در این بخش رباعیات خیام نیشابوری نوشته شده است .
فهرست رباعیات خیام نیشابوری به ترتیب حروف الفبا – حرف آخر قافیه یا ردیف –
برای خواندن هر رباعی ، روی آن کلیک کنید .
الف :
رباعی شماره 1 : برخیز بتا بیار بهر دل ما
رباعی شماره 2 : چون عهده نمیشود کسی فردا را
رباعی شماره 3 : قرآن که مهین کلام خوانند آن را
رباعی شماره 4 : گر می نخوری طعنه مزن مستان را
رباعی شماره 5 : هر چند که رنگ و بوی زیباست مرا
ب :
رباعی شماره 6 : ماییم و می و مطرب و این کُنج خراب
ت :
رباعی شماره 7 : آن قصر که جمشید در او جام گرفت
رباعی شماره 8 : ابر آمد و باز بر سر سبزه گریست
رباعی شماره 9 : اکنون که گلِ سعادتت پربار است
رباعی شماره 10 : امروز تو را دسترس فردا نیست
رباعی شماره 11 : ای آمده از عالم روحانی تفت
رباعی شماره 12 : ای چرخ فلک ، خرابی از کینه ی توست
رباعی شماره 13 : ای دل چو زمانه میکند غمناکت
رباعی شماره 14 : این بحر وجود آمده بیرون ز نهفت
رباعی شماره 15 : این کوزه چو من عاشق زاری بوده است
رباعی شماره 16 : این کوزه که آبخواره ی مزدوری ست
رباعی شماره 17 : این کهنه رباط را که عالم نام است
رباعی شماره 18 : این یک دو سه روزه نوبت عمر گذشت
رباعی شماره 19 : بر چهره ی گل نسیم نوروز خوش است
رباعی شماره 20 : پیش از من و تو لیل و نهاری بوده است
رباعی شماره 21 : تا چند زنم به روی دریاها خشت
رباعی شماره 22 : ترکیب پیاله ای که در هم پیوست
رباعی شماره 23 : ترکیب طبایع چو به کام تو دمی است
رباعی شماره 24 : چون ابر به نوروز رخِ لاله بشست
رباعی شماره 25 : چون بلبل مست راه در بستان یافت
رباعی شماره 26 : چون چرخ به کام یک خردمند نگشت
رباعی شماره 27 : چون لاله به نوروز قدح گیر به دست
رباعی شماره 28 : چون نیست حقیقت و یقین اندر دست
رباعی شماره 29 : چون نیست ز هر چه هست جز باد به دست
رباعی شماره 30 : خاکی که به زیر پای هر نادانی است
رباعی شماره 31 : دارنده چو ترکیب طبایع آراست
رباعی شماره 32 : در پرده ی اسرار کسی را ره نیست
رباعی شماره 33 : در خواب بُدم مرا خردمندی گفت
رباعی شماره 34 : در دایره ای که آمد و رفتن ماست
رباعی شماره 35 : در فصل بهار اگر بتی حور سرشت
رباعی شماره 36 : دریاب که از روح جدا خواهی رفت
رباعی شماره 37 : ساقی گل و سبزه بس طربناک شده ست
رباعی شماره 38 : عمری ست مرا تیره و کاری ست نه راست
رباعی شماره 39 : فصل گل و طرف جویبار و لب کشت
رباعی شماره 40 : گر شاخ بقا ز بیخ بختت رست است
رباعی شماره 41 : گویند کسان بهشت با حور خوش است
رباعی شماره 42 : گویند مرا که دوزخی باشد مست
رباعی شماره 43 : من هیچ ندانم که مرا آنکه سرشت
رباعی شماره 44 : مهتاب به نور دامن شب بشکافت
رباعی شماره 45 : می خوردن و شاد بودن آیین من است
رباعی شماره 46 : می لعل مذاب است و صراحی کان است
رباعی شماره 47 : می نوش که عمر جاودانی این است
رباعی شماره 48 : نیکی و بدی که در نهاد بشر است
رباعی شماره 49 : در هر دشتی که لاله زاری بوده ست
رباعی شماره 50 : هر ذره که در خاک زمینی بوده ست
رباعی شماره 51 : هر سبزه که بر کنار جویی رسته ست
رباعی شماره 52 : یک جرعه ی می ز ملک کاووس بِه است
خ :
رباعی شماره 53 : چون عمر به سر رسد چه شیرین و چه تلخ
د :
رباعی شماره 54 : آنانکه محیط فضل و آداب شدند
رباعی شماره 55 : آن را که به صحرای علل تاخته اند
رباعی شماره 56 : آنها که کهن شدند و اینها که نوند
