ورود / عضویت



بایگانی‌های غزلیات قدسی - صفحه 12 از 39 - ادبستان شعر پارسی

به گلشن تنگدل چون غنچه زادم، شادمان رفتم

قدسی مشهدی- غزل شماره 328  به گلشن تنگدل چون غنچه زادم، شادمان رفتم ندیدم در چمن بوی وفایی، زود از آن رفتم ز من نشنید نام رنگ و بو، باد صبا هرگز چو گل یا رب ازین گلشن چرا پیش از خزان رفتم چو راه عشق طی گردید، یک جا بودشان منزل چو آواز جرس … ادامه

چو سایه در ره عشق از قفای خویشتنم

قدسی مشهدی- غزل شماره 327  چو سایه در ره عشق از قفای خویشتنم بس است خضر ِره آوازِ پای خویشتنم نمی‌روم ز چمن هیچ فصل، آن مرغم که گل بریزد و من بر وفای خویشتنم ز کعبه منفعلم، زانکه در حرم نگذاشت غم بتان نفسی با خدای خویشتنم چه حیله کرد ندانم دلیلِ راهِ وصال … ادامه

تماشای گلی کرد آنچنان محو گلستانم

قدسی مشهدی- غزل شماره 326  تماشای گلی کرد آنچنان محو گلستانم ک گردید آشیان عندلیبان، چشم حیرانم دلم خوش رام شد با من، مگر کز ناتوانی‌ها گمان تار مویی برد ازان زلف پریشانم؟ خیال غمزه‌اش دارد چنان سر در پی دلها که ناخن می‌زند بر پاره‌های دل به دامانم مکن در سایۀ من خواب اگر … ادامه

می‌آیم از طوف حرم، بتخانه پنهان در بغل

قدسی مشهدی- غزل شماره 325 می‌آیم از طوف حرم، بتخانه پنهان در بغل زنّار راهب بر میان، ناقوس گبران در بغل هرچند صید لاغرم، انکارِ قتل من مکن کز غمزه‌ات دارد دلم، صد زخمِ پیکان در بغل مژگان ز لختِ دل کند، هر لحظه پر گل دامنم من گل چو طفلان دم‌ بدم، ریزم ز … ادامه

تا کی کنی به گریه، طلب آرزوی دل؟

قدسی مشهدی- غزل شماره 324  تا کی کنی به گریه، طلب آرزوی دل؟ ای دیده پیشِ خلق مریز آبروی دل دل آرزوی خون جگر کرد بی لبت چندان گریستم که نماند آرزوی دل یا رب به دامنش ننشیند غبارِ غم آن کس که رُفت گردِ ملالم ز روی دل آلوده مردنش مپسند و شهید کن … ادامه

دامان عشقِ سلسله مویی گرفته دل

قدسی مشهدی- غزل شماره 323 دامان عشقِ سلسله مویی گرفته دل از دست رفته و برِ رویی گرفته دل تاری نشد ز زلف بتان بیش، قسمتش چون قطرۀ عرق، بُن مویی گرفته دل تا همچو دیده‌ام نبود کوچه گردِ شهر از پا فتاده و سر کویی گرفته دل سوز دلم برآورد از آفتاب، دود این … ادامه

دارم دلی، امّا چه دل، ص دگونه حرمان در بغل

قدسی مشهدی- غزل شماره 322  دارم دلی، امّا چه دل، ص دگونه حرمان در بغل چشمیّ و خون در آستین، اشکیّ و طوفان در بغل باد صبا از کوی تو، گر بگذرد سوی چمن گل غنچه گردد، تا کند بوی تو پنهان در بغل نازم خدنگ غمزه را، کز لذّت آزارِ او از هم جراحت‌های … ادامه

فسرده صحبتم از انتظارِ گریۀ شمع

قدسی مشهدی- غزل شماره 321 فسرده صحبتم از انتظارِ گریۀ شمع گلی نچید شبم از بهارِ گریۀ شمع ترشّح مژه از التفاتِ داغ بود به دست شعله بود اختیار گریۀ شمع به محفل از پرِ پروانه برگ گل ریزد ز شاخِ شعله، نسیم بهار گریۀ شمع هلاکِ کلبۀ خویشم که می‌کشد دایم فراقِ خندۀ صبح … ادامه

غیر آه و اشکِ حسرت نیست در بارم چو شمع

قدسی مشهدی- غزل شماره 320  غیر آه و اشکِ حسرت نیست در بارم چو شمع تا به مغز استخوان شد گرم، بازارم چو شمع تا کفِ پا گر درین محفل بسوزد پیکرم بر سر بالین نمی‌آید پرستارم چو شمع مانده‌ام از خامی خود دور، ورنه دوست گفت هرکجا پروانه‌ای باشد، خریدارم چو شمع اهل مجلس … ادامه

نیافت منصبِ پروانۀ چراغم شمع

قدسی مشهدی- غزل شماره 319  نیافت منصبِ پروانۀ چراغم شمع شبی نکرد درین کلبه، کارِ داغم شمع ز عکس گل، در و دیوارْ در چراغان است شب از برای چه آرد کسی به باغم شمع برای آنکه به پروانه نسبتی دارم به صد دلیل کند هر طرف سراغم شمع ز رشکِ شعله و پروانه داغم … ادامه

تازه شد با شعله در بزم تو پیمانم چو شمع

قدسی مشهدی- غزل شمار 318 تازه شد با شعله در بزم تو پیمانم چو شمع شد چراغ دیده روشن تا به مژگانم چو شمع بس که گاه گریه بیخود دست بر سر می‌زنم آتش دل می‌جهد از چشمِ گریانم چو شمع اشک خونین را ز مژگان گر نریزم دم‌ بدم تا کف پایم دود آتش … ادامه

روشن شود ز دودِ دماغم چراغِ فیض

قدسی مشهدی- غزل شماره 317 روشن شود ز دودِ دماغم چراغِ فیض فیض است آنقَدَر، که ندارم دماغِ فیض یک شاخ گل ز گل نشود پاک، گر دو کون تا حشر گل برند به خرمن ز باغ فیض از هر طرف دریچۀ فیضی‌ست بر دلم بیهوده از درِ که کنم من سراغ فیض؟ بهر مرکّب … ادامه