بهار رفت و نچیدم گل از برِ رویی
قدسی مشهدی- غزل شماره 436 بهار رفت و نچیدم گل از برِ رویی گذشت عید و ندیدم هلالِ ابرویی گشاده روی به هر در شدم چو آینه، لیک چو پشتِ آینه از کس نیافتم رویی از آن مقیّد ضعفم که در ضعیفیها ز خویش در غلط افتم به تارِ گیسویی جفا کشیدن فرهاد اگر قبولت … ادامه



