ورود-ثبت نام

غزلیات قدسی مشهدی

در این بخش، غزلیات قدسی مشهدی نوشته شده است.

فهرست غزلیات به ترتیب حروف الفبا – حرف آخر قافیه یا ردیف – است.

برای خواندن هر شعر، روی آن کلیک کنید :

 

الف : 

غزل شماره 1 : زود به کردم منِ بی ­‌صبر، داغ خویش را

غزل شماره 2 : شام خطت گرفته ز صبح آفتاب را

غزل شماره 3 : بی ‌حرز، شعله نگذرد از پیشِ داغ ما

غزل شماره 4 : به پیامی که کند باد صبا یاد مرا

غزل شماره 5 : تا بُوَد گریه، کی آباد شود خانۀ ما؟

غزل شماره 6 : اگرچه خدمتِ مسجد نشد حوالۀ ما

غزل شماره 7 : پژمردگی نَبُرد بهار از گیاه ما

غزل شماره 8 : خوشدل کند خیال تو هجران‌ کشیده را

غزل شماره 9 : ز نقشِ کینه چو پاک است لوحِ سینۀ ما

غزل شماره 10 : از جا نبُرد صحبت اهل هوس مرا

غزل شماره 11 : تا ز رویش گُلْسِتان کردم نگاه خویش را

غزل شماره 12 : ز رشک، باد صبا گرچه سوخت جان مرا

غزل شماره 13 : کو سرانجامی؟ که شب روشن کنم کاشانه را

غزل شماره 14 : کی حرف ملامت شکند خاطر ما را؟

غزل شماره 15 : دلبستگی نماند به وارستگی مرا

غزل شماره 16 : فکنده از نظری دیدۀ حسود مرا

غزل شماره 17 : ز هجر کرد خبردار، وصل یار مرا

غزل شماره 18 : یکی بود به نظر، نیستیّ و هستی ما

غزل شماره 19 : آتش مزاج من! بگذار این عتاب را

غزل شماره 20 : خوشم به درد، مکن ای دوا عذاب را

غزل شماره 21 : داده عشقم بادۀ نابی که می‌ سوزد مرا

غزل شماره 22 : وبالِ جان اسیران مکن رهایی را

غزل شماره 23 : شد دهانِ شُکرگو، هر زخمْ نخجیر ترا

غزل شماره 24 : خوشم که ضعف چنان کرده روشناس مرا

غزل شماره 25 : چو نمی ‌کنی نگاهی، به ستم مران خدا را

غزل شماره 26 : چند سوزد برقِ غم، مشتی خس و خاشاک را؟

غزل شماره 27 : ناگفته ماند صد سخنِ آرزو مرا

غزل شماره 28 : به کفرِ زلفت ازان تازه کردم ایمان را

غزل شماره 29 : در راه تا رود ز من آن نازنین جدا

غزل شماره 30 : می‌زند نشتر تدبیر، شب و روز مرا

غزل شماره 31 : شبی هرکس به بزم دلستانی جا کند خود را

غزل شماره 32 : برای سوختن، یک شعله کافی نیست داغم را

غزل شماره 33 : لب شود ریش ار برد نامِ دل‌ ِافگار ما

غزل شماره 34 : منم که داغِ دلم دشمن است مرهم را

غزل شماره 35 : خط تو سرمه کشد دیدۀ تمنّا را

غزل شماره 36 : فسون ناله‌ام شب بسته خواب پاسبانش را

غزل شماره 37 : تهی ز می نتوان یافتن ایاغِ مرا

غزل شماره 38 : به هر طرف که تو جولان دهی سمند آنجا

غزل شماره 39 : پرهیز ده ز هجر، گرفتار خویش را

غزل شماره 40 : سخن ز غیر مپرسید بینوایی را

غزل شماره 41 : غیرتم پوشیده از چشمِ بدان، خوب مرا

غزل شماره 42 : بوَد ز روی تو روشن به صد دلیل مرا

غزل شماره 43 : آه سحر، نتیجه شرر می‌دهد مرا

غزل شماره 44 : دارد نشان ز طینت مجنون، سرشت ما

غزل شماره 45 : گر به خیال در نظر، جلوه دهد جیب را

غزل شماره 46 : چیزی نشد معلومِ من، از صحبت فرزانه ها

غزل شماره 47 : چو شخصِ سایه ندیده کسی هلاکِ مرا

غزل شماره 48 : نهادی بر سر شوریدگان داغ

غزل شماره 49 : گشته چون آینه روشن، دل بی‌کینۀ ما

غزل شماره 50 : داد گلبن در چمن یاد از گل‌ افشانی مرا

غزل شماره 51 : دل دیوانه کی در گوش گیرد پندِ دانا را؟

غزل شماره 52 : شب شود روز از خیال عارض جانان ما

غزل شماره 53 : غمش فشانده ز دامن غبارِ ننگِ ترا

غزل شماره 54 : بیدرد، خسته‌ای که به درمان شد آشنا

غزل شماره 55 : ز ایمان همتّی، چون آن نگار چین شود پیدا

غزل شماره 56 : کجا در غربتم یک همدم دیرین شود پیدا؟

غزل شماره 57 : منشورِ خدمت تو رقم شد به نام ما

ب : 

