عافیت غم را مداوا کرد و زین غم سوختم
قدسی مشهدی- غزل شماره 352 عافیت غم را مداوا کرد و زین غم سوختم هرکسی از داغ سوزد، من ز مرهم سوختم خندههای شادی گل در چمن داغم نکرد غنچه را دیدم غمی دارد، ازان غم سوختم در محبّت شعله افزون گردد آتش را ز آب تا چو شمعم بود در هر قطرهای نم، سوختم … ادامه



