دوش بر خاک درت عرضِ جبین میکردم
قدسی مشهدی- غزل شماره 400 دوش بر خاک درت عرضِ جبین میکردم وز جبین درخورِ آن، سجده گزین میکردم گر خیال تو به آیینه گمان میبردم در دل آینه، چون عکس، کمین میکردم من چه دانم که مثنّا نشود وصل تو، کاش روز اوّل، نگهِ بازپسین میکردم تهمت خرّمی از هر دو جهان برمیخاست … ادامه