غزل شماره 58 : چند باشد دل ز وصل دلربایی بی‌نصیب؟

ت :

غزل شماره 59 : شد بهار، از توبه ‌کردن بایدم اکنون گذشت

غزل شماره 60 : هرکه امشب می نمی‌نوشد، به ما منسوب نیست

غزل شماره 61 : طبعم ز باده چون گل سیراب روشن است

غزل شماره 62 : دلی که عشق نکردش چو لاله داغ، کجاست؟

غزل شماره 63 : دل یکی وز هر طرف بر سینه داغ دیگرست

غزل شماره 64 : بی تو شب تا روز چون شمعم به چشم تر گذشت

غزل شماره 65 : گذشت فصلِ گل و رغبت چمن باقی‌ست

غزل شماره 66 : گشته پنهان از نظر آن‌ کس که صیّاد من است

غزل شماره 67 : عافیت سینه خراش جگر ریش من است

غزل شماره 68 : آسمان پوشیده نیلی، جان من غمناک چیست؟

غزل شماره 69 : زاهد ز منع تو دل صد بینوا شکست

غزل شماره 70 : چشم عیبت چو نباشد گل و خاشاک یکی‌ست

غزل شماره 71 : از خارخارِ وصل گلم دل فگار نیست

غزل شماره 72 : ای دل، می امّیدْ دگر بر تو حرام است

غزل شماره 73 : فتنه جویی ز بت خویش مرا باور نیست

غزل شماره 74 : مرو ز دیده که جامِ جهان‌نما اینجاست

غزل شماره 75 : از زبان من غرض گو گرنه حرفی تازه بست

غزل شماره 76 : به گریۀ سحر و آهِ شب، دلم شادست

غزل شماره 77 : عشق را چون شعله غیر از سوختن در بار نیست

غزل شماره 78 : لیلی اش در دل و گوشش به صدای جرس است

غزل شماره 79 : آنکه دایم می‌خراشد سینۀ ما ناخن است

غزل شماره 80 : بازم نشسته تا مژه در دل نگاهِ کیست

غزل شماره 81 : از غم نمی‌خورد دل اهل جنون، شکست

غزل شماره 82 : نوای من چو ز صد پرده بر یک آهنگ است

غزل شماره 83 : خطش را کس به جز من مبتلا نیست

غزل شماره 84 : شب دل ناشکر من آرام با خنجر نداشت

غزل شماره 85 : از پریشانی اگر حاصل شود کامم، رواست

غزل شماره 86 : هر روز به من یار ز نو بر سر نازست

غزل شماره 87 : باغی که گلش بو ندهد، عشقِ مجازست

غزل شماره 88 : گشادی طرّه و مشک ختن سوخت

غزل شماره 89 : نشسته بر سر کوییّ و فتنه بر پا نیست

غزل شماره 90 : تا آفت غم، لازمۀ طبع شراب است

غزل شماره 91 : زلفت بود به کام، دلی را که داغ نیست

غزل شماره 92 : جز وصال او دلم هرگز تمنّایی نداشت

غزل شماره 93 : دوران نگر که سینه‌اش از کینه صاف نیست

غزل شماره 94 : مرا چو لاله ز بخت سیه رهایی نیست

غزل شماره 95 : ز بوی او به دل غنچه ارمغانی هست

غزل شماره 96 : غیر از شکن طرّه به جایی گذرم نیست

غزل شماره 97 : بازآی که سینه‌ام کباب است

غزل شماره 98 : آنکه در هر چین زلفش صد مه کنعان گم است

غزل شماره 99 : هنوز چشم امیدم به رهگذاری هست

غزل شماره 100 : خانه‌ام نیمی خراب از گریه، نیمی پرگل است

