ورود / عضویت



بایگانی‌های غزلیات قدسی - صفحه 4 از 39 - ادبستان شعر پارسی

فتنه‌ای هر لحظه برمی‌خیزد از مژگان تو

قدسی مشهدی- غزل شماره 424    فتنه‌ای هر لحظه برمی‌خیزد از مژگان تو آسمان از فتنه معزول است در دوران تو من که می‌گردم ز دور، آسوده نگذارد مرا حال چشمت چیست یا رب پهلوی مژگان تو کی گرفتار غمت فارغ بود، در خاک هم بگسلد پیوندِ جان و نگسلد پیمان تو دست من باد … ادامه

جان چیست کِش فدا نکنم از برای تو؟

قدسی مشهدی- غزل شماره 423  جان چیست کِش فدا نکنم از برای تو؟ خاکم به سر اگر نکنم جان فدای تو پنهان ز غیر، شب همه شب با چراغِ چشم در کوچۀ تو می‌طلبم نقش پای تو پروا نمی‌کنیّ و من از ناله‌های شب پر کرده گوشِ چرخ ز دست جفای تو دل می‌بریّ و … ادامه

مُردم ز تیرگی، نفسی بی‌نقاب شو

  قدسی مشهدی- غزل شماره 422 مُردم ز تیرگی، نفسی بی‌نقاب شو روزم سیاه شد، مددِ آفتاب شو بی فیضِ شعله، قربِ خرابات مشکل است خواهی رسی به مجلس مستان، کباب شو تعمیرِ این خرابه، شگون نیست بر کسی دیگر نمی‌خورم غمِ دل، گو خراب شو لب خشک بایدم ز جهان شد، مرا که گفت … ادامه

می‌شود هر دم پریشان زلف بر رخسار او

قدسی مشهدی- غزل شماره 421 می‌شود هر دم پریشان زلف بر رخسار او کز پریشان خاطری یادش دهد هر تار او از بیابان محبّت سرسری مگذر چو باد کز گریبان گل دمد، دامن چو گیرد خار او بر سر کویش مسیحا تن به بیماری دهد تا کند چون ناتوانان تکیه بر دیوار او باغ امّید … ادامه

من نمی‌گویم به چشمم نه قدم، یا بر زمین

قدسی مشهدی- غزل شماره 420 من نمی‌گویم به چشمم نه قدم، یا بر زمین چشم من فرش است هرجا می‌نهی پا بر زمین کُشتیِ چشم تر من بود با دریا قَدَر اشک زور آورد، آمد پشت دریا بر زمین زیر پای عاشقان باشد زمین و آسمان عشق را یک پای بر عرش است و یک … ادامه

خموش می‌کند دلیرْ تماشای ماه من

قدسی مشهدی- غزل شماره 419 خموش می‌کند دلیرْ تماشای ماه من مِن بعد، چشمِ آینه و دود آه من! تا چشم باز می‌کنم، از پیش رفته‌ای چون شمع، کاش بر مژه بودی نگاه من! کوتاه بهترست شب ناامیدی‌ام مگشا گره ز طرّۀ بخت سیاه من در دیده‌ام ز روی تو آتش فتاده‌است روشن شود چراغ … ادامه

چرخ چون کشتی رود بر روی آب از چشم من

قدسی مشهدی- غزل شماره 418 چرخ چون کشتی رود بر روی آب از چشم من خانۀ ناموسِ طوفان شد خراب از چشم من بس که از دیدار خود محروم می‌خواهد مرا بگذرد شبها خیالش در نقاب از چشم من شعله خون آلوده آید از دل اخگر برون گر به روی آتش افشانند آب از چشم … ادامه

تا به کی چون ماه در مشکین نقاب افروختن

قدسی مشهدی- غزل شماره 417 تا به کی چون ماه در مشکین نقاب افروختن زلف یک سو کن که بیند آفتاب، افروختن بس که اشک گرم از دامان مژگان ریختم عُرف شد در عهد ما آتش ز آب افروختن هرکه از عشق مَنَش پرسد، کند انکار، لیک می‌کند خاطرنشانش در نقاب افروختن ما چو خُم … ادامه

سینه پیش غم جانانه چه خواهد بودن

  قدسی مشهدی- غزل شماره 416 سینه پیش غم جانانه چه خواهد بودن پیش سیلابِ فنا، خانه چه خواهد بودن شمع در محفل و گل بر سر بازار نشست غیرت بلبل و پروانه چه خواهد بودن از دل ماست پریشانی زلفش، ورنه سعی باد سحر و شانه چه خواهد بودن بی‌ حجابانه نهد بر لب … ادامه

در کوه و دشت، پهن شود تا نشان من

قدسی مشهدی- غزل شماره 415 در کوه و دشت، پهن شود تا نشان من ای لاله کاش داغ تو بودی ازان من از بس که حرفِ تیغِ بتان شد زبانزدم شد ریشه ریشه چون قلمِ مو، زبان من گر پهلویم چو شمع نمی‌داشت چربیی کی سوختی به علّت مغز استخوان من؟ در غیرتم که سایه … ادامه

بیا ای عشق، ننگ عافیت از سرم وا کن

قدسی مشهدی- غزل شماره 414 بیا ای عشق، ننگ عافیت از سرم وا کن دلم را طاقت غم ده، سرم را گرمِ سودا کن شب تنهایی‌ام مشرق ز یادش رفته، ای گردون رهی دیگر برای مطلعِ خورشید پیدا کن گل خودروی من، آهنگِ سیر بوستان دارد برو ای دیده و در چشمِ نرگس خویش را … ادامه

توان غم تو ز جان خراب دزدیدن

قدسی مشهدی- غزل شماره 413 توان غم تو ز جان خراب دزدیدن اگر ز شعله توان اضطراب دزدیدن حباب‌وار برآور ز آبِ دیده سری چو دیده چند توان سر در آب دزدیدن؟ خیالِ هندوی چشم تو در نمی‌آید به چشمِ خلق، مگر بهر خواب دیدن ز موجِ گریه‌ام افتد به گردن خورشید ز روی آب، … ادامه