ورود-ثبت نام

زبور عجم اقبال لاهوری

در این بخش ، اشعار کتاب ” زبور عجم ” اقبال لاهوری نوشته شده است .

برای خواندن هر شعر ، روی آن کلیک کنید :

 

شعر شماره 1 : می شود پرده ی چشمم پر کاهی گاهی

شعر شماره 2 : یارب درون سینه دل باخبر بده

شعر شماره 3 : درون سینه ی ما سوز آرزو ز کجاست؟

شعر شماره 4 : غزل سرای و نواهای رفته باز آور

شعر شماره 5 : ای که ز من فزدوه ای گرمی آه و ناله را

شعر شماره 6 : از مشت غبار ما صد ناله برانگیزی

شعر شماره 7 : من اگرچه تیره خاکم دلکیست برگ و سازم

شعر شماره 8 : به صدای دردمندی به نوای دلپذیری

شعر شماره 9 : بر سر کفر و دین فشان رحمت عام خویش را

شعر شماره 10 : نوای من از آن پر سوز و بی باک و غم انگیز است

شعر شماره 11 : دل و دیده ای که دارم همه لذت نظاره

شعر شماره 12 : گرچه شاهین خرد بر سر پروازی هست

شعر شماره 13 : این جهان چیست صنم خانه ی پندار من است

شعر شماره 14 : فصل بهار این چنین بانگ هزار این چنین

شعر شماره 15 : برون کشید ز پیچاک هست و بود مرا

شعر شماره 16 : خیز و به خاک تشنه ای باده ی زندگی فشان

شعر شماره 17 : تو به این گمان که شاید سر آستانه دارم

شعر شماره 18 : نظر به راه نشینان سواره می گذرد

شعر شماره 19 : بر عقل فلک پیما ترکانه شبیخون به

شعر شماره 20 : یا مسلمان را مده فرمان که جان بر کف بنه

شعر شماره 21 : عقل هم عشق است و از ذوق نگه بیگانه نیست

شعر شماره 22 : سوز و گداز زندگی لذت جستجوی تو

شعر شماره 23 : درین محفل که کار او گذشت از باده و ساقی

شعر شماره 24 : ساقیا بر جگرم شعله ی نمناک انداز

شعر شماره 25 : از آن آبی که در من لاله کارد ساتگینی ده

شعر شماره 26 : ز هر نقشی که دل از دیده گیرد پاک می آیم

شعر شماره 27 : دل بی قید من با نور ایمان کافری کرده

شعر شماره 28 : ز شاعر ناله ی مستانه در محشر چه می خواهی

شعر شماره 29 : نه در اندیشه ی من کار زار کفر و ایمانی

شعر شماره 30 : مرغ خوش لهجه و شاهین شکاری از توست

شعر شماره 31 : خوشتر ز هزار پارسایی

شعر شماره 32 : بر جهان دل من تاختنش را نگرید

شعر شماره 33 : مرا به راه طلب بار در گل است هنوز

شعر شماره 34 : زمستان را سرآمد روزگاران

شعر شماره 35 : هوای خانه و منزل ندارم

شعر شماره 36 : از چشم ساقی مست شرابم

شعر شماره 37 : شب من سحر نمودی که به طلعت آفتابی

شعر شماره 38 : درین میخانه ای ساقی ندارم محرمی دیگر

شعر شماره 39 : به جهان دردمندان تو بگو چه کار داری

شعر شماره 40 : اگر نظاره از خود رفتگی آرد حجاب اولی

شعر شماره 41 : نور تو وانمود سپید و سیاه را

شعر شماره 42 : بده آن دل که مستی های او از باده ی خویش است

شعر شماره 43 : کف خاک برگ و سازم به رهی فشانم او را

شعر شماره 44 : این دل که مرا دادی لبریز یقین بادا

شعر شماره 45 : رمز عشق تو به ارباب هوس نتوان گفت

شعر شماره 46 : یاد ایامی که خوردم باده ها با چنگ و نی

شعر شماره 47 : انجم به گریبان ریخت این دیده ی تر ما را

شعر شماره 48 : خاور که آسمان به کمند خیال اوست

شعر شماره 49 : فرصت کشمکش مده این دل بی قرار را

شعر شماره 50 : جانم درآویخت با روزگاران

شعر شماره 51 : به تسلی ای که دادی نگذاشت کار خود را

شعر شماره 52 : به حرفی می توان گفتن تمنای جهانی را

شعر شماره 53 : چند به روی خودکشی پرده ی صبح و شام را

شعر شماره 54 : نفس شمار به پیچاک روزگار خودیم

شعر شماره 55 : به فغان نه لب گشودم که فغان اثر ندارد

شعر شماره 56 : ما که افتنده تر از پرتو ماه آمده ایم

شعر شماره 57 : ای خدای مهر و مه خاک پریشانی نگر

شعر شماره 58 : دو عالم را توان دیدن به مینایی که من دارم

شعر شماره 59 : برخیز که آدم را هنگام نمود آمد

شعر شماره 60 : مه و ستاره که در راه شوق هم سفرند

شعر شماره 61 : درون لاله گذر چون صبا توانی کرد

شعر شماره 62 : اگر به بحر محبت کرانه می خواهی

شعر شماره 63 : زمانه قاصد طیار آن دلارام است

شعر شماره 64 : دگر ز ساده دلی های یار نتوان گفت

شعر شماره 65 : خرد از ذوق نگه گرم تماشا بود است

شعر شماره 66 : غلام زنده دلانم که عاشق سره اند

شعر شماره 67 : لاله ی این چمن آلوده ی رنگ است هنوز

شعر شماره 68 : تکیه بر حجت و اعجاز بیان نیز کنند

شعر شماره 69 : چو موج مست خودی باش و سر به طوفان کش