غزل شماره 101 : وعدۀ وصل ار دهد، صبر تقاضا بس است

غزل شماره 102 : خرّم دلی که در خم زلف تو جا گرفت

غزل شماره 103 : تا صبا با آن سر زلف پریشان آشناست

غزل شماره 104 : تا به نظّارۀ بت، چشم برهمن بازست

غزل شماره 105 : هر سر موی من از درد تو در فریاد است

غزل شماره 106 : لذّت شادی نداند جان چو با غم خو گرفت

غزل شماره 107 : هرگزم عشق چنین در رگ جان چنگ نداشت

غزل شماره 108 : رسید یار و ز من بر سر عتاب گذشت

غزل شماره 109 : چه گهرها به عوض بر سر دریا افشاند

غزل شماره 110 : طبیب من چه شد گر مهربان نیست؟

غزل شماره 111 : نیست باکی گر به دستم غنچۀ سیراب نیست

غزل شماره 112 : داغ دلم گلی ز گلستان آتش است

غزل شماره 113 : من لبالب آروز، لیک آرزوی دل یکی‌ست

غزل شماره 114 : دل در برم ز نالۀ پنهان لبالب است

غزل شماره 115 : چنان دلم شب هجران بر آتش غم سوخت

غزل شماره 116 : شب نیست کز فراق توام سینه داغ نیست

غزل شماره 117 : ایّام بهارست و هوای چمنم نیست

غزل شماره 118 : کعبۀ عشق است کانجا هیچ محمل ره نیافت

غزل شماره 119 : پیغام وداع آمد و با گوش به جنگ است

غزل شماره 120 : مُردم ز بیخودی، بت خودکام من کجاست؟

غزل شماره 121 : روح‌القدس ار دیده گشاید به جمالت

غزل شماره 122 : نیست نومیدی گر از حد انتظار ما گذشت

غزل شماره 123 : پیوسته فکرِ وصلِ بتان پیشۀ من است

غزل شماره 124 : بیگانه‌ای اگر نه به جانانه آشناست

غزل شماره 125 : جز خیال تو مرا در سرِ سودایی نیست

غزل شماره 126 : کس چه داند از چه در دل آهِ شبگیرم شکست

غزل شماره 127 : تبخالۀ خون بر لبم از سوزِ درون است

غزل شماره 128 : از شیشه نه می در دل مخمور فرو ریخت

غزل شماره 129 : با شمع چو پروانه به محفل نتوان رفت

غزل شماره 130 : هرگهم در دل خیال آن قد موزون نشست

غزل شماره 131 : منم که نور خرد در چراغ من غلط است

غزل شماره 132 : بر جرعه‌ نوش عشق، بجز خون حلال نیست

غزل شماره 133 : گرمِ قتلم آمد آن شوخ و به استغنا گذشت

غزل شماره 134 : می دید رویت آینه و دیده برنداشت

غزل شماره 135 : از ضعف، ناله‌ام به سراغ اثر نرفت

غزل شماره 136 : هرچند در میانۀ اخوان تمیز نیست

غزل شماره 137 : صوت بلبل را شنیدم، نالۀ زاری نداشت

غزل شماره 138 : ما را ز دستِ جور تو پای گریز نیست

غزل شماره 139 : ره‌ زدن درخانه، کار چشمِ فتّان بوده است

غزل شماره 140 : کرده بیهوشم خیال آن دو چشم می‌پرست

غزل شماره 141 : دستم ز جام، عکسِ می لاله‌ گون گرفت

ث : 

غزل شماره 142 : مرا به ناله شد آن سروِ سیم‌ تن باعث

چ : 

غزل شماره 143 : خواهد دل من شربتِ دیدار و دگر هیچ

د : 

