عمری چو جاهلان پی چون و چرا شدم
قدسی مشهدی- غزل شماره 388 عمری چو جاهلان پی چون و چرا شدم بستم ز حرف لب، چو به حرف آشنا شدم پای از گلیمِ فقر نکردم فزون دراز با آنکه در دیارِ سخن، پادشا شدم زد بر زمین همان نفسش هرچه برگرفت عمری چو برگ گل پیِ باد صبا شدم آخر شدم چو … ادامه



