بسی چون سایه افتادم به پای سرو آزادش
قدسی مشهدی- غزل شماره 316 بسی چون سایه افتادم به پای سرو آزادش ز خاکم برنمیدارد، نمیدانم چه افتادش خوشم کز کوی او قاصد چو آمد، برنمیگردد چو آید بوی گل، نتوان به گلشن پس فرستادش کند روح شهیدان طوف بسملگاه صیدی را که بی جذب کمند آرد به پای تیغ، صیّادش نمیخواهم که یک … ادامه