غزل شماره 144 : نظر بر آینه خوبان چو بی ‌نقاب کنند

غزل شماره 145 : لب عاشق به حرف شکوۀ بیداد نگشاید

غزل شماره 146 : بی روی تو کارم همه با دیدۀ تر بود

غزل شماره 147 : آنان که مرا جورکش یار نوشتند

غزل شماره 148 : هر لحظه نظر بر دگری دوخته دارد

غزل شماره 149 : باز ناخن سرِ پرسیدن داغم دارد

غزل شماره 150 : فکنده زخمِ دلم را به حالت بهبود

غزل شماره 151 : قضا ز خانه چو رختم بر آستانه نهاد

غزل شماره 152 : خلاصی‌ام ز کمند تو در ضمیر مباد

غزل شماره 153 : از چشمه‌سارِ چشمم، از بس که نم برآید

غزل شماره 154 : نگاهم از فروغ عارضت در چشمِ تر سوزد

غزل شماره 155 : باز از مرغان دلم حرف سمندر می‌زند

غزل شماره 156 : جوش می‌ام چو خُم به خروش آشنا نکرد

غزل شماره 157 : به هیچ، ناخنِ ما را کی اعتبار کند؟

غزل شماره 158 : از کینه هیچ‌ کس گرهم بر جبین ندید

غزل شماره 159 : فلک ز کین به مه فتنه‌جوی من ماند

غزل شماره 160 : کنعانی ما را غمِ یعقوب نباشد

غزل شماره  161 : تا لبت را میل سوی باده و پیمانه شد

غزل شماره 162 : در جلوه‌ گری چون تو کسی یاد ندارد

غزل شماره 163 : به کف عاشق چو گل، خون دل خود را نگه دارد

غزل شماره 164 : دگر چراغِ که در طورِ حسن روشن شد؟

غزل شماره 165 : مرا عشق تو گاهی پرورد دل، گاه جان سوزد

غزل شماره 166 : دل داشت ز بخت سیه امّید، غلط کرد

غزل شماره 167 : غنچه بی لعل تو زندانیِ گلشن باشد

غزل شماره 168 : کی غم دهر، خرابِ می نابم دارد؟

غزل شماره 169 : شمعِ وصلت هرکه را شب خانه روشن می‌کند

غزل شماره 170 : چون غنچه، دلم از نمِ خون زنگ برآورد

غزل شماره 171 : نشاط ما اسیران از دل اندوهگین باشد

غزل شماره 172 : نه هرکه مُرد ازو در جهان اثر ماند

غزل شماره 173 : طایر عشقم و از شعله پرم ساخته‌اند

غزل شماره 174 : کی بی توام نظاره به چشم آشنا شود؟

غزل شماره 175 : باز تیرِ ستمت رخنه‌ گر جان که شد؟

غزل شماره 176 : مرا چو کار بدان زلفِ تابدار افتاد

غزل شماره 177 : چشم ترم گهی که به آن خاک پا رسد

غزل شماره 178 : کسی چگونه دلم را پی سراغ شود

غزل شماره 179 : هرگزم دیده چنین مایلِ دیدار نبود

غزل شماره 180 : نام تو بردم آتش شوقم به جان فتاد

غزل شماره 181 : چه باشد جان که عاشق در ره جانان برافشاند

غزل شماره 182 : محفل دردی طلب، از سیر شهر و کو، چه سود

غزل شماره 183 : هر لحظه‌ام بتان به غمی آشنا کنند

غزل شماره 184 : دل خواست که برخیزد ازان کو، بتر افتاد

غزل شماره 185 : تا عشقْ مرا بر سر بازار نیاورد

غزل شماره 186 : بر سر پیمانۀ غم، هرگز این صحبت نبود

غزل شماره 187 : کس چرا بیهده با مردم عالم باشد؟

غزل شماره 188 : در دل بوالهوس ار ذوقِ محبّت می‌بود

غزل شماره 189 : سزد چو جلوۀ حسنت نظاره‌ خواه شود

غزل شماره 190 : با لبت عمر ابد عیش نهانی می‌کند

غزل شماره 191 : موسم گل چون حریفان جای در بستان کنند

غزل شماره 192 : ز مژگان بوالهوس را در غمت کی خون به بار آید؟

غزل شماره 193 : آیینۀ ما تا ز رخت عکس نما بود

غزل شماره 194 : از خمار زخم، دل تا چند دردِ سر کشد

غزل شماره 195 : کسی کو عشقبازی پیشه دارد

غزل شماره 196 : گر به صحرا بگذرم، از اشک من گلشن شود

غزل شماره 197 : رشکِ نام او زبانم را ز غیرت لال کرد

غزل شماره 198 : به بزم دوش حدیث تو در میان افتاد

غزل شماره 199 : ز آب چشم من هر قطره طوفان دگر باشد

غزل شماره 200 : میرم ار خوی ستمکاری ز سر بیرون کند

غزل شماره 201 : در مجلسی که احباب، شربِ مدام کردند

غزل شماره 202 : گفتم از عشقت کشم دامن، گریبانگیر شد

غزل شماره 203 : رسد گر بر لبم جان، چون رسی، ناچار برگردد

غزل شماره 204 : شکیب عاشقان، معشوق را دیوانه می‌سازد

غزل شماره 205 : سنبل زلف تو خط بر سنبل تر می‌کشد

غزل شماره 206 : مرده بودم از خمار می، شرابم زنده کرد

غزل شماره 207 : ای خوشدلی برو که غمینم سرشته‌اند

غزل شماره 208 : عجب قیدی‌ست عشق سخت بنیاد

غزل شماره 209 : دلم پروای این و آن ندارد

غزل شماره 210 : باده گر فردا خورم، عالم کنون پر می‌شود

غزل شماره 211 : آسودگی نصیبِ دل زارِ کس مباد!

