اشعار نو

شعر نخست :   جهان، پر از آوار واژه هاست و من، صدا روى لحظه هايم مى ماسد مثل وقتى که دارم غزل نمى گويم انگار از هميشه گريزان نيست اين آسمان حوصله كه پيش روى من، زمين خورده ست ! تو نيستى و ثانيه هايم، لكنت گرفته اند   شعر دوم :   من … ادامه

خواب بودی که سینه خیز نوشتم تاریکی اتاق، تمامش نکرد خواب بودی و روی کاغذها تکرار قتل‌ها و آینه ها بود اما این گوشه از جهان که بی خبرم می‌کند اینجا که با تو گل می‌اندازم خطی از خون این خیابان ها برای چند لحظه فراموش می شود در را می بندیم تا نشنویم نبینیم چند سالمان شده … ادامه

از جیب بارانی مرد پروانه ها سرازیر می شوند از جوهر خودنویس من پروانه ها سرازیر می شوند از دهان کودکان از زنان آبستن از بوسه های دزدانه از جاده کوچه پنجره از پلک عابران پروانه ها سرازیر می شوند سالها بعد از آنکه خاطره ها به پیراهن ابریشم تو پیله می کنند . واژگان … ادامه

شعر نخست :   چه قدر رنگ ببافمم به هم تا تو مال من باشی غصه دالانی ست مهیب که به تکرار از آن می گذرم شب ها که چون ماه در مِه دیگران غوطه می خوری من خرد و خراب چون باد از آنجا می گذرم .   شعر دوم :   دو چشم … ادامه

می‌گویم : تو از فرط علاقه آخر شهید می‌شوم از تو ! زار زار می‌زند زیر دستم می‌رود سیاه بپوشد زنگ می‌زند به زری – که انگار به همه – مراسم را طبق معمول روزنامه خواهد گفت عبدالباسط  از مصر خبر را به در و همسایه می‌چسباند دوسـتان و فامیل‌های وابسته چشم‌هایم را باز و … ادامه

در میان من و تو فاصله هست و چه یک فاصله ی زیبایی و در این دوری نزدیک یک صمیمیت شفاف به لبهای تو عاشق شده است . من به بازار شدم و به آلوی لبان تو خریدار شدم سبدم خالی بود و دو جیبم ز سبد خالی تر و چه یک بازاری نه خریدی … ادامه

شعر نخست :   این بار که دیدمت می خواهم لبهایت ارث پدری ام باشد و شش دانگ حواسم را بزنم پشت قباله ات که ما داغ بشویم و خدا هم طبق معمول غضبش بگیرد و سنگمان کند . من لات می شوم چیزی هم که زیاد است بت شکن ! بیا بگیر قلبم مال … ادامه