ورود / عضویت



بایگانی‌های غزلیات قدسی - صفحه 5 از 39 - ادبستان شعر پارسی

شرط بود کفر و دین، هر دو به هم داشتن

قدسی مشهدی- غزل شماره 412 شرط بود کفر و دین، هر دو به هم داشتن دل به صمد باختن، رو به صنم داشتن گر نبود عشق هم، فرض بود مرد را فالِ محبّت زدن، نیّتِ غم داشتن ظلم بود سینه را، داشت ز افغان جدا حیف بود دیده را، دور ز نم داشتن فالِ رهایی … ادامه

مباش غرّه به عهد قدیم و یار کُهُن

قدسی مشهدی- غزل شماره 411 مباش غرّه به عهد قدیم و یار کُهُن که هفته‌ای چو شود، خاربُن شود گلبن به جذبِ حادثه شد پیکرم چنان مشتاق که پا نخورده به سنگم، کبود شد ناخن میان عاشق و معشوق، راز دل گفتن همین بس است که آزار لب نداد سخُن نهفته حیف نباشد چنان گلِ … ادامه

حیرانم از افسردگی، در کار و بار خویشتن

قدسی مشهدی- غزل شماره 410 حیرانم از افسردگی، در کار و بار خویشتن کو عشق تا آتش زنم، در روزگار خویشتن گفتم مبادا بعدِ من، ملک کسی گردد غمت تا بیع بستم، کردمش وقف مزار خویشتن در محفل روحانیان، گردد ز مو باریکتر تا نغمه‌ای بیرون کشد مطرب ز تار خویشتن با آنکه عمرم در … ادامه

………………………………………….

قدسی مشهدی- غزل شماره 409 …………………………………………. …………………………………………. مخندید ای حریفان گر شمردم از شما خود را نیَم گر مست، باری گریۀ مستانه‌ای دارم ز چنگ من صبا زلفش نگیرد چون به آسانی؟ که من بسیار کم طالع‌تر از خود، شانه‌ای دارم سراغ عافیت می‌گیرم از هرکس که می‌بینم تلاش آشنایی باز با بیگانه‌ای دارم به … ادامه

کَمِ خمار بگیرد، اگر شراب شوم

قدسی مشهدی- غزل شماره 408 کَمِ خمار بگیرد، اگر شراب شوم برآورد ره روزن، گر آفتاب شوم چگونه با دیگران بینمت، که عکس رخت اگر در آینه افتد، ز غیرت آب شوم ز غیرتم شده آگاه، چون ز من رنجد به دیگران زند آتش که من کباب شوم به روزِ وصل، چو خورشید از اضطرابِ … ادامه

چو باد سوی تو آید، ز غیرت آب شوم

قدسی مشهدی- غزل شماره 407 چو باد سوی تو آید، ز غیرت آب شوم به یک نسیم، چو نقشِ قدم خراب شوم من و شکستِ حریفان کجاست تا به کجا خمار نشکند از من، اگر شراب شوم تو از شرابِ صبوحی شکفته باش، که من دماغِ خنده ندارم گر آفتاب شوم تعلّقم به فلک نیست، … ادامه

از وصل هر گل در چمن، چون غنچه دامان چیده‌ام

قدسی مشهدی- غزل شماره 406  از وصل هر گل در چمن، چون غنچه دامان چیده‌ام جمعیّت دل را در آن زلف پریشان چیده‌ام ریزد به دامن دیده خون، من ریزم از دامن برون او بهر دامان چیده گل، من گل ز دامان چیده‌ام تا برده تُرک غمزه‌ات، دستی به قربان کمان چون ترکشت پهلوی هم، … ادامه

اگر به عشق نباشد درست، پیمانم

قدسی مشهدی- غزل شماره 405 اگر به عشق نباشد درست، پیمانم به عهدِ زلف تو کافر نیَم، مسلمانم من و دیار محبّت، که هرکجا رفتم به دولت غمت آماده بود سامانم برای من شده نازل ز عرش، مصحف عشق حدیثِ مهر و وفا آیتی‌ست در شانم به این که چشمِ تری بوده پیش ازین آنجا … ادامه

ز بس که دشمنِ نظّارۀ پریشانم

قدسی مشهدی- غزل شماره 404 ز بس که دشمنِ نظّارۀ پریشانم چو شمع گشته به یک جای جمع، مژگانم نشد ز سیل سرشکم خراب، کوی بتان امینِ کشتی نوحم، اگرچه طوفانم ز عشق، رابطه‌ام نگسلد به مردن هم گواه دعوی من بس، بقای پیمانم شدم به دوختن چاکهای سینه، رضا که هیچ‌ کس نبرد پی … ادامه

در میان بیخودی، آرامش دل یافتم

قدسی مشهدی- غزل شماره 403 در میان بیخودی، آرامش دل یافتم من ز گرداب محبّت، ذوق ساحل یافتم خضر و سرگردانی سرچشمۀ حیوان، که من لذّت عمر ابد از تیغِ قاتل یافتم اضطراب ناز از بهر نیازست اینقَدَر کعبه را هم تیره‌ روز از هجرِ محمل یافتم ذوقِ سرگردانی‌ام آواره دارد هر طرف ورنه من … ادامه

………………………………………………

قدسی مشهدی- غزل شماره 402 ……………………………………………… ……………………………………………… او فراهم می‌کشد چو غنچه جیب از روی ناز من به صد امیّد، دامان تمنّا می‌کشم وصل را زان دوست می‌دارم که هجران در پی است از برای دیده آن خاری که از پا می‌کشم در چمن چون غنچه تا کی می‌توان دلتنگ زیست؟ خویش را چون لاله … ادامه

در خونِ دل از دیدۀ خونبار نشستیم

قدسی مشهدی- غزل شماره 401 در خونِ دل از دیدۀ خونبار نشستیم چون دیده به خون از غم دلدار نشستیم زان پیش که پرگار کشد دایرۀ عشق در دایرۀ چون نقطۀ پرگار نشستیم یک بار اگر از چمنی بی تو گذشتیم هرگام چو گل بر سر صد خار نشستیم در عشق ز ما عکس در … ادامه