غزل شماره 212 : دگر به وسوسۀ توبه‌ام دماغ نماند

غزل شماره 213 : بیا که بی تو مرا نور در چراغ نماند

غزل شماره 214 : هرگز مرا به کعبه ز دیر التجا نشد

غزل شماره 215 : آن غنچه‌ام که رازِ دلم بر ملا نشد

غزل شماره 216 : در چمن کی دلم از فیضِ هوا بگشاید؟

غزل شماره 217 : هرکجا زنده‌ دلان شستِ دعا بگشایند

غزل شماره 218 : یا رب چرا به دردِ دلم دیروا رسید

غزل شماره 219 : آهم از پیچیدگی، چون رشته، تن را تاب داد

غزل شماره 220 : رنجیدن تو باعث نومیدی من شد

غزل شماره 221 : به عزمِ جلوه چو آن گلعذار برخیزد

غزل شماره 222 : چون کُشتۀ نگاه تو سوی کفن رود

غزل شماره 223 : لبت به خندۀ شیرین چو همنفس گردد

غزل شماره 224 : ز چشمم بی تو شب چندان سرشک لاله‌گون افتد

غزل شماره 225 : می را چو آب، لعل تو بر خود حلال کرد

غزل شماره 226 : نشأه می‌خواستم از باده، خمارم دادند

غزل شماره 227 : من و آیینۀ حسنی که تابَش رو بسوزاند

غزل شماره 228 : نوک مژگان چه حیرت گر ز دلها بگذرد؟

غزل شماره 229 : ناله‌ای کردم، خروشِ اهلِ شیون تازه شد

غزل شماره 230 : در هجرت، از شکست، دلم را اثر نماند

غزل شماره 231 : اسیر عشق تو از ننگِ کفر و دین میرد

غزل شماره 232 : مسیح دید لبت، رنگ او دگرگون شد

غزل شماره 233 : گر گشایم لب دمی، عالم پر افغان می‌شود

غزل شماره 234 : کی دواجو بود آن دل که ز دردش دم زد

غزل شماره 235 : ز دلها درد دل برداشتن هم عالمی دارد

غزل شماره 236 : بهر هر دیوانه گر ویرانه‌ای پیدا شود

غزل شماره 237 : زورم به یک اشاره ابرو نمی‌رسد

غزل شماره 238 : عالمی بر خویش بالیدم چو از من یاد کرد

غزل شماره 239 : هرگزم چون لاله دل بی داغِ ته بر ته مباد!

غزل شماره 240 : هنوز از ناله‌ای صد شعله در جان می‌توانم زد

غزل شماره 241 : دو روزه هجر تو با جان دوستان آن کرد

غزل شماره 242 : یاد روی تو هم‌آغوشِ گلستانم کرد

غزل شماره 243 : بس که دود آهِ عاشق پردۀ افلاک شد

غزل شماره 244 : چشمی که با غبارِ درت آشنا شود

غزل شماره 245 : مبادا کامِ جان از عیش، تا کام از الم گیرد

غزل شماره 246 : ما اسیران چه کسانیم، گرفتاری چند

غزل شماره 247 : دگر بر آتش می، توبه سوختن دارد

غزل شماره 248 : هیچ دورانی چو عهد بی‌سرانجامی نبود

غزل شماره 249 : ………………………………………………….

غزل شماره 250 : وجودم را نه از آتش، نه از گل پرورش دادند

غزل شماره 251 : تا پرده از رخت به کشیدن نمی‌رسد

غزل شماره 252 : مرا هر قطره‌ای کز دیده در دامن فرو ریزد

غزل شماره 253 : درِ طرب ز ازل بر منِ حزین بستند

غزل شماره 254 : سوای تو در سینۀ هر خام نگنجد

غزل شماره 255 : کی به بزم عشق، هر لب پی به جامِ مَی برد؟

غزل شماره 256 : نو نیازِ خواهشم، لیک از حجابم ساختند

غزل شماره 257 : ذوق غمت ز سینۀ محزون نمی‌رود

غزل شماره 258 : چه رنجش است کزان تندخو نمی‌آید؟

غزل شماره 259 : دلم ز کعبه نه محمل نشسته می‌آید

غزل شماره 260 : میگساران را لبت یاد از می گلگون دهد

غزل شماره 261 : ز من ترسم عنان آن نرگس جادو بگرداند

غزل شماره 262 : کشد صد طعنه از دشمن چو با من همنشین باشد

غزل شماره 263 : گر دل به المهای تو منسوب نباشد

غزل شماره 264 : در آتشم از چهره برافروخته‌ای چند

غزل شماره 265 : دامنم چند ز خون مژه دریا باشد؟

غزل شماره 266 : زخم خار آرزوی آبلۀ پا باشد

غزل شماره 267 : کی اسیران غمت را غم دنیا باشد؟

غزل شماره 268 : هنوزم از مژه، کار سحاب می‌آید

غزل شماره 269 : ز عقده‌ها که فلک نذرِ کار من دارد

غزل شماره 270 : عشقت اقرار به دل آرد و انکار برد

غزل شماره 271 : با من، غمت ز مهر، دویی در میان ندید

غزل شماره 272 : رفتم به بوستان که دلم وا شود، نشد

غزل شماره 273 : دلم به عشق فسونساز برنمی‌آید

غزل شماره 274 : کس کارِ تُنُک حوصله را تنگ نگیرد

غزل شماره 275 : عشّاق چه جمعند؟ پریشان شده‌ای چند

غزل شماره 276 : دل پر حسرتم از سادگی در بزمِ تنهایی

غزل شماره 277 : جز محبّت، سینه‌ام علم دگر پیدا نکرد

غزل شماره 278 : ازان دل از غم ایّام برنمی‌آید

غزل شماره 279 : خامه در وصف لبت کار مسیحا می‌کند

غزل شماره 280 : آسیبِ واعظان به ایاغم نمی‌رسد

ر : 

غزل شماره 281 : عاشق چو شدی، نالۀ جانکاه نگه دار

غزل شماره 282 : سینه تنگ و من هلاک زخم پنهان دگر

غزل شماره 283 : ای دست تو به کینه ز دوران درازتر

غزل شماره 284 : بی دردِ عشق، شادی و غم را چه اعتبار

غزل شماره 285 : جایی که داغ نیست، ز مرهم چه اعتبار

غزل شماره 286 : یک نامه چو نگشوده‌ام از بال کبوتر؟

ز : 

