی اعدا همی نالند و من
شعر شماره 33 : عزم وداع کرد جوانی ز روستای
شعر شماره 34 : تو ای بی بها شاخک شمعدانی
شعر شماره 35 : جان بابا، هر شب این دیوانه دل
شعر شماره 36 : آن شنیدستم که در میدان کورس
شعر شماره 37 : آن لاله نام لاله فروش، از دو زلف خود
شعر شماره 38 : بهر تو اين خجسته کتاب آورد نشاط
شعر شماره 39 : حمید، تازه جوان و شکفته رو شده است
شعر شماره 40 : بهر گشایش پل دختر وزیر راه
شعر شماره 41 : ای باغبان طرفه که خواهی به دست عدل
شعر شماره 42 : ای دلیران تیغ خونبار از میان باید گرفت
شعر شماره 43 : بعد از این دشت و دمن رشک جنان خواهد شد
شعر شماره 44 : چون مساعد نیست ساعد بهر نفط
شعر شماره 45 : خائنین اهل وطن را مایه دردسرند
شعر شماره 46 : زنده باد آن کس که هست از جان هوادار وطن
شعر شماره 47 : سیل آشوب، روان گشت به کاشانه ی ما
شعر شماره 48 : مار اگر گوید که مورم، بشنو و باور مکن
شعر شماره 49 : مستیم و خرابیم ز پیمانه ی دشتی
شعر شماره 50 : نه من پرستش روی نکو نمایم و بس
شعر شماره 51 : هر که را بر سر ز سودای وطن افسر بود
پایان اشعار این بخش
