ورود / عضویت



بایگانی‌های غزلیات قدسی - صفحه 8 از 39 - ادبستان شعر پارسی

با یارم و در دفعِ غم اسباب ندارم

قدسی مشهدی- غزل شماره 376 با یارم و در دفعِ غم اسباب ندارم در بحر چو کشتی روم و آب ندارم جز سجدۀ ابروی توام نیست عبادت پروای نماز و سر محراب ندارم دانسته لبم لذّت خونابه کشیدن معذورم اگر ذوقِ می ناب ندارم با دولت بیدار، نسازد غم جاوید آزردگی از بختِ گرانخواب ندارم … ادامه

گمان مبر که ز روی تو دیده بردارم

قدسی مشهدی- غزل شماره 375 گمان مبر که ز روی تو دیده بردارم به روی توست مرا دیده، تا نظر دارم چو نقشِ پا به رهت دیده دوختم، ترسم که بگذری تو، گر از راهْ دیده بردارم مباد در دو جهان دستگیر، هیچ‌ کسم بجز تو در دو جهان گر کسی دگر دارم خرید بیخودی‌ام … ادامه

من صیدِ زخم‌ خوردۀ از پا فتاده‌ام

قدسی مشهدی- غزل شماره 374    من صیدِ زخم‌ خوردۀ از پا فتاده‌ام رحمی، که بر سپردن جان، دل نهاده‌ام اظهارِ دوستیّ زبانی کند چو خصم باور کنم محبّتش، از بس که ساده‌ام از یُمنِ عشق، دیدنِ رویم مبارک است چون آفتاب، با همه کس رو گشاده‌ام ساقی، دلم مقیّدِ دام کدورت است بستان ز … ادامه

من تیره‌ دل و نورفشان شعلۀ آهم

قدسی مشهدی- غزل شماره 373 من تیره‌ دل و نورفشان شعلۀ آهم دارد شب مهتاب ز پی، روزِ سیاهم غم می‌کُشدم، خواه وطن، خواه غریبی هرجا که روم، روزی برق است گیاهم بر هر سر راهی که تو یک بار گذشتی چون نقشِ قدم، تا به ابد چشم به راهم روزی که مرا رفت سر … ادامه

اگر دور از دلارای خود افتم

قدسی مشهدی- غزل شماره 372 اگر دور از دلارای خود افتم به دست طبعِ خودرای خود افتم ز سودای دو عالم باز مانم زمانی گر به سودای خود افتم شبم گرم است جا بر آستانت مباد آن روز، کز جای خود افتم نگیرد دامنم گر خاک کویت شوم زنجیر و در پای خود افتم غریبان … ادامه

دیده را در عشق ازین به، مبتلا می‌خواستیم

قدسی مشهدی- غزل شماره 371 دیده را در عشق ازین به، مبتلا می‌خواستیم گریه می‌کردیم و طوفان از خدا می‌خواستیم وصل می‌جُستیم و مطلب حسرت دیدار بود عشق می‌گفتیم و دردِ بی‌دوا می‌خواستیم شکرِ نعمت کس نمی‌داند چو ما، کز تیغ تو یک جفا نادیده، عذر صد جفا می‌خواستیم حسرتِ آلودگی هم نیست دور از … ادامه

بر سر کوی تو عمری شد که ما افتاده‌ایم

قدسی مشهدی- غزل شماره 370 بر سر کوی تو عمری شد که ما افتاده‌ایم دست و پا گم کرده و در دست و پا افتاده‌ایم ذوقِ صحبت را غنیمت دان، وگرنه چون مژه تا گشایی دیده را، از هم جدا افتاده‌ایم سوی مشتاقان نمی‌آرد نسیم پیرهن چند روزی شد که از چشم صبا افتاده‌ایم بس … ادامه

خضر اگر آب حیات آورد، خون دانسته‌ام

قدسی مشهدی- غزل شماره 369 خضر اگر آب حیات آورد، خون دانسته‌ام هرچه پیش آمد، ز بخت واژگون دانسته‌ام روز از روزم بتر شد، شوق بر شوقم فزود هرچه ناصح خواند در گوشم، فسون دانسته‌ام دید اندک گرمیی از غیر، از من پا کشید دوست از دشمن نمی‌داند، کنون دانسته‌ام تا دماغم را سر زلفت … ادامه

امشب ز دیده از قدح افزون گریستم

قدسی مشهدی- غزل شماره 368    امشب ز دیده از قدح افزون گریستم تا دل چو شیشه داشت نمی، خون گریستم یک بار، دیده‌ام به غلط فالِ خواب زد عمری ز شرمساری آن، خون گریستم تلخی ندید عیشِ حریفان ز گریه‌ام چون آمدم ز میکده بیرون، گریستم تا کس به عشق او نبرد پی ز … ادامه

تا دل بر آتش غم جانانه سوختیم

قدسی مشهدی- غزل شماره 367 تا دل بر آتش غم جانانه سوختیم از رشک، جان محرم و بیگانه سوختیم ما را نه قربِ شمع میسّر، نه وصلِ گل از اعتبارِ بلبل و پروانه سوختیم افروختیم در حرم کعبه صد چراغ تا یک چراغ بر درِ میخانه سوختیم خون جگر ز شیشه کشیدیم و از حسد … ادامه

قسمت نگر که نوشم، می از ایاغِ مردم

قدسی مشهدی- غزل شماره 366 قسمت نگر که نوشم، می از ایاغِ مردم سوزد به مجلس ما، شبها چراغِ مردم دانسته تا دلم را، سوزد به داغِ حسرت هر لحظه آید از من پرسد سراغ مردم چون گل نمانده بر تن، از داغ جایِ داغم سوزد مگر ازین پس، عشقم به داغ مردم در حفظ … ادامه

چون به سوی تو گشایم در کاشانۀ چشم

قدسی مشهدی- غزل شماره 365 چون به سوی تو گشایم در کاشانۀ چشم خانۀ چین شود از روی توام خانۀ چشم بس که بر خاک درت چشمِ شهیدان شد فرش ز آستانت مژه روید چو درِ خانۀ چشم میلِ دل سوی می و ساغرِ عشرت کشدش هرکه خونابه نپیموده ز پیمانۀ چشم به تماشای جمال … ادامه