ورود / عضویت



بایگانی‌های غزلیات قدسی - صفحه 13 از 39 - ادبستان شعر پارسی

بسی چون سایه افتادم به پای سرو آزادش

قدسی مشهدی- غزل شماره 316 بسی چون سایه افتادم به پای سرو آزادش ز خاکم برنمی‌دارد، نمی‌دانم چه افتادش خوشم کز کوی او قاصد چو آمد، برنمی‌گردد چو آید بوی گل، نتوان به گلشن پس فرستادش کند روح شهیدان طوف بسملگاه صیدی را که بی جذب کمند آرد به پای تیغ، صیّادش نمی‌خواهم که یک … ادامه

کَنَم به ناخن حسرت، بدن منِ درویش

قدسی مشهدی- غزل شماره 315 کَنَم به ناخن حسرت، بدن منِ درویش بدین وسیله مگر ناخنی زنم در خویش ز ننگِ شیخ و برهمن، چرا نظربازان به هم چو تیر نیایند راست در یک کیش؟ نیَم ملول ز تقدیمِ مدّعی، چه عجب ز صبحِ صادق اگر صبحِ کاذب افتد پیش ازین چه سود کزین پیش … ادامه

هرکسی شاد به سال نو و نوروزی خویش

قدسی مشهدی- غزل شماره 314  هرکسی شاد به سال نو و نوروزی خویش دل شوریدۀ عاشق به غم‌اندوزی خویش شب تاریکِ مرا روشنی از آه من است برو ای شمع، تو و انجمن‌افروزی خویش دیدۀ زخمم ازان پیش که روشن گردد دیده بر تیغ جفای تو رقم، روزی خویش من شوریده کجا و غمِ ناموس … ادامه

سوزم همیشه از نفس آتشین خویش

قدسی مشهدی- غزل شماره 313 سوزم همیشه از نفس آتشین خویش چون شمع ایستاده‌ام، امّا به کین خویش ظاهر شود ز دردِ سر اکسیر سازی‌ام صندل کنم ز بس که طلا بر جبین خویش از شوق دامنت همه تن دست گشته‌ام چون شمع می‌کشم نفس از آستین خویش شُهرت به تازه‌ ساختن داغ یافته‌ام هرکس … ادامه

عشق، هرکس را ز باغی کرده گل در دامنش

قدسی مشهدی- غزل شماره 312 عشق، هرکس را ز باغی کرده گل در دامنش ما و دود گلخن و موسیّ و نار ایمنش بر ملایک تهمت آتش ‌پرستی بسته‌اند بس که می‌گردند شب تا روز، گرد گلخنش گلخنی کِش طعمۀ آتش نهال طوبی است خار و خس بیهوده می‌گردند در پیرامنش خویش را در عشق … ادامه

دوش آمد ز سفر مژده که یار آمد پیش

قدسی مشهدی- غزل شماره 311 دوش آمد ز سفر مژده که یار آمد پیش دیده تا فرش‌ شدن، پای نگار آمد پیش می‌کشد شاهد مقصود ز رخساره نقاب دیده گو بر سرِ کار آی، که کار آمد پیش یار می‌آید و غم می‌رود ای مرغ چمن مژدگانی که خزان رفت و بهار آمد پیش از … ادامه

مُردم از غیرت، جدا از صحبت اغیار باش

قدسی مشهدی- غزل شماره 310 مُردم از غیرت، جدا از صحبت اغیار باش چند روزی هم به رغم غیر، با ما یار باش بزم ما را همچو شمع از نورِ عارض برفروز غیر هم گو امشبی حسرت‌کش دیدار باش من نمی‌خواهم وصالی را که هجرش در پی است دیده گو خونابه ریز و سینه گو … ادامه

نگار من که بود تُرک و غمزه چندانش

قدسی مشهدی- غزل شماره 309  نگار من که بود تُرک و غمزه چندانش غزالِ دشتِ فریب است چشمِ فتّانش چو کودک از پی پستان مکیدن مادر گشوده زخمِ دلم لب به نارِ خندانش ز شوق تیغِ دگر، صیدِ نیم کُشتِ مرا زمان زمان به لبِ زخم می‌دود جانش به عهدِ زلف تو گر ذوقِ کافری … ادامه

گیرم ز دل به بادیۀ غم، سراغ خویش

قدسی مشهدی- غزل شماره 308 گیرم ز دل به بادیۀ غم، سراغ خویش باشد چو آفتاب، دلیلم چراغ خویش بلبل شود ملول، چو گل بو کند کسی در باغ ازان چو غنچه بگیرم دماغ خویش در باغ، ما و لاله ز یک خاک رُسته‌ایم هرگز نیفکنیم سیاهی ز داغ خویش از داغِ دل، ز شکوه … ادامه

دیدم به چشمِ آینه بسیار سوی خویش

قدسی مشهدی- غزل شماره 307  دیدم به چشمِ آینه بسیار سوی خویش خالی نیافتم ز تو یک تارِ موی خویش با خویش هم ز غیرت عشق تو دشمنم در عاشقی نمی‌رود آبم به جوی خویش خود را اگر به دوست نکردم غلط، چرا در پیرهن چو غنچه ببالم به بوی خویش؟ نازم به چشم خود، … ادامه

کرد آهِ من از اثر فراموش

قدسی-غزل-306 کرد آهِ من از اثر فراموش شد شامِ مرا سحر فراموش گر خاک شود وجودم، از دل کی می‌شود آن پسر فراموش بگذشت ز سینه گرچه تیرت پیکان شده در جگر فراموش آن را که تو در نظر نیایی در دیده شود نظر فراموش    

مرده را زنده کند چون سخن‌آراست لبش

قدسی مشهدی- غزل شماره 305 مرده را زنده کند چون سخن‌آراست لبش غنچۀ گلشنِ اعجاز مسیحاست لبش سخن از لعل لبش دیر جدا می‌گردد بس که آلوده به شیرینی جان‌هاست لبش غیرتِ عشقِ مرا بین، که چو دیدم رویش کُشت رشکم چو نهان جان ز دلم خواست لبش هر سخن کز لب دلدار برون می‌آید … ادامه