ورود / عضویت



بایگانی‌های غزلیات قدسی - صفحه 2 از 39 - ادبستان شعر پارسی

من و تا روز، هر شب در فراق چشم میگونی

قدسی مشهدی- غزل شماره 448 من و تا روز، هر شب در فراق چشم میگونی به دل پیکان پر زهری، به لب پیمانۀ خونی ز عکس عارض جانان، شود هر ذرّه خورشیدی ز خوناب سرشک من، شود هر قطره جیحونی مخوان افسانه وز من پرس اوضاعِ محبّت را که نبود عشقبازی کار هر فرهاد و … ادامه

سرم شد باز گرم از مژدۀ بیجای سودایی

قدسی مشهدی- غزل شماره 447 سرم شد باز گرم از مژدۀ بیجای سودایی به غم دل را بشارت ده، که عاشق می‌شوم جایی چرا جام محبّت نشکند عهد لب مستان؟ که آمد لای کش دیوانۀ میخانه پیمایی به دیگر باره رسوایی، بشارت روحِ مجنون را که آمد با محبّت تازه پیمان کرده رسوایی دو چشمم … ادامه

تاوان قتلِ صیدِ زبون نیست بر کسی

قدسی مشهدی- غزل شماره 446 تاوان قتلِ صیدِ زبون نیست بر کسی منّت برای قطرۀ خون نیست بر کسی کافی‌ست شوقِ کشته‌ شدن خونبها مرا در روزِ حشر، دعوی خون نیست بر کسی هرکس به قدر همت خود می‌کشد جفا هرگز ستم ز همت دون نیست بر کسی عاقل کسی بود که کند غربت اختیار … ادامه

تا چند از پی دلِ شیدا رود کسی

قدسی مشهدی- غزل شماره 445 تا چند از پی دلِ شیدا رود کسی دنبال او نکوست که تنها رود کسی مرهم‌طلب مباش چو داغی نسوختی دست تهی چگونه به سودا رود کسی؟ کس بی‌ طلب نرفته، اگر دیر، اگر حرم خواری کشد، نخوانده به هرجا رود کسی گیرایی کمند تو، می‌آردش به زیر بر بامِ … ادامه

نخیزد از دل مرغان باغ، افغانی

قدسی مشهدی- غزل شماره 444 نخیزد از دل مرغان باغ، افغانی که ناخنی نزند بر دل پریشانی هزار عقده‌ام از دل به یک خدنگ گشود فروختم چمنی غنچه را به پیکانی ز شرمِ عشقِ اسیر تو آب گشته مگر؟ که شد ز دام تو هر حلقه، چشمِ گریانی به غیرِ جیب ‌دریدن نداند، آنکه بود … ادامه

گر چو شمع آتش برآید از گریبان کسی

قدسی مشهدی- غزل شماره 443  گر چو شمع آتش برآید از گریبان کسی به که باشد گردنش بی طوقِ فرمان کسی معذرت خواهم، ندانم، یا کنم دعوای خون گر رسد روز جزا دستم به دامان کسی کو جنون تا پنجه‌ام قیدِ گریبان بگسلد؟ پیرهن تا کی بود چون غنچه زندان کسی؟ ابر را نشنیده‌ام هرگز … ادامه

از ره به خواهش دل شیدا چه می‌روی

قدسی مشهدی- غزل شماره 442  از ره به خواهش دل شیدا چه می‌روی گر عاشقی، به کویِ تمنّا چه می‌روی در گل گرفته‌ام در و بام ترا ز اشک دیگر به باغ، بهر تماشا چه می‌روی بی بویِ پیرهن مبر از گریه نورِ چشم چون بادِ شرطه نیست، به دریا چه می‌روی خواهد کشید پرده … ادامه

ما چو پروانه نسوزیم به داغ غلطی

قدسی مشهدی- غزل شماره 441 ما چو پروانه نسوزیم به داغ غلطی شمع در محفل ما سوخت دماغ غلطی روزِ ما را ز شب تیره جدا نتوان کرد صبح برکرده ز خورشید، چراغ غلطی در ره عشق گذشتم ز خرد، گامِ نخست که نیندازدم از ره به سراغ غلطی مردۀ ساقی عشقم که به صد … ادامه

به هوای صیدْ یک ره، به گذار ما نیایی

قدسی مشهدی- غزل شماره 440 به هوای صیدْ یک ره، به گذار ما نیایی تو که صیدِ قدس گیری به شکار ما نیایی رقم شهادت ما، دگری به دست دارد اگر ای اجل بدانی، به شکار ما نیایی برو ای صبا به شیرین، ز روان کوهکن گو که شدی چو یارِ خسرو، به مزار ما … ادامه

چو شمع امشب مرا در محفلش بار است پنداری

قدسی مشهدی- غزل شماره 439 چو شمع امشب مرا در محفلش بار است پنداری به مغز استخوانم شعله در کارست پنداری چمن بشکفت و از دلها خروشی برنمی‌آید قفس، تابوتِ مرغان گرفتارست پنداری خیالش بی گمان امشب به خلوتخانۀ چشمم چنان آید که بختِ خفته بیدارست پنداری ز من برگشت دل چون بخت، تا برگشت … ادامه

هزار حیف که در بوستان رعنایی

  قدسی مشهدی- غزل شماره 438 هزار حیف که در بوستان رعنایی شریکِ نکهت گل شد نسیمِ هرجایی به چشمِ مرغ چمن، داغِ سنگ بر پهلو نکوترست ز گل بر سرِ تماشایی نمانَد از مژه محروم، دیدۀ ساغر کند چو حسنِ تمامِ تو، مجلس‌آرایی هزاربار فزون آزموده‌ام دل را نمی‌کند نفسی بی بتان شکیبایی بتان … ادامه

ز مو ضعیف‌ ترم از غم میان کسی

قدسی مشهدی- غزل شماره 437 ز مو ضعیف‌ ترم از غم میان کسی به هیچ قانعم از حسرت دهان کسی خدای را مددی، تا کی از شکنجۀ هجر چو شمع، تاب خورد مغزِ استخوان کسی سرم به سجدۀ گردون فرو نمی‌آید رخ نیاز من و خاک آستان کسی حدیثِ مهرِ تو آید چو بر زبان، … ادامه