غزل شماره 287 : کامِ جانم با من و من در پی کامم هنوز

غزل شماره 288 : نگهت فتنه‌گر و عربده‌ سازست هنوز

س : 

غزل شماره 289 : به سروِ سیم‌ تنی راه برده‌ام که مپرس

غزل شماره 290 : راست رو نیست بر آماجِ اثر، تیرِ نفس

غزل شماره 291 : در کوی تو فردوس تمنّی نکند کس

ش : 

غزل شماره 292 : شد تیره روزِ خلق، ز عارض نقاب کش

غزل شماره 293 : گر کنم گریه به اندازۀ چشم تر خویش

غزل شماره 294 : بیگانه گشته‌ام ز همه مدّعای خویش

غزل شماره 295 : تو و گشت چمن ای گل، من و کاشانۀ خویش

غزل شماره 296 : دزدم ز بس حدیث ترا از زبان خویش

غزل شماره 297 : کی کنم هرگز شکایت سر ز جور یار خویش

غزل شماره 298 : دلم خون شد چو دیدم حلقه‌ حلقه گشته گیسویش

غزل شماره 299 : آغشته‌ام چو پنبه ز خونابِ داغ خویش

غزل شماره 300 : عشقم آتش زد به دل، در دیده مسکن کردمش

غزل شماره 301 : تا کی چو عاقلان غم ناموس و نام خویش؟

غزل شماره 302 : عشق خواهی، خنده را بر لب کش و دلتنگ باش

غزل شماره 303 : هستیم با تو بر سر عهد قدیم خویش

غزل شماره 304 : غم کجا شد که به جان آمدم از شادی خویش

غزل شماره 305 : مرده را زنده کند چون سخن‌آراست لبش

غزل شماره 306 : کرد آهِ من از اثر فراموش

غزل شماره 307 : دیدم به چشمِ آینه بسیار سوی خویش

غزل شماره 308 : گیرم ز دل به بادیۀ غم، سراغ خویش

غزل شماره 309 : نگار من که بود تُرک و غمزه چندانش

غزل شماره 310 : مُردم از غیرت، جدا از صحبت اغیار باش

غزل شماره 311 : دوش آمد ز سفر مژده که یار آمد پیش

غزل شماره 312 : عشق، هرکس را ز باغی کرده گل در دامنش

غزل شماره 313 : سوزم همیشه از نفس آتشین خویش

غزل شماره 314 : هرکسی شاد به سال نو و نوروزی خویش

غزل شماره 315 : کَنَم به ناخن حسرت، بدن منِ درویش

غزل شماره 316 : بسی چون سایه افتادم به پای سرو آزادش

ض :

غزل شماره 317 : روشن شود ز دودِ دماغم چراغِ فیض

ع : 

غزل شماره 318 : تازه شد با شعله در بزم تو پیمانم چو شمع

غزل شماره 319 : نیافت منصبِ پروانۀ چراغم شمع

غزل شماره 320 : غیر آه و اشکِ حسرت نیست در بارم چو شمع

غزل شماره 321 : فسرده صحبتم از انتظارِ گریۀ شمع

ل : 

غزل شماره 322 : دارم دلی، امّا چه دل، ص دگونه حرمان در بغل

غزل شماره 323 : دامان عشقِ سلسله مویی گرفته دل

غزل شماره 324 : تا کی کنی به گریه، طلب آرزوی دل؟

غزل شماره 325 : می‌آیم از طوف حرم، بتخانه پنهان در بغل

م : 