رباعی شماره 57 : آنکس که زمین و چرخ و افلاک نهاد
رباعی شماره 58 : آرند یکی و دیگری بربایند
رباعی شماره 59 : اجرام که ساکنان این ایوانند
رباعی شماره 60 : از آمدنم نبود گردون را سود
رباعی شماره 61 : از رنج کشیدن آدمی حر گردد
رباعی شماره 62 : افسوس که سرمایه ز کف بیرون شد
رباعی شماره 63 : افسوس که نامه ی جوانی طی شد
رباعی شماره 64 : ای بس که نباشیم و جهان خواهد بود
رباعی شماره 65 : این عقل که در رهِ سعادت پوید
رباعی شماره 66 : این قافله ی عمر عجب میگذرد
رباعی شماره 67 : بر پشت من از زمانه تو می آید
رباعی شماره 68 : بر چرخ فلک هیچ کسی چیر نشد
رباعی شماره 69 : بر چشم تو عالم ار چه می آرایند
رباعی شماره 70 : بر من قلم قضا چو بی من رانند
رباعی شماره 71 : تا چند اسیر رنگ و بو خواهی شد
رباعی شماره 72 : تا راه قلندری نپویی نشود
رباعی شماره 73 : تا زهره و مه در آسمان گشت پدید
رباعی شماره 74 : چون روزی و عمر بیش و کم نتوان کرد
رباعی شماره 75 : حیی که به قدرت سر و رو میسازد
رباعی شماره 76 : در دهر چو آوازِ گلِ تازه دهند
رباعی شماره 77 : در دهر هر آن که نیم نانی دارد
رباعی شماره 78 : دهقان قضا بسی چو ما کشت و درود
رباعی شماره 79 : روزی ست خوش و هوا نه گرم است و نه سرد
رباعی شماره 80 : زان پیش که بر سرت شبیخون آرند
رباعی شماره 81 : عمرت تا کی به خودپرستی گذرد
رباعی شماره 82 : کس مشکل اسرار اجل را نگشاد
رباعی شماره 83 : کم کن طمع از جهان و میزی خرسند
رباعی شماره 84 : گرچه غم و رنج من درازی دارد
رباعی شماره 85 : گردون ز زمین هیچ گلی برنارد
رباعی شماره 86 : گر یک نفست ز زندگانی گذرد
رباعی شماره 87 : گویند بهشت و حورعین خواهد بود
رباعی شماره 88 : گویند بهشت و حور و کوثر باشد
رباعی شماره 89 : گویند هر آن کسان که با پرهیزند
رباعی شماره 90 : می خور که ز دل کثرت و قلت ببرد
رباعی شماره 91 : هر راز که اندر دل دانا باشد
رباعی شماره 92 : هر صبح که روی لاله شبنم گیرد
رباعی شماره 93 : هرگز دل من ز علم محروم نشد
رباعی شماره 94 : هم دانه ی امید به خرمن ماند
رباعی شماره 95 : یاران موافق همه از دست شدند
رباعی شماره 96 : یک جام شراب صد دل و دین ارزد
رباعی شماره 97 : یک قطره ی آب بود با دریا شد
رباعی شماره 98 : یک نان به دو روز اگر بود حاصل مرد
ر :
رباعی شماره 99 : آن لعل در آبگینه ی ساده بیار
رباعی شماره 100 : از بودنی ای دوست چه داری تیمار
رباعی شماره 101 : افلاک که جز غم نفزایند دگر
رباعی شماره 102 : ای دل غم این جهان فرسوده مخور
رباعی شماره 103 : ای دل همه اسباب جهان خواسته گیر
رباعی شماره 104 : این اهل قبور خاک گشتند و غبار
رباعی شماره 105 : خشت سر خم ز ملکت جم خوشتر
رباعی شماره 106 : در دایره ی سپهر ناپیدا غور
رباعی شماره 107 : دی کوزه گری بدیدم اندر بازار
رباعی شماره 108 : زآن می که حیات جاودانی ست بخور
رباعی شماره 109 : گر باده خوری تو با خردمندان خور
رباعی شماره 110 : وقت سحر است خیز ای طرفه پسر
ز :
رباعی شماره 111 : از جمله ی رفتگان این راه دراز
رباعی شماره 112 : ای پیر خردمند پگه تر برخیز
رباعی شماره 113 : وقت سحر است خیز ای مایه ی ناز
س :
رباعی شماره 114 : مرغی دیدم نشسته بر باره ی طوس
ش :
رباعی شماره 115 : جامی است که عقل آفرین میزندش
رباعی شماره 116 : خیام اگر ز باده مستی خوش باش
رباعی شماره 117 : در کارگه کوزه گری رفتم دوش
گ :
