می خوردن و گرد نیکوان گردیدن

خیام-رباعی شماره 147

می خوردن و گرد نیکوان گردیدن

به زانکه به زرق زاهدی ورزیدن

گر عاشق و مست دوزخی خواهد بود

پس روی بهشت کس نخواهد دیدن

نوشته‌های مرتبط

وقت سحر است خیز ای مایه ی ناز

ادامه نوشته »

تا چند حدیث پنج و چار ای ساقی

ادامه نوشته »

این کهنه رباط را که عالم نام است

ادامه نوشته »

چون لاله به نوروز قدح گیر به دست

ادامه نوشته »

افسوس که نامه ی جوانی طی شد

ادامه نوشته »

چون نیست ز هر چه هست جز باد به دست

ادامه نوشته »