ورود / عضویت



بایگانی‌های غزلیات قدسی - صفحه 7 از 39 - ادبستان شعر پارسی

عمری چو جاهلان پی چون و چرا شدم

قدسی مشهدی- غزل شماره 388    عمری چو جاهلان پی چون و چرا شدم بستم ز حرف لب، چو به حرف آشنا شدم پای از گلیمِ فقر نکردم فزون دراز با آنکه در دیارِ سخن، پادشا شدم زد بر زمین همان نفسش هرچه برگرفت عمری چو برگ گل پیِ باد صبا شدم آخر شدم چو … ادامه

من لذّت درد تو به درمان نفروشم

قدسی مشهدی- غزل شماره 387 من لذّت درد تو به درمان نفروشم کفر سر زلف تو به ایمان نفروشم در دل ز خیال رخ خوب تو خلیده خاری که به صد گلشنِ رضوان نفروشم صد جان نستانم که دهم دامنت از دست دشوار به دست آمده، آسان نفروشم صد خار خلد در جگر و لب … ادامه

به خون خوردن جدا زان لعل شکّربار می‌سازم

قدسی مشهدی- غزل شماره 386 به خون خوردن جدا زان لعل شکّربار می‌سازم ز مژگان خون دل می‌ریزم و ناچار می‌سازم نیَم بلبل که گل را همدم هر خار و خس بینم ز رشک غیر، با محرومی دیدار می‌سازم تو لذّت ‌دوستی دشمن، علاج دردّ خود می‌جو که من با چشمِ پرخون و دل افگار … ادامه

ما جهان را رخ ز آب چشمِ گریان شسته‌ایم

قدسی مشهدی- غزل شماره 385    ما جهان را رخ ز آب چشمِ گریان شسته‌ایم لوحِ دلها را ز وصف نوح و طوفان شسته‌ایم نوعروس عشق را گلگونه‌ای در کار نیست ما ز خون کفر، اوّل رویِ ایمان شسته‌ایم صفحۀ خاطر ز حرفِ مرهمِ آسودگی از نم خون جراحت‌های پنهان شسته‌ایم تا لب زخم دل، … ادامه

هرگز به بزمِ وصل، شبی جا نکرده‌ام

قدسی مشهدی- غزل شماره 384 هرگز به بزمِ وصل، شبی جا نکرده‌ام کز رشکِ غیر، هجر تمنّا نکرده‌ام از ناله بسته‌ام لب بلبل به ناله‌ای گر غنچه را ز دل گرهی وا نکرده‌ام تمکین نگر، که سلسله‌ جنبان وصل را با این هجومِ شوق، تقاضا نکرده‌ام تن در دهم به عجز، مبادا ز خصم خویش … ادامه

تا آفرین شست تو گوید زبان زخم

قدسی مشهدی- غزل شماره 383    تا آفرین شست تو گوید زبان زخم پیکان زبان خویش کند در دهان زخم یک دم بمان چو زخم زدی، تا که بشنوی تحسین تیغِ خود ز لب خون ‌فشان زخم جنس جفا کسی نستاند به نیم جو جایی که تیغ یار گشاید دکان زخم بس گرمِ شکر گفتن … ادامه

از ازل کشتۀ آن طرز نگاه آمده‌ایم

قدسی مشهدی- غزل شماره 382 از ازل کشتۀ آن طرز نگاه آمده‌ایم صد گره در دل ازان زلفِ سیاه آمده‌ایم بر سر کوی تو هر صبح چو آیینۀ مهر همه تن چشم شده محضِ نگاه آمده‌ایم موسی وادی عشقیم که تا طورِ وصال همه جا با مدد شعلۀ آه آمده‌ایم بی گنه بر تن ما … ادامه

در غمت با گریۀ شام و سحر خو کرده‌ام

قدسی مشهدی- غزل شماره 381    در غمت با گریۀ شام و سحر خو کرده‌ام روز و شب چون ابر با مژگان تر خو کرده‌ام گل نمی‌خواهم، پُر است از پارۀ دل دامنم می نمی‌نوشم، به خوناب جگر خو کرده‌ام روز و شب دارم هوای لعل آن شیرین پسر طوطی‌ام، نبود عجب گر با شکر … ادامه

دل به تیغ غمزۀ آن شوخِ قاتل بسته‌ام

قدسی مشهدی- غزل شماره 380 دل به تیغ غمزۀ آن شوخِ قاتل بسته‌ام صیدِ قاتل ‌دوستم، بر تیغ ازان دل بسته‌ام عمرها جان کنده‌ام، تا این دل صد پاره را برده بر فتراکِ او چون صیدِ بسمل بسته‌ام زحمت پا برنتابد خار این صحرا، ازان خویش را چون گرد بر دامان محمل بسته‌ام شسته‌ام از … ادامه

خون می‌چکد از دیده ز نظّارۀ داغم

قدسی مشهدی- غزل شماره 379 خون می‌چکد از دیده ز نظّارۀ داغم تا خون نشود، وا نشود غنچۀ باغم پیدا نبود دل ز هجومِ غمِ معشوق پنهان شده از کثرت پروانه، چراغم گر بر لبم انگشت زنی، جوش زند خون کان غمزه ز خون کرد لبالب چو ایاغم چون زنده کند صورِ سرافیل دلم را؟ … ادامه

کی به غیر از دیدنش اندیشۀ دیگر کنم

قدسی مشهدی- غزل شماره 378 کی به غیر از دیدنش اندیشۀ دیگر کنم چون نظر هرجا شوم گم، سر ز مژگان بر کنم حالِ دل خاطرنشان او کنم روز وصال گر دهد نظّاره‌ام فرصت که چشمی تر کنم چون خیال عافیت بندم، بسوزم خویش را تا چو اخگر داغ را مرهم ز خاکستر کنم شعله … ادامه

کرده تا عشق تو چون نقشِ قدم پامالم

قدسی مشهدی- غزل شماره 377    کرده تا عشق تو چون نقشِ قدم پامالم هیچ‌ کس نیست که حسرت نخورد بر حالم در بیابان بلا، گو مدد خضر مباش غم به هرسو که روم، می‌رود از دنبالم چشمْ مشتاق و حیا قفلِ زبان می‌گردد صد سخن در دل و پیش تو ز حسرت لالم خواری … ادامه