غزل شماره 326 : تماشای گلی کرد آنچنان محو گلستانم

غزل شماره 327 : چو سایه در ره عشق از قفای خویشتنم

غزل شماره 328 : به گلشن تنگدل چون غنچه زادم، شادمان رفتم

غزل شماره 329 : دلم بهر قفس پرواز می‌کرد، از چمن رفتم

غزل شماره 330 : بر نیامد یک نوای غم‌فزا از خانه‌ام

غزل شماره 331 : تا نشمرد آزاد، کسی بعدِ هلاکم

غزل شماره 332 : آن بلبلم که ناله ز بهر قفس کشم

غزل شماره 333 : نپیماید کسی راه حرم، گر من ز پا افتم

غزل شماره 334 : یاد باد آن کز گلی در سینه خاری داشتم

غزل شماره 335 : تو گر بر من کشیدی تیغ، من هم جان فدا کردم

غزل شماره 336 : چه شعله‌ها زده سر ز آتشی که من دارم

غزل شماره 337 : گر شرمِ وصالت نبود قفلِ زبانم

غزل شماره 338 : ما شکست دل خود را ز خدا خواسته‌ایم

غزل شماره 339 : در قیدم و گمان که گرفتار نیستم

غزل شماره 340 : بسی منزل بریدم تا شب غم را سحر کردم

غزل شماره 341 : چون غنچه بجز پردۀ دل نیست پناهم

غزل شماره 342 : ز چاک سینه اشکم سر کند گر چشمِ تر بندم

غزل شماره 343 : چه حیرت، گر به چشم محرمانش در نمی‌آیم؟

غزل شماره 344 : شمعیم و تن ز اشکِ دمادم گداختیم

غزل شماره 345 : همه جانب قدم مرحله‌ پیما دارم

غزل شماره 346 : ما چشمْ سیه بر شجرِ طور نداریم

غزل شماره 347 : لبی از زمزمۀ عشق، خروشان دارم

غزل شماره 348 : شود هر موی بر تن شعله، گر پاس فغان دارم

غزل شماره 349 : سر تا قدم ز داغِ تمنّا در آتشم

غزل شماره 350 : از لعلِ لبت جز طمع خام ندارم

غزل شماره 351 : شب که بی روی تو از اشک دمادم سوختیم

غزل شماره 352 : عافیت غم را مداوا کرد و زین غم سوختم

غزل شماره 353 : شکلِ گردابی به گرد خود ز مژگان می‌کشم

غزل شماره 354 : داغ سودایم، به سوی سینه‌ ریشان می‌روم

غزل شماره 355 : دایم چو غنچه سر به گریبان گریستم

غزل شماره 356 : روزی که ناخنی نزند عشق بر دلم

غزل شماره 357 : تلخ است زبان در دهن از تلخی کامم

غزل شماره 358 : به آشنایی چشم تو ناتوان شده‌ام

غزل شماره 359 : ما درِ صبح طرب، ز آب و گل غم بسته‌ایم

غزل شماره 360 : در بزم طرب، بادۀ نابی نکشیدیم

غزل شماره 361 : ما رختِ دل ز کعبه به بتخانه برده‌ایم

غزل شماره 362 : زخم ناخن کی برآرد مدّعای سینه‌ام؟

غزل شماره 363 : اگر نه صیدِ کسی گشته مرغِ نامه‌برم

غزل شماره 364 : چند چون ابر بر اطرافِ گلستان گریم؟

غزل شماره 365 : چون به سوی تو گشایم در کاشانۀ چشم

غزل شماره 366 : قسمت نگر که نوشم، می از ایاغِ مردم

غزل شماره 367 : تا دل بر آتش غم جانانه سوختیم

غزل شماره 368 : امشب ز دیده از قدح افزون گریستم

غزل شماره 369 : خضر اگر آب حیات آورد، خون دانسته‌ام

غزل شماره 370 : بر سر کوی تو عمری شد که ما افتاده‌ایم

غزل شماره 371 : دیده را در عشق ازین به، مبتلا می‌خواستیم

غزل شماره 372 : اگر دور از دلارای خود افتم

غزل شماره 373 : من تیره‌ دل و نورفشان شعلۀ آهم

غزل شماره 374 : من صیدِ زخم‌ خوردۀ از پا فتاده‌ام

غزل شماره 375 : گمان مبر که ز روی تو دیده بردارم

غزل شماره 376 : با یارم و در دفعِ غم اسباب ندارم

غزل شماره 377 : کرده تا عشق تو چون نقشِ قدم پامالم

غزل شماره 378 : کی به غیر از دیدنش اندیشۀ دیگر کنم

غزل شماره 379 : خون می‌چکد از دیده ز نظّارۀ داغم

غزل شماره 380 : دل به تیغ غمزۀ آن شوخِ قاتل بسته‌ام

غزل شماره 381 : در غمت با گریۀ شام و سحر خو کرده‌ام

غزل شماره 382 : از ازل کشتۀ آن طرز نگاه آمده‌ایم

غزل شماره 383 : تا آفرین شست تو گوید زبان زخم

غزل شماره 384 : هرگز به بزمِ وصل، شبی جا نکرده‌ام

غزل شماره 385 : ما جهان را رخ ز آب چشمِ گریان شسته‌ایم

غزل شماره 386 : به خون خوردن جدا زان لعل شکّربار می‌سازم

غزل شماره 387 : من لذّت درد تو به درمان نفروشم

غزل شماره 388 : عمری چو جاهلان پی چون و چرا شدم

غزل شماره 389 : دلی از قیدِ آسایش چو عشق آزاد می‌خواهم

غزل شماره 390 : سپندوار بر آتش چو اضطراب کنم

غزل شماره 391 : زبان گداختم و راز عشق سر کردم

غزل شماره 392 : چو درد عشق تو کرد آشنای خویشتنم

غزل شماره 393 : در انتظارِ تو شد عمرها که چشم به راهم

غزل شماره 394 : رخ تو تا شده غایب به صورت از نظرم

غزل شماره 395 : دردت به دل رسیده و از دل به داغ هم

غزل شماره 396 : گر ز چنگ شحنۀ هجران امان می‌یافتم

غزل شماره 397 : تا شد زبان گره چو جرس، بر فغان زدیم

غزل شماره 398 : نهال دوستی را ریشه در خون پرورش دادم

غزل شماره 399 : ما حرفِ سودِ خویش برای زیان زدیم

غزل شماره 400 : دوش بر خاک درت عرضِ جبین می‌کردم

غزل شماره 401 : در خونِ دل از دیدۀ خونبار نشستیم

غزل شماره 402 : ………………………………………………

غزل شماره 403 : در میان بیخودی، آرامش دل یافتم

غزل شماره 404 : ز بس که دشمنِ نظّارۀ پریشانم

غزل شماره 405 : اگر به عشق نباشد درست، پیمانم

غزل شماره 406 : از وصل هر گل در چمن، چون غنچه دامان چیده‌ام

غزل شماره 407 : چو باد سوی تو آید، ز غیرت آب شوم

غزل شماره 408 : کَمِ خمار بگیرد، اگر شراب شوم

غزل شماره 409 : ………………………………………….

