ورود / عضویت



بایگانی‌های غزلیات قدسی - ادبستان شعر پارسی

به دل نمی‌گذری، تا کجا گذر داری

قدسی مشهدی- غزل شماره 460  به دل نمی‌گذری، تا کجا گذر داری فکندی از نظرم، تا چه در نظر داری سرت نمی‌شود از جامِ صحبت ما گرم مگر خمار ز پیمانۀ دگر داری؟ نماند بر سر بالین من کسی، چه شود مرا اگر ای اجل امشب ز خاک برداری؟ نکرده‌ای مژه‌ای تر به خون ز … ادامه

چون سراپا همه را هست به سوداش سری

قدسی مشهدی- غزل شماره 459 چون سراپا همه را هست به سوداش سری صد کمروار سرین بسته به موی کمری یا خیال رخ خود را پی دلها بفرست یا چو آیینه به روی همه بگشای دری عیش ما خوش که درین باغ تسلّی شده‌ایم چون گل و لاله به چاک دل و داغ جگری من … ادامه

هرگوشه چو مینا، صنم حور سرشتی

قدسی مشهدی- غزل شماره 458 هرگوشه چو مینا، صنم حور سرشتی در زیر فلک نیست چو میخانه بهشتی تنگ است چنان عرصۀ افلاک که گویی چون خانۀ خُم گشته بنا، بر سرِ خشتی چون غنچه که باشد که گریبان نکند چاک؟ آواز نی و جام می و دامنِ کشتی آن گریه کجا رفت که طوفان … ادامه

چو بادِ صبح گذشتم به گردِ هر چمنی

قدسی مشهدی- غزل شماره 457 چو بادِ صبح گذشتم به گردِ هر چمنی برای خویش، چو کویت نیافتم وطنی چو دستِ خصمِ زلیخا، بریده باد آن دست که بر تنی نتواند درید پیرهنی چو قامت تو نهالی ندیده‌ام موزون به اتّفاقِ صبا گشته‌ام به هر چمنی روم به دایرۀ مردم پریشان‌بخت مگر ز موی تو … ادامه

می‌کنم در بوستان با عندلیبان شیونی

قدسی مشهدی- غزل شماره 456 می‌کنم در بوستان با عندلیبان شیونی ورنه گل را کی پسند افتد نوای چون منی تا دمِ مردن فغانم در هوای یک گل است نیستم بلبل که باشم هر نفس در گلشنی تو نکونامیّ و من بدنام و مردم عیب‌جو همرهی عیب است عیب، از چون تویی با چون منی … ادامه

دل ز بیداد تو رو کرد به آبادانی

قدسی مشهدی- غزل شماره 455  دل ز بیداد تو رو کرد به آبادانی در نظر، برگ گل و لاله کند پیکانی در تماشای در و بام تو چون مهرِ منیر هر سر موی کند بر بدنم مژگانی از بد و نیک جهان، روی فراهم نکشم زانکه چون آینه‌ام باز بود پیشانی سینه‌ام ترکش تیرست ازان … ادامه

نکردم از سر کویت به هیچ گلشن روی

قدسی مشهدی- غزل شماره 454  نکردم از سر کویت به هیچ گلشن روی بود خلافِ مروّت که پوشی از من روی من و تو چون قدح و باده آشنای همیم من از تو چشم نمی‌پوشم و تو از من روی به سوی من نظر اختران چنان بستند که آفتاب نمی‌آردم به روزن روی فروغِ نورِ … ادامه

چنان افتاده‌ام از کار، بهر لاله رخساری

قدسی مشهدی- غزل شماره 453 چنان افتاده‌ام از کار، بهر لاله رخساری که غیر از دیدن رویش نمی‌آید ز من کاری فضای سینه را چندان که می‌جویم، نمی‌یابم ز یاران به دل نزدیک، غیر از ناوکش یاری نگاهی داشت هر سو گرم، ساقی دوش در مجلس نمی‌دانم که آتش در که زد، من سوختم باری … ادامه

نماند در بدنم جان ز جستجوی گلی

قدسی مشهدی- غزل شماره 452  نماند در بدنم جان ز جستجوی گلی مگر نسیم کند زنده‌ام به بوی گلی نماند بی چمن امشب مرا حیات، مگر نسیمِ صبح کند زنده‌ام به بوی گلی نشاطِ تنگدلی در چمن حرامم باد اگر چو غنچه دلم وا شود به روی گلی به عندلیبِ پس از من قسم، که … ادامه

آرزوی ما کند با مدّعا بیگانگی

قدسی مشهدی- غزل شماره 451 آرزوی ما کند با مدّعا بیگانگی عشق را باشد نصیب از آشنا بیگانگی کی شود روشن بجز از خاکِ کویت دیده‌ام؟ چشمِ عاشق را بود با توتیا بیگانگی خفتگان خاک را دیگر که جان آرد به تن؟ گر کند در حشر، زلفت با صبا بیگانگی ما ازان عشق آشنایانیم کاندر … ادامه

چند جفا شیوه و عادت کنی؟

قدسی مشهدی- غزل شماره 450 چند جفا شیوه و عادت کنی؟ وقت نیامد که مروّت کنی؟ خود چه شود، گر به اسیران خویش لطف به اندازۀ حسرت کنی؟ جان ز غمت بر لبم آمد نشست منتظرِ آنکه تو رخصت کنی ما و گُنه، گر تو به این روی خوب روزِ جزا میلِ شفاعت کنی خود … ادامه

نوشم ز بس چو باده، ز پیمانه، دوستی

قدسی مشهدی- غزل شماره 449 نوشم ز بس چو باده، ز پیمانه، دوستی جوشد چو خونم از دل دیوانه، دوستی این دلخوشی بَسَم، که ز من در طریق عشق آموختند بلبل و پروانه، دوستی گر دوستی طلب کنی، از من طلب که کرد نسبت درست با منِ دیوانه، دوستی قدسی ترحّم است بر آن ساده‌ … ادامه