رهی معیری – قطعه شماره 49
جانانه ی دشتی (1)
مستیم و خرابیم ز پیمانه ی دشتی
ای بی خبر از باده ی مستانه ی دشتی
چون زمزمه ی رود و چو آوای شب آهنگ
افسونگر دل ها بود افسانه ی دشتی
زان باده ی صافی که دهد مستی جاوید
لبریز چو میخانه بود خامه ی دشتی
او فتنه زیبایی و دیوانه ی عشق است
صاحب نظران فتنه و دیوانه ی دشتی
جانانه ی او نیست به جز خواجه ی شیراز
ای جان جهان برخیِ جانانه ی دشتی
از باده بود مستی رندان و رهی را
سرمست کند گفته ی رندانه ی دشتی
واژگان دشوار: 1– رهی این شعر را در تمجید از کتاب ” نقشی از حافظ ” نوشته علی دشتی – نویسنده و سیاستمدار- سروده است.