ورود / عضویت



بایگانی‌های غزلیات قدسی - صفحه 3 از 39 - ادبستان شعر پارسی

بهار رفت و نچیدم گل از برِ رویی

قدسی مشهدی- غزل شماره 436 بهار رفت و نچیدم گل از برِ رویی گذشت عید و ندیدم هلالِ ابرویی گشاده‌ روی به هر در شدم چو آینه، لیک چو پشتِ آینه از کس نیافتم رویی از آن مقیّد ضعفم که در ضعیفیها ز خویش در غلط افتم به تارِ گیسویی جفا کشیدن فرهاد اگر قبولت … ادامه

ای عندلیبِ وصل، هم‌آواز کیستی

قدسی مشهدی- غزل شماره 435 ای عندلیبِ وصل، هم‌آواز کیستی دمسازِ ما غم است، تو دمساز کیستی نشنیده صوتِ مطرب غم، آنکه گویدم آتش‌پرستِ شعلۀ آواز کیستی نگذاشت رشک، ورنه جمالت نمودمی آن را که گفت شیفتۀ ناز کیستی قدسی ز حالِ خویشتن آگه نیابمت بیخود چنین ز چشمِ فسونساز کیستی    

به نومیدی خوشم، ناکامی‌ام کام است پنداری

قدسی مشهدی- غزل شماره 434  به نومیدی خوشم، ناکامی‌ام کام است پنداری دلم را بی سرانجامی سرانجام است پنداری شراب ناامیدی خوش گوارا شد مزاجم را حریفان را می وصل تو در جام است پنداری میان روز و شب، بی دوستان فرقی نمی‌بینم به چشمم اوّل صبح آخرِ شام است پنداری به گوشم امشب آواز … ادامه

یارْ بی‌پروا و ما را آرزوی دل بسی

قدسی مشهدی- غزل شماره 433 یارْ بی‌پروا و ما را آرزوی دل بسی کار خواهد بود با یاری چنین، مشکل بسی جان من! دلسوزی پروانه طرز دیگرست گرچه باشد شمع را جوینده در محفل بسی کوته اندیشیم ما و کعبۀ مقصودْ دور سوده شد پای امید و راه تا منزل بسی گریه دیر آمد به … ادامه

کشته‌ای اوّل به نازم، باز خندان کرده‌ای

قدسی مشهدی- غزل شماره 432 کشته‌ای اوّل به نازم، باز خندان کرده‌ای می‌توان دانست کز قتلم پشیمان گشته‌ای من طلبکار توام با چشم در دیر و حرم تو مرا در سینه همچون روح پنهان گشته‌ای بعدِ ایّامی که پیشش یافتی راه سخن عرضِ حال خویش کن ای دل، چه حیران گشته‌ای؟ مرهم الماس ای دل … ادامه

از تو دلها همه ناشاد و تو هم شاد نه‌ای

قدسی مشهدی- غزل شماره 431    از تو دلها همه ناشاد و تو هم شاد نه‌ای عالمی از تو خراب است و تو آباد نه‌ای در گرفتاری عشق است حیات ابدی جان به شکرانه ده ای صید، که آزاد نه‌ای در حق من سخن غیر مگر کردی گوش؟ که دو روزست به من بر سرِ … ادامه

شاد باش ای دل که خود را خوب رسوا کرده‌ای

قدسی مشهدی- غزل شماره 430 شاد باش ای دل که خود را خوب رسوا کرده‌ای چون نکونامی بلایی را ز سر وا کرده‌ای هرکه را بینم کشش سوی تو دارد خاطرش آفتابی، در دل هر ذرّه‌ای جا کردی شکر احسان تو چون آرم به جا ای غم، که تو خون دل عمری برای من مهیّا … ادامه

عاشقی، بر بستر آسودگی پهلو منه

قدسی مشهدی- غزل شماره 429 عاشقی، بر بستر آسودگی پهلو منه تکیه زن بر شعله در گلخن، به گلشن رو منه زهر اگر بر لب نهی، چون می بنوش و دم مزن تیغ اگر بر سر نهی، سر بر سر زانو منه بر میان زنّار جز از زلفِ ترسایان مبند طوق بر گردن به غیر … ادامه

در سینه دل غمین فتاده

قدسی مشهدی- غزل شماره 428  در سینه دل غمین فتاده خود گو چه کنم، چنین فتاده از کینۀ خلق، در هراسم زان چین که بر آستین فتاده جز عشق بتان که گیردش دست؟ زاهد که به ننگِ دین فتاده بر گردِ لبت بنفشه شد سبز؟ یا مور در انگبین فتاده در کوی تو آفتاب از … ادامه

خوی تو درِ جفا شکسته

قدسی مشهدی- غزل شماره 427 خوی تو درِ جفا شکسته عهدت کمر وفا شکسته بیگانگی تو خارِ حسرت در جان صد آشنا شکسته تا از جگر که یادگارست؟ خاری که مرا به پا شکسته آن کس که دلم شکسته، داند کاین شیشه به مدّعا شکسته بر هرکه کشید تیغ، از رشک رنگِ منِ مبتلا شکسته … ادامه

به دل غمی چو نداری، به سینه داغ منه

قدسی مشهدی- غزل شماره 426 به دل غمی چو نداری، به سینه داغ منه ترا که بسته بود در، به ره چراغ منه وصیّتم شب رحلت به می‌فروش این بود که جز پیاله به بالین من چراغ منه مرا ز گلشن جان عطرِ پیرهن برخاست نسیم گو به سرم منّت سراغ منه غمم چو تازه … ادامه

……………………………………..

قدسی مشهدی- غزل شماره 425 ………………………………………… ………………………………………… مگر امّید دارد کان پری روزی به دام افتد؟ که دل در سینه می‌خواند فسون آهسته آهسته دلی کو پاره‌ای عاشق نباشد، نیست نقص عشق که نور ماهِ نو گردد فزون آهسته آهسته چنین گر فکرِ گیسویت ز تاب دل فزون باشد شود سودای او در سر جنون … ادامه