درین محفل که کار او گذشت از باده و ساقی

اقبال لاهوری

زبور عجم

شماره 23

درین محفل که کار او گذشت از باده و ساقی

ندیمی کو که در جامش فرو ریزم می باقی

کسی کو زهر شیرین میخورد از جام زرینی

می تلخ از سفال من کجا گیرد به تریاقی

شرار از خاک من خیزد کجا ریزم که را سوزم

غلط کردی که در جانم فکندی سوز مشتاقی

مکدر کرد مغرب چشمه های علم و عرفان را

جهان را تیره تر سازد چه مشایی چه اشراقی

دل گیتی انا المسموم انا المسموم فریادش

خرد نالان که ما عندی بتریاق و لاراقی

چه ملایی چه درویشی چه سلطانی چه دربانی

فروغ کار می جوید به سالوسی و زراقی

به بازاری که چشم صیرفی شور است و کم نور است

نگینم خوار تر گردد چو افزاید به براقی