ورود / عضویت



بایگانی‌های غزلیات قدسی - صفحه 11 از 39 - ادبستان شعر پارسی

بسی منزل بریدم تا شب غم را سحر کردم

قدسی مشهدی- غزل شماره 340 بسی منزل بریدم تا شب غم را سحر کردم چو صبح از پا گر افتادم، به دامن راه سر کردم به صحرا برد خوش خوش، خار خارِ داغِ سودایم مگر روزی چراغی از چراغ لاله بر کردم؟ ازان دردی که از خود هم نهان می‌داشتم عمری ز بس فریاد، امشب … ادامه

در قیدم و گمان که گرفتار نیستم

قدسی مشهدی- غزل شماره 339 در قیدم و گمان که گرفتار نیستم دارم هزار زخم و خبردار نیستم گه سینه می‌خراشم و گه ناله می‌کنم یک دم ز شغل عشق تو بیکار نیستم جایی نمی‌روم ز گلستان کوی تو بوی گلم، ولی به صبا یار نیستم یکباره گر ز من نه فراموش کرده‌ای کو جور، … ادامه

ما شکست دل خود را ز خدا خواسته‌ایم

قدسی مشهدی- غزل شماره 338 ما شکست دل خود را ز خدا خواسته‌ایم وز خدا فرصت دشمن به دعا خواسته‌یم همه جویند می عشرت و ما زهرِ ملال دردسر نیست درین باده که ما خواسته‌ایم تا برآرند شهان ناله ز ناکامی خویش خویش را بر سر کوی تو گدا خواسته‌ایم بر سر کوی تو هر … ادامه

گر شرمِ وصالت نبود قفلِ زبانم

قدسی مشهدی- غزل شماره 337 گر شرمِ وصالت نبود قفلِ زبانم گویم که فراق تو چها کرد به جانم هنگام شکایت ز تو، از بس که گزیدم چون بارِ صنوبر شده صد پاره زبانم لرزد چو جرس بر سر هر ناله مرا دل گویا که به غمهای تو پیوسته فغانم گر بر ورق دل نهم … ادامه

چه شعله‌ها زده سر ز آتشی که من دارم

قدسی مشهدی- غزل شماره 336 چه شعله‌ها زده سر ز آتشی که من دارم هزار نشأۀ نو زین می کهن دارم به آن رسیده که عشقم به غربت اندازد ازین ملالِ غریبی که در وطن دارم به هر کجا که تو باشی، فغان من آنجاست اگرچه در قفسم، ناله در چمن دارم رسید وعدۀ رفتن، … ادامه

تو گر بر من کشیدی تیغ، من هم جان فدا کردم

قدسی مشهدی- غزل شماره 335  تو گر بر من کشیدی تیغ، من هم جان فدا کردم به قدر وسعِ خود دَینِ محبّت را ادا کردم نسیم شوق گو ضایع مگردان بوی پیراهن که من چون شمع از خاکستر خود توتیا کردم ز گلشن گل نچیدم تا نهادم داغ غم بر دل ز می لذّت نبردم … ادامه

یاد باد آن کز گلی در سینه خاری داشتم

قدسی مشهدی- غزل شماره 334  یاد باد آن کز گلی در سینه خاری داشتم بر سر مژگان ز خون دل بهاری داشتم وقتِ آن زلف پریشان خوش، که از سودای او خاطر جمع و دل امّیدواری داشتم تا غمش در سینه بود، اسباب عیشم کم نبود روزگارش خوش، کزو خوش روزگاری داشتم تا نشستم در … ادامه

نپیماید کسی راه حرم، گر من ز پا افتم

نپیماید کسی راه حرم، گر من ز پا افتم 333 نداند سجدۀ بت، از برهمن گر جدا افتم به صد شمشیر، کوته کی شود دست تمنّایم سر ببریده فتراک تو جوید، گر ز پا افتم نمی‌خوانم فسون عقل تا صید جنون گردم نمی‌بندم به گردن حرز، شاید در بلا افتم فغانم زنده دارد نالۀ مرغان … ادامه

آن بلبلم که ناله ز بهر قفس کشم

قدسی مشهدی- غزل شماره 332  آن بلبلم که ناله ز بهر قفس کشم گر غنچه بشکفد، قدم از باغ پس کشم دست از ستم مدار، که از بیمِ خوی تو در روزِ حشر هم نتوانم نفس کشم دنبال محمل تو خروشان فتاده‌ام تا ناله‌ای به رویِ صدای جرس کشم تا خارِ راهِ هم نشوند اهل … ادامه

تا نشمرد آزاد، کسی بعدِ هلاکم

قدسی مشهدی- غزل شماره 331 تا نشمرد آزاد، کسی بعدِ هلاکم زنجیر به گردن بسپارید به خاکم! نگذاشت به خوابِ عدمم شیون بلبل گل ریخته بودند مگر بر سرِ خاکم؟ از کین تو ترسم، نه ز بی‌مهری افلاک گر کینه نجویی تو، ز افلاک چه باکم؟ غلتم چو صبا در چمن کوی تو بر خاک … ادامه

بر نیامد یک نوای غم‌فزا از خانه‌ام

قدسی مشهدی- غزل شماره 330 بر نیامد یک نوای غم‌فزا از خانه‌ام دوش خالی بود جای جغد در ویرانه‌ام! گو مکش دست نوازش بر سر من آسمان من که یک مویم، چه آرایش فزاید شانه‌ام گر نمی‌بارد ز گردون تیره‌بختی بر سرم گردد از روزن چرا تاریکتر، کاشانه‌ام؟ الفت آتش ‌پرستان جذبه‌ای دارد، که عشق … ادامه

دلم بهر قفس پرواز می‌کرد، از چمن رفتم

قدسی مشهدی- غزل شماره 329  دلم بهر قفس پرواز می‌کرد، از چمن رفتم فرو نگرفت در غربت دلم، سوی وطن رفتم به هجر و وصل این گلشن، نکردم نوبر شادی چو غنچه تنگدل زادم، چو گل خونین کفن رفتم ز خامی‌های من ای شمع اگر افسرده شد مجلس تو بنشین با حریفان گرم کن صحبت، … ادامه