من و تا روز، هر شب در فراق چشم میگونی
قدسی مشهدی- غزل شماره 448 من و تا روز، هر شب در فراق چشم میگونی به دل پیکان پر زهری، به لب پیمانۀ خونی ز عکس عارض جانان، شود هر ذرّه خورشیدی ز خوناب سرشک من، شود هر قطره جیحونی مخوان افسانه وز من پرس اوضاعِ محبّت را که نبود عشقبازی کار هر فرهاد و … ادامه



