
قدسی مشهدی- غزل شماره 152
خلاصیام ز کمند تو در ضمیر مباد
اگر اسیر تو نبوَد دلم، اسیر مباد!
نهفته مهر تو در سینه ورنه میگفتم
چو صبح، سینۀ چاکم رفو پذیر مباد!
نمیدهی می وصلم، که تنگ حوصلهای
مباد ساقی مجلس بهانه گیر، مباد!
دعا کنید که پرویز را پس از فرهاد
گذار بر طرف قصر و جوی شیر مباد!
دلم ز فرقت همدردِ خویش، قدسی سوخت
که گفته بود ترا در جهان نظیر مباد!