رباعی شماره 118 : ایام زمانه از کسی دارد ننگ
ل :
رباعی شماره 119 : از جرم گِل سیاه تا اوج زحل
رباعی شماره 120 : با سرو قدی تازه تر از خرمن گل
م :
رباعی شماره 121 : ای دوست بیا تا غم فردا نخوریم
رباعی شماره 122 : این چرخ فلک که ما در او حیرانیم
رباعی شماره 123 : برخیز ز خواب تا شرابی بخوریم
رباعی شماره 124 : برخیزم و عزم باده ای ناب کنم
رباعی شماره 125 : بر مفرش خاک خفتگان میبینم
رباعی شماره 126 : تا چند اسیر عقل هر روزه شویم
رباعی شماره 127 : چون نیست مقام ما در این دهر مقیم
رباعی شماره 128 : خورشید به گل نهفت می نتوانم
رباعی شماره 129 : دشمن به غلط گفت که من فلسفی ام
رباعی شماره 130 : ماییم که اصل شادی و کان غمیم
رباعی شماره 131 : من می نه ز بهر تنگدستی نخورم
رباعی شماره 132 : من بی می ناب زیستن نتوانم
رباعی شماره 133 : هر یک چندی یکی برآید که منم
رباعی شماره 134 : یک چند به کودکی به استاد شدیم
رباعی شماره 135 : یک روز ز بند عالم آزاد نی ام
ن :
رباعی شماره 136 : از دی که گذشت هیچ از او یاد مکن
رباعی شماره 137 : ای دیده اگر کور نه ای ، گور ببین
رباعی شماره 138 : برخیز و مخور غم جهان گذران
رباعی شماره 139 : چون حاصل آدمی در این شورستان
رباعی شماره 140 : رفتم که در این منزل بیداد بدن
رباعی شماره 141 : رندی دیدم نشسته بر خنگ زمین
رباعی شماره 142 : قانع به یک استخوان چو کرکس بودن
رباعی شماره 143 : قومی متفکرند اندر ره دین
رباعی شماره 144 : گاوی ست در آسمان و نامش پروین
رباعی شماره 145 : گر بر فلکم دست بُدی چون یزدان
رباعی شماره 146 : مشنو سخن از زمانه ساز آمدگان
رباعی شماره 147 : می خوردن و گرد نیکوان گردیدن
رباعی شماره 148 : نتوان دل شاد را به غم فرسودن
و :
رباعی شماره 149 : آن قصر که با چرخ همی زد پهلو
رباعی شماره 150 : از آمدن و رفتن ما سودی کو
رباعی شماره 151 : از تن چو برفت جان پاک من و تو
رباعی شماره 152 : میخور که فلک بهر هلاک من و تو
ه :
رباعی شماره 153 : از هر چه به جز مِی است کوتاهی به
رباعی شماره 154 : بنگر ز صبا دامن گل چاک شده
رباعی شماره 155 : تا کی غم آن خورم که دارم یا نه
رباعی شماره 156 : یک جرعه می کهن ز ملکی نو به
ی :
رباعی شماره 157 : آن مایه ز دنیا که خوری یا پوشی
رباعی شماره 158 : از آمدن بهار و از رفتن دی
رباعی شماره 159 : از کوزه گری کوزه خریدم باری
رباعی شماره 160 : ای آنکه نتیجه ی چهار و هفتی
رباعی شماره 161 : ای دل تو به اسرار معما نرسی
رباعی شماره 162 : ای دوست حقیقت شنواز من سخنی
رباعی شماره 163 : ای کاش که جای آرمیدن بودی
رباعی شماره 164 : بر سنگ زدم دوش سبوی کاشی
رباعی شماره 165 : بر شاخ امید اگر بری یافتمی
رباعی شماره 166 : برگیر پیاله و سبو ای دلجوی
رباعی شماره 167 : پیری دیدم به خانه ی خمّاری
رباعی شماره 168 : تا چند حدیث پنج و چار ای ساقی
رباعی شماره 169 : چندانکه نگاه میکنم هر سویی
رباعی شماره 170 : خوش باش که پخته اند سودای تو دی
رباعی شماره 171 : در کارگه کوزه گری کردم رای
رباعی شماره 172 : در گوش دلم گفت فلک پنهانی
رباعی شماره 173 : زان کوزه ی می که نیست در وی ضرری
رباعی شماره 174 : گر آمدنم به خود بدی نامدمی
رباعی شماره 175 : گر دست دهد ز مغز گندم نانی
رباعی شماره 176 : گر کار فلک به عدل سنجیده بدی
رباعی شماره 177 : هان کوزه گرا بپای اگر هشیاری
رباعی شماره 178 : هنگام صبوح ای صنم فرّخ پی
پایان اشعار این بخش
