بسی منزل بریدم تا شب غم را سحر کردم
قدسی مشهدی- غزل شماره 340 بسی منزل بریدم تا شب غم را سحر کردم چو صبح از پا گر افتادم، به دامن راه سر کردم به صحرا برد خوش خوش، خار خارِ داغِ سودایم مگر روزی چراغی از چراغ لاله بر کردم؟ ازان دردی که از خود هم نهان میداشتم عمری ز بس فریاد، امشب … ادامه