شعر شماره 70 : خضر وقت از خلوت دشت حجاز آید برون

شعر شماره 71 : ز سلطان کنم آرزوی نگاهی

شعر شماره 72 : با نشئه ی درویشی در ساز و دمادم زن

شعر شماره 73 : هوس هنوز تماشاگر جهانداری است

شعر شماره 74 : فرشته گرچه برون از طلسم افلاک است

شعر شماره 75 : عرب که باز دهد محفل شبانه کجاست

شعر شماره 76 : مانند صبا خیز و وزیدن دگر آموز

شعر شماره 77 : ای غنچه ی خوابیده چو نرگس نگران خیز

شعر شماره 78 : جهان ما همه خاک است و پی سپر گردد

شعر شماره 79 : باز بر رفته و آینده نظر باید کرد

شعر شماره 80 : خیال من به تماشای آسمان بود است

شعر شماره 81 : از نوا بر من قیامت رفت و کس آگاه نیست

شعر شماره 82 : شراب میکده ی من نه یادگار جم است

شعر شماره 83 : لاله ی صحرایم از طرف خیابانم برید

شعر شماره 84 : سخن تازه زدم کس به سخن وا نرسید

شعر شماره 85 : عاشق آن نیست که لب گرم فغانی دارد

شعر شماره 86 : درین چمن دل مرغان زمان زمان دگر است

شعر شماره 87 : ما از خدای گم شده‌ایم او به جستجوست

شعر شماره 88 : خواجه از خون رگ مزدور سازد لعل ناب

شعر شماره 89 : گرچه می دانم که روزی بی نقاب آید برون

شعر شماره 90 : گشاده رو ز خوش و ناخوش زمانه گذر

شعر شماره 91 : زندگی در صدف خویش گهر ساختن است

شعر شماره 92 : برون زین گنبد در بسته پیدا کرده ام راهی

شعر شماره 93 : گنهکار غیورم مزد بی خدمت نمی گیرم

شعر شماره 94 : جهان کور است و از آیینه ی دل غافل افتاده است

شعر شماره 95 : نیابی در جهان یاری که داند دلنوازی را

شعر شماره 96 : علمی که تو آموزی مشتاق نگاهی نیست

شعر شماره 97 : چو خورشید سحر پیدا نگاهی می توان کردن

شعر شماره 98 : کشیدی باده ها در صحبت بیگانه پی در پی

شعر شماره 99 : عشق اندر جستجو افتاد و آدم حاصل است

شعر شماره 100 : بیا که خاوریان نقش تازه ای بستند

شعر شماره 101 : عشق را نازم که بودش را غم نابود نی

شعر شماره 102 : بر دل بی تاب من ساقی می نابی زند

شعر شماره 103 : فروغ خاکیان از نوریان افزون شود روزی

شعر شماره 104 : ز رسم و راه شریعت نکرده ام تحقیق

شعر شماره 105 : از همه کس کناره گیر صحبت آشنا طلب

شعر شماره 106 : بینی جهان را خود را نبینی

شعر شماره 107 : من هیچ نمی ترسم از حادثه ی شب ها

شعر شماره 108 : تو کیستی ز کجایی که آسمان کبود

شعر شماره 109 : دیار شوق که درد آشناست خاک آنجا

شعر شماره 110 : می دیرینه و معشوق جوان چیزی نیست

شعر شماره 111 : قلندران که به تسخیر آب و گل کوشند

شعر شماره 112 : دو دسته تیغم و گردون برهنه ساخت مرا

شعر شماره 113 : مثل شرر ذره را تن به تپیدن دهم

شعر شماره 114 : خودی را مردم آمیزی دلیل نارسایی ها

شعر شماره 115 : چون چراغ لاله سوزم در خیابان شما

شعر شماره 116 : دم مرا صفت باد فرودین کردند

شعر شماره 117 : گذر از آنکه ندیدست و جز خبر ندهد

شعر شماره 118 : در این صحرا گذر افتاد شاید کاروانی را

شعر شماره 119 : تو را نادان امید غمگساری ها ز افرنگ است

شعر شماره 120 : بگذر از خاور و افسونی افرنگ مشو

شعر شماره 121 : جهان رنگ و بو پیدا تو می گویی که راز است این

شعر شماره 122 : از داغ فراق او در دل چمنی دارم

شعر شماره 123 : به نگاه آشنایی چو درون لاله دیدم

شعر شماره 124 : این هم جهانی آن هم جهانی

شعر شماره 125 : بهار آمد نگه می غلتد اندر آتش لاله

شعر شماره 126 : صورت گری که پیکر روز و شب آفرید

شعر شماره 127 : باز این عالم دیرینه جوان می بایست

شعر شماره 128 : لاله ی این گلستان داغ تمنایی نداشت

شعر شماره 129 : هنگامه را که بست درین دیر دیر پای

شعر شماره 130 : ای لاله ای چراغ کهستان و باغ و راغ

شعر شماره 131 : من بنده ی آزادم عشق است امام من

شعر شماره 132 : کم سخن غنچه که در پرده ی دل رازی داشت

شعر شماره 133 : خود را کنم سجودی دیر و حرم نمانده

شعر شماره 134 : ز جان خاور آن سوز کهن رفت

شعر شماره 135 : گفت با یزدان مه گیتی فروز

شعر شماره 136 : مرگ ها اندر فنون بندگی

شعر شماره 137 : در غلامی عشق و مذهب را فراق

شعر شماره 138 : یک زمان با رفتگان صحبت گزین

پایان اشعار این بخش

نویسندگان :

نویسندگان :

امین پیرانی - حامد پیری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.