ن : 

غزل شماره 410 : حیرانم از افسردگی، در کار و بار خویشتن

غزل شماره 411 : مباش غرّه به عهد قدیم و یار کُهُن

غزل شماره 412 : شرط بود کفر و دین، هر دو به هم داشتن

غزل شماره 413 : توان غم تو ز جان خراب دزدیدن

غزل شماره 414 : بیا ای عشق، ننگ عافیت از سرم وا کن

غزل شماره 415 : در کوه و دشت، پهن شود تا نشان من

غزل شماره 416 : سینه پیش غم جانانه چه خواهد بودن

غزل شماره 417 : تا به کی چون ماه در مشکین نقاب افروختن

غزل شماره 418 : چرخ چون کشتی رود بر روی آب از چشم من

غزل شماره 419 : خموش می‌کند دلیرْ تماشای ماه من

غزل شماره 420 : من نمی‌گویم به چشمم نه قدم، یا بر زمین

و : 

غزل شماره 421 : می‌شود هر دم پریشان زلف بر رخسار او

غزل شماره 422 : مُردم ز تیرگی، نفسی بی‌نقاب شو

غزل شماره 423 : جان چیست کِش فدا نکنم از برای تو؟

غزل شماره 424 : فتنه‌ای هر لحظه برمی‌خیزد از مژگان تو

ه : 

غزل شماره 425 : …………………………………………

غزل شماره 426 : به دل غمی چو نداری، به سینه داغ منه

غزل شماره 427 : خوی تو درِ جفا شکسته

غزل شماره 428 : در سینه دل غمین فتاده

غزل شماره 429 : عاشقی، بر بستر آسودگی پهلو منه

ی : 

غزل شماره 430 : شاد باش ای دل که خود را خوب رسوا کرده‌ای

غزل شماره 431 : از تو دلها همه ناشاد و تو هم شاد نه‌ای

غزل شماره 432 : کشته‌ای اوّل به نازم، باز خندان کرده‌ای

غزل شماره 433 : یارْ بی‌پروا و ما را آرزوی دل بسی

غزل شماره 434 : به نومیدی خوشم، ناکامی‌ام کام است پنداری

غزل شماره 435 : ای عندلیبِ وصل، هم‌آواز کیستی

غزل شماره 436 : بهار رفت و نچیدم گل از برِ رویی

غزل شماره 437 : ز مو ضعیف‌ ترم از غم میان کسی

غزل شماره 438 : هزار حیف که در بوستان رعنایی

غزل شماره 439 : چو شمع امشب مرا در محفلش بار است پنداری

غزل شماره 440 : به هوای صیدْ یک ره، به گذار ما نیایی

غزل شماره 441 : ما چو پروانه نسوزیم به داغ غلطی

غزل شماره 442 : از ره به خواهش دل شیدا چه می‌روی

غزل شماره 443 : گر چو شمع آتش برآید از گریبان کسی

غزل شماره 444 : نخیزد از دل مرغان باغ، افغانی

غزل شماره 445 : تا چند از پی دلِ شیدا رود کسی

غزل شماره 446 : تاوان قتلِ صیدِ زبون نیست بر کسی

غزل شماره 447 : سرم شد باز گرم از مژدۀ بیجای سودایی

غزل شماره 448 : من و تا روز، هر شب در فراق چشم میگونی

غزل شماره 449 : نوشم ز بس چو باده، ز پیمانه، دوستی

غزل شماره 450 : چند جفا شیوه و عادت کنی؟

غزل شماره 451 : آرزوی ما کند با مدّعا بیگانگی

غزل شماره 452 : نماند در بدنم جان ز جستجوی گلی

غزل شماره 453 : چنان افتاده‌ام از کار، بهر لاله رخساری

غزل شماره 454 : نکردم از سر کویت به هیچ گلشن روی

غزل شماره 455 : دل ز بیداد تو رو کرد به آبادانی

غزل شماره 456 : می‌کنم در بوستان با عندلیبان شیونی

غزل شماره 457 : چو بادِ صبح گذشتم به گردِ هر چمنی

غزل شماره 458 : هرگوشه چو مینا، صنم حور سرشتی

غزل شماره 459 : چون سراپا همه را هست به سوداش سری

غزل شماره 460 : به دل نمی‌گذری، تا کجا گذر داری

 

پایان اشعار این بخش

نویسندگان :

نویسندگان :

امین پیرانی - حامد پیری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.