ورود / عضویت



بایگانی‌های غزلیات قدسی - صفحه 6 از 39 - ادبستان شعر پارسی

دوش بر خاک درت عرضِ جبین می‌کردم

قدسی مشهدی- غزل شماره 400    دوش بر خاک درت عرضِ جبین می‌کردم وز جبین درخورِ آن، سجده گزین می‌کردم گر خیال تو به آیینه گمان می‌بردم در دل آینه، چون عکس، کمین می‌کردم من چه دانم که مثنّا نشود وصل تو، کاش روز اوّل، نگهِ بازپسین می‌کردم تهمت خرّمی از هر دو جهان برمی‌خاست … ادامه

ما حرفِ سودِ خویش برای زیان زدیم

قدسی مشهدی- غزل شماره 399 ما حرفِ سودِ خویش برای زیان زدیم خرمن چو گل به نیّتِ باد خزان زدیم مِن بعد، ما و حلقۀ رندان، چه سود کرد چندان که حلقه بر درِ هفت آسمان زدیم طول امل درازتر از روزگار بود در زلف یار، دست ز کار جهان زدیم ما را حجابِ دام، … ادامه

نهال دوستی را ریشه در خون پرورش دادم

قدسی مشهدی- غزل شماره 398 نهال دوستی را ریشه در خون پرورش دادم بچش نوباوۀ باغم، ببین چون پرورش دادم به غیر از پارۀ دل نیست دربار سرشک من چه باشد بهرۀ تخمی که در خون پرورش دادم به اشک گرم من، در نوبت مجنون پر از گل بود گلستان محبّت را نه اکنون پرورش … ادامه

تا شد زبان گره چو جرس، بر فغان زدیم

قدسی مشهدی- غزل شماره 397 تا شد زبان گره چو جرس، بر فغان زدیم گویا برای ناله گره بر زبان زدیم رنگ شکسته، فالِ محبّت بود، ازان خرمن چو گل به نیّتِ باد خزان زدیم از هر سری، چو کوه، صدایی بلند شد انگشتِ شکوه بر لب کَون و مکان زدیم غیر از حدیث مطرب … ادامه

گر ز چنگ شحنۀ هجران امان می‌یافتم

قدسی مشهدی- غزل شماره 396    گر ز چنگ شحنۀ هجران امان می‌یافتم از وصال یار، عمر جاودان می‌یافتم خویش را پروانه می‌سوزد ز گرمی‌های شمع مهر می‌گشتم، اگر یک مهربان می‌یافتم بهر هر کالای معنی، در کمین صد رهزن است کاشکی صد گنج را یک پاسبان می‌یافتم یاد باد آن ساده ‌لوحی‌ها که در … ادامه

دردت به دل رسیده و از دل به داغ هم

قدسی مشهدی- غزل شماره 395 دردت به دل رسیده و از دل به داغ هم مجلس بود به روی تو گرم و ایاغ هم دردی عجب نشسته مرا در کمین دل ترسم دل مرا نگذارد به داغ هم معشوقِ هرکه هست در این انجمن، تویی پروانه از برای تو سوزد، چراغ هم بی می، ز … ادامه

رخ تو تا شده غایب به صورت از نظرم

قدسی مشهدی- غزل شماره 394 رخ تو تا شده غایب به صورت از نظرم کمر به دشمنی خواب بسته چشمِ ترم فلک ز رشک جدا کردم از تو، ورنه هنوز نبود وقت جداییّ و موسم سفرم فراق در گلویم ریخت زهرِ غم چندان که گشت معدن الماس، سینه و جگرم به دیده غنچه کند کارِ … ادامه

در انتظارِ تو شد عمرها که چشم به راهم

قدسی مشهدی- غزل شماره 393 در انتظارِ تو شد عمرها که چشم به راهم مپیچ سر ز نیازم، متاب رخ ز گناهم چه لذّت است ببین انتظارِ آمدنت را که در برابر چشم منیّ و چشم به راهم مرا همای خرد گو به فرق سایه میفکن به سر، سیاهی داغ جنون بس است پناهم در … ادامه

چو درد عشق تو کرد آشنای خویشتنم

قدسی مشهدی- غزل شماره 392 چو درد عشق تو کرد آشنای خویشتنم غمت چرا نخورد غم برای خویشتنم دلم چه یافته در کوچۀ پریشانی؟ که می‌برد همه عمر از قفای خویشتنم مرا کرشمۀ دیگر فریب داد ای گل به رنگ و بو نرود دل ز جای خویشتنم چو دل که قطرۀ خون است و خون … ادامه

زبان گداختم و راز عشق سر کردم

قدسی مشهدی- غزل شماره 391 زبان گداختم و راز عشق سر کردم فتیله را چو فکندم، چراغ برکردم یکی‌ست چشم و قدم در رهش، وگرنه چرا شکستم آبلۀ پای و دیده تر کردم؟ غم ندامتِ مرغ چمن ز من پرسید که عمر در سرِ افغانِ بی‌اثر کردم به دل جفای تو چندان که بیشتر دیدم … ادامه

سپندوار بر آتش چو اضطراب کنم

قدسی مشهدی- غزل شماره 390 سپندوار بر آتش چو اضطراب کنم ز سوز دل، جگر شعله را کباب کنم شود ز لذّت نظّاره چشم من محروم به وقتِ دیدنش از بس که اضطراب کنم به یادِ لعل تو شبها به  بزم محرومی ز خونِ دل، قدح خویش پرشراب کنم دم شهادت خود، خوش تنعّمی دارم … ادامه

دلی از قیدِ آسایش چو عشق آزاد می‌خواهم

قدسی مشهدی- غزل شماره 389 دلی از قیدِ آسایش چو عشق آزاد می‌خواهم لبی چون بلبل شوریده پر فریاد می‌خواهم به غم خو کرده جانم، ذوقِ عالم را نمی‌دانم دل اندوهگین و خاطر ناشاد می‌خواهم دلم چون بود آسوده، به قید عشقش افکندم غم نوکرده جا در دل، مبارکباد می‌خواهم سراپا نالۀ دردم، چو مرغ … ادامه