ورود / عضویت



بایگانی‌های غزلیات قدسی - صفحه 9 از 39 - ادبستان شعر پارسی

چند چون ابر بر اطرافِ گلستان گریم؟

قدسی مشهدی- غزل شماره 364 چند چون ابر بر اطرافِ گلستان گریم؟ حلقۀ ماتمیان کو، که بر ایشان گریم عمری از خونِ دل اسبابِ طرب جمع کنم تا دمی بر سرِ کوی تو پریشان گریم نوبت گریه به چشمم نرسد، زانکه مرا دیدۀ دل نگذارد که به مژگان گریم مژه در خونِ جگر پنجۀ مرجان … ادامه

اگر نه صیدِ کسی گشته مرغِ نامه‌برم

قدسی مشهدی- غزل شماره 363    اگر نه صیدِ کسی گشته مرغِ نامه‌برم چرا به خدمت یاران نمی‌رسد خبرم؟ به شوق، تا به سر تربتش نمی‌رفتم نمی‌نمود وصیّت به عشق اگر پدرم گشوده‌ام به هم آغوشی قفس، آغوش گشاده از پی پرواز نیست بال و پرم ازین که رفته به گل، پای من در آن … ادامه

زخم ناخن کی برآرد مدّعای سینه‌ام؟

قدسی مشهدی- غزل شماره 362   زخم ناخن کی برآرد مدّعای سینه‌ام؟ خنجر الماس می‌باید برای سینه‌ام آنچنان پالوده از دُرد کهن، اجزای من کز برون چون شیشه ظاهر شد صفای سینه‌ام وسعت دل می‌دهم چون غنچه شبها تا سحر تا نباشد تنگ بهر غم، فضای سینه‌ام اندکی از بیقراریهای دل آسودمی در بغل بودی … ادامه

ما رختِ دل ز کعبه به بتخانه برده‌ایم

قدسی مشهدی- غزل شماره 361 ما رختِ دل ز کعبه به بتخانه برده‌ایم چون می، ز شیشه راه به پیمانه برده‌ایم از عشق پی به حسن برد هرکسیّ و ما از نورِ شمع، راه به پروانه برده‌ایم می‌گردد از حبابْ سبکتر به روی می این ساغرِ گران که به میخانه برده‌ایم از اشکِ خود که … ادامه

در بزم طرب، بادۀ نابی نکشیدیم

قدسی مشهدی- غزل شماره 360  در بزم طرب، بادۀ نابی نکشیدیم لب خشک شد و منّت آبی نکشیدیم چون مورِ ضعیف از عقب شاهسواران گامی ندویدیم و رکابی نکشیدیم بر خلد گذشتیم و نکردیم نگاهی در میکده مُردیم و شرابی نکشیدیم همراهِ نسیم سحری عمر به سر رفت از روی گلی، طرفِ نقابی نکشیدیم بستیم … ادامه

ما درِ صبح طرب، ز آب و گل غم بسته‌ایم

قدسی مشهدی- غزل شماره 359 ما درِ صبح طرب، ز آب و گل غم بسته‌ایم چون کدورت، خویش را بر شامِ ماتم بسته‌ایم بس که آمد جای اشک از چشم ما خون جگر تهمت طوفان خون بر چشمِ پر نم بسته‌ایم در حریم دردِ عشق ما، کسی را بار نیست ما ز رشک این در … ادامه

به آشنایی چشم تو ناتوان شده‌ام

قدسی مشهدی- غزل شماره 358 به آشنایی چشم تو ناتوان شده‌ام چو مو ضعیف ز سودای آن میان شده‌ام خلیده در خم زلف تو ناخنش به دلم منه ز دست، که با شانه همزبان شده‌ام ز چاک سینه نفس بایدم کشید چو صبح ببین ز هجر تو امشب چه ناتوان شده‌ام هما دوباره به من … ادامه

تلخ است زبان در دهن از تلخی کامم

قدسی مشهدی- غزل شماره 357 تلخ است زبان در دهن از تلخی کامم زنهار که پرهیز کن از طرزِ کلامم تا بر سر من سایۀ مرغی نگذارد خورشید، نظر دوخته بر گوشۀ بامم تاری ز سر زلف توام بیش ندادند چون قطرۀ خوی، در بُن مویی‌ست مقامم در دایرۀ چشم بود مرغ خیالت آزاد نگردد … ادامه

روزی که ناخنی نزند عشق بر دلم

قدسی مشهدی- غزل شماره 356 روزی که ناخنی نزند عشق بر دلم چون آتشِ فسرده و چون صیدِ بسملم صد برگِ گل که جمع کنی، غنچه‌ای شود آسان گره نخورده چنین، کارِ مشکلم دارد ز بس که بر نظر پاکم اعتماد پروانه خود چراغ در آرد به محفلم افکند ناتوانی‌ام از خود به گوشه‌ای چون … ادامه

دایم چو غنچه سر به گریبان گریستم

قدسی مشهدی- غزل شماره 355 دایم چو غنچه سر به گریبان گریستم پیدا شکفته بودم و پنهان گریستم هرجا چو غنچه تنگدلی چند یافتم رفتم چو ابر و بر سر ایشان گریستم چون شمع، زندگانی من صرف گریه شد تا آخرین نفس، ز تف جان گریستم ای ابر، هرزه آب رخ خود مبر، که من … ادامه

داغ سودایم، به سوی سینه‌ ریشان می‌روم

قدسی مشهدی- غزل شماره 354  داغ سودایم، به سوی سینه‌ ریشان می‌روم درد عشقم، رو به دلهای پریشان می‌روم رامِ عشقم، کی ز زیرِ تیغِ قاتل می‌جهم؟ زخم جویم، سوی زهرآلوده ‌نیشان می‌روم می‌گریزم پا تهی، از صحبت آسودگان درد و غم هرجا که باشد، رو به ایشان می‌روم بانگ استغفار بر لب، دل به … ادامه

شکلِ گردابی به گرد خود ز مژگان می‌کشم

قدسی مشهدی- غزل شماره 353 شکلِ گردابی به گرد خود ز مژگان می‌کشم کم مباد اشکم، چرا منّت ز طوفان می‌کشم؟ غنچه می‌چینم ز شاخ و بس که می‌آید بدش از دل مرغ چمن گویی که پیکان می‌کشم روز و شب سر در گریبانم ز غم، حق با من است گر نفس چون صبح از … ادامه