ورود / عضویت



بایگانی‌های غزلیات قدسی - صفحه 14 از 39 - ادبستان شعر پارسی

غم کجا شد که به جان آمدم از شادی خویش

قدسی مشهدی- غزل شماره 304  غم کجا شد که به جان آمدم از شادی خویش هیچ‌کس نیست چو من دشمن آبادی خویش دیر می‌کُشت در آن کوی غمم، دور شدم خویش برخاستم از جای به جلّادی خویش هر گلی حلقۀ دامی‌ست درین راه مرا می‌روم سوی قفس از پی آزادی خویش گفتی از من گذر، … ادامه

هستیم با تو بر سر عهد قدیم خویش

قدسی مشهدی- غزل شماره 303 هستیم با تو بر سر عهد قدیم خویش ما گم نکرده‌ایم ره مستقیم خویش در بیخودی ز جور تو کردم شکایتی شرمنده‌ام بسی ز گناه عظیم خویش هرگز به بخت تیرۀ خود برنیامدم کافر زبون مباد به دست غنیم خویش! گر دیر کرد پرسش ما یار، عیب نیست بیمارِ عشق، … ادامه

عشق خواهی، خنده را بر لب کش و دلتنگ باش

قدسی مشهدی- غزل شماره 302 عشق خواهی، خنده را بر لب کش و دلتنگ باش آشتی کن با غم و با عافیت در جنگ باش دشمن خود باش، امّا دوست شو با دیگران بر سر یاران گل و بر شیشۀ خود سنگ باش عشق خواهی، بی شکستی کی شود کارت درست در کف معشوق دل، … ادامه

تا کی چو عاقلان غم ناموس و نام خویش؟

قدسی مشهدی- غزل شماره 301  تا کی چو عاقلان غم ناموس و نام خویش؟ مجنون او شو و ز جنون گیر کام خویش در بیخودی نه دیده‌ام از حیرت است باز چشمم چو گوش مانده به راه پیام خویش ما را سرشته‌اند چو نرگس تهی قدح هرگز نخورده‌ایم شرابی ز جام خویش حیرانی دلم ز … ادامه

عشقم آتش زد به دل، در دیده مسکن کردمش

قدسی مشهدی- غزل شماره 300  عشقم آتش زد به دل، در دیده مسکن کردمش آستین زد بر چراغم، خانه روشن کردمش این زمان عطر ریاحین برنمی‌تابد به باغ دل که ترتیب دماغ از دودِ گلخن کردمش عاجزم در دستِ دل، کاین شعلۀ عالم‌ فروز سوحت تا نقش قدم، هرجا که مأمن کردمش زخم دل چون … ادامه

آغشته‌ام چو پنبه ز خونابِ داغ خویش

قدسی مشهدی- غزل شماره 299 آغشته‌ام چو پنبه ز خونابِ داغ خویش منّت ز شاخ گل نپذیرم به باغ خویش چون آفتاب با همه کس گرمخون مباش پروانه را دلیر مکن بر چراغ خویش بوی گلم دماغ خراشد درین چمن در باغم و چو غنچه بگیرم دماغ خویش ما را چو کرد دستخوش خویش دردِ … ادامه

دلم خون شد چو دیدم حلقه‌ حلقه گشته گیسویش

قدسی مشهدی- غزل شماره 298  دلم خون شد چو دیدم حلقه‌ حلقه گشته گیسویش گمان بردم که هریکف چشمِ حیرانی‌ست بر رویش چو دانم هر سر مویش گرفتار دگر خواهد سری دارد دلم چون شانه با هر تار گیسویش بگیرد آفتاب ای کاش، تا روشن شود چشمم به خاک افتاده‌ای تا چند بینم بر سر … ادامه

کی کنم هرگز شکایت سر ز جور یار خویش

  قدسی مشهدی- غزل شماره 297  کی کنم هرگز شکایت سر ز جور یار خویش شکوه‌ها دارد دلم از طاقت بسیار خویش بسته بودم در، شب وصلش به روی آفتاب عاقبت چون چشمِ دشمن، کرد روزن کار خویش! عاریت از طرّۀ شمشاد نستانم گره غنچۀ این گلشنم، خود عقده‌ام در کار خویش در پی چشمت … ادامه

دزدم ز بس حدیث ترا از زبان خویش

قدسی مشهدی- غزل شماره 296 دزدم ز بس حدیث ترا از زبان خویش دارم چو غنچه، مُهرِ ابد بر دهان خویش ز آمیزش صبا نبود غنچه را گزیر بلبل به شکوه چند گشاید زبان خویش؟ در گلشن آرمیده روم چون نسیمِ صبح تا عندلیب رم نکند ز آشیان خویش با آنکه آبِ دیده‌ام از آسمان … ادامه

تو و گشت چمن ای گل، من و کاشانۀ خویش

قدسی مشهدی- غزل شماره 295  تو و گشت چمن ای گل، من و کاشانۀ خویش خاطرم ساخته چون جغد به ویرانۀ خویش گر قرارت نبود پهلوی من، جرم تو نیست شعله بی‌طاقتی آموخت ز پروانۀ خویش شکر آن طرّه چه گوییم، که هرگز ننهاد منّت سلسله بر گردن دیوانۀ خویش قدمی رنجه کن ای دوست، … ادامه

بیگانه گشته‌ام ز همه مدّعای خویش

قدسی مشهدی- غزل شماره 294 بیگانه گشته‌ام ز همه مدّعای خویش در آشنایی بت ناآشنای خویش تا برندارم از سر کوی بتان قدم افتاده‌ام چو سلسله دایم به پای خویش جایی نمانده است که بیخود نرفته‌ام با آنکه برنداشته‌ام پا ز جای خویش یک لحظه بر مرادِ دل خود نبوده‌ام با آنکه سر نتافته‌ام از … ادامه

گر کنم گریه به اندازۀ چشم تر خویش

قدسی مشهدی- غزل شماره 293  گر کنم گریه به اندازۀ چشم تر خویش گیرد از غیرت من، ابر چو دریا سر خویش با خیال تو چو شب دست در آغوش کنم صبح با مهر ز یک جیب برآرم سر خویش تا به کی منّت صیّاد، چرا چون طاووس صورت حلقۀ دامی نکشی بر پر خویش؟ … ادامه