ورود-ثبت نام

غزلیات فخرالدین عراقی

در این بخش، غزلیات فخرالدین عراقی نوشته شده است.

فهرست غزلیات به ترتیب حروف الفبای حرف آخر قافیه یا ردیف است.

برای خواندن هر شعر، روی آن کلیک کنید :

 

الف : 

غزل شماره 1 : هر سحر صد ناله و زاری کنم پیش صبا

غزل شماره 2 : ای مرا یک  بارگی از خویشتن کرده جدا

غزل شماره 3 : این حادثه بین که زاد ما را

غزل شماره 4 : کشیدم رنج بسیاری دریغا

غزل شماره 5 : ندیدم در جهان کامی دریغا

غزل شماره 6 : سر بسر از لطف، جانی ساقیا

ب : 

غزل شماره 7 : ای ز فروغِ رخت تافته صد آفتاب

ت : 

غزل شماره 8 : مستِ خراب یابد، هر لحظه در خرابات

غزل شماره 9 : دیدی چو من خرابی افتاده در خرابات؟

غزل شماره 10 : به یک گره که دو چشمت بر ابروان انداخت

غزل شماره 11 : چو آفتابِ رخت سایه بر جهان انداخت

غزل شماره 12 : عراقی بار دیگر توبه بشکست

غزل شماره 13 : ساقی قدحی شراب در دست

غزل شماره 14 : از پرده برون آمد، ساقی قدحی در دست

غزل شماره 15 : دو اسبه پیکِ نظر می ‌دوانم از چپ و راست

غزل شماره 16 : شوری ز شراب خانه برخاست

غزل شماره 17 : از میکده تا چه شور برخاست؟

غزل شماره 18 : باز مرا در غمت واقعۀ جانی است

غزل شماره 19 : ز خواب، نرگس مست تو سر گران برخاست

غزل شماره 20 : ناگه از میکده فغان برخاست

غزل شماره 21 : مُهر مِهرِ دلبری بر جان ماست

غزل شماره 22 : چنین که حال من زار در خراباتست

غزل شماره 23 : ندیده‌ ام رخ خوب تو، روزکی چند است

غزل شماره 24 : جانا، نظری، که دل فگار است

غزل شماره 25 : دل، چو در دامِ عشق منظور است

غزل شماره 26 : ساز طربِ عشق که داند که چه ساز است؟

غزل شماره 27 : در کوی خرابات، کسی را که نیاز است

غزل شماره 28 : طرهٔ یار، پریشان چه خوش است

غزل شماره 29 : در سرم عشق تو سودایی خوش است

غزل شماره 30 : رخ نگار مرا هر زمان دگر رنگ است

غزل شماره 31 : شاد کن جان من، که غمگین است

غزل شماره 32 : مشو، مشو، ز من خسته ‌دل جدا ای دوست

غزل شماره 33 : کی ببینم چهرهٔ زیبای دوست؟

غزل شماره 34 : یک لحظه دیدن رخ جانانم آرزوست

غزل شماره 35 : جز دیدن روی تو مرا رای دگر نیست

غزل شماره 36 : هر دلی کو به عشق مایل نیست

غزل شماره 37 : ساقی، ار جام می دمادم نیست

غزل شماره 38 : عشق سیمرغ است، کو را دام نیست

غزل شماره 39 : دل، که دایم عشق می‌ورزید رفت

غزل شماره 40 : آه، به یکبارگی یار کم ما گرفت!

غزل شماره 41 : باز هجر یار دامانم گرفت

غزل شماره 42 : مرا گر یار بنوازد، زهی دولت زهی دولت

د : 

غزل شماره 43 : کی از تو جان غمگینی شود شاد؟

غزل شماره 44 : هر که را جام می به دست افتاد

غزل شماره 45 : باز دل از در تو دور افتاد

غزل شماره 46 : عشق، شوری در نهاد ما نهاد

غزل شماره 47 : عشق شوقی در نهاد ما نهاد

غزل شماره 48 : بر من، ای دل، بند جان نتوان نهاد

غزل شماره 49 : بی ‌رخت جان در میان نتوان نهاد

غزل شماره 50 : هر شب دل پر خونم بر خاک درت افتد

غزل شماره 51 : بنمای به من رویت، یارات نمی‌افتد

غزل شماره 52 : با شمع روی خوبان پروانه‌ای چه سنجد؟

غزل شماره 53 : با عشق عقل‌ فرسا دیوانه‌ای چه سنجد؟

غزل شماره 54 : با عشق قرار در نگنجد

غزل شماره 55 : با عشق تو ناز در نگنجد

غزل شماره 56 : جانا، حدیثِ شوقت در داستان نگنجد

غزل شماره 57 : امروز مرا در دل جز یار نمی‌گنجد

غزل شماره 58 : امروز مرا در دل جز یار نمی‌گنجد

غزل شماره 59 : در حلقهٔ فقیران قیصر چه کار دارد؟

غزل شماره 60 : با پرتو جمالت برهان چه کار دارد؟

غزل شماره 61 : با درد خستگانت درمان چه کار دارد؟

غزل شماره 62 : با درد خستگانت درمان چه کار دارد؟

غزل شماره 63 : خرم تنِ آن کس که دل ریش ندارد

غزل شماره 64 : بیا، کاین دل سر هجران ندارد

غزل شماره 65 : دل، دولت خرمی ندارد

غزل شماره 66 : راحت سرِ مردمی ندارد

غزل شماره 67 : نگارا، بی‌ تو برگ جان که دارد؟

غزل شماره 68 : نگارا، بی تو برگ جان که دارد؟

غزل شماره 69 : تا کی کشم جفای تو؟ این نیز بگذرد

غزل شماره 70 : بیا، بیا، که نسیم بهار می‌گذرد

غزل شماره 71 : بیا، که عمر منِ خاکسار می‌گذرد

غزل شماره 72 : پشت بر روزگار باید کرد

غزل شماره 73 : یاد آن شیرین پسر خواهیم کرد

غزل شماره 74 : می روان کن ساقیا، کین دم روان خواهیم کرد

غزل شماره 75 : روی ننمود یار چِتْوان کرد

غزل شماره 76 : روی ننمود یار چتوان کرد؟

غزل شماره 77 : من رنجور را یک دم نپرسد یار چِتْوان کرد؟

غزل شماره 78 : از در یار گذر نتوان کرد

غزل شماره 79 : بدین زبان صفت حسن یار نتوان کرد

غزل شماره 80 : بتم از غمزه و ابرو، همه تیر و کمان سازد

غزل شماره 81 : چنین که غمزهٔ تو خون خلق می‌ریزد

غزل شماره 82 : اگر یکبار زلف یار از رخسار برخیزد

غزل شماره 83 : آن را که چو تو نگار باشد

غزل شماره 84 : تا بر قرار حسنی دل بی ‌قرار باشد

غزل شماره 85 : دیدهٔ بختم، دریغا کور شد

غزل شماره 86 : من مست می عشقم هشیار نخواهم شد

غزل شماره 87 : گر نظر کردم به روی ماه رخساری چه شد؟

غزل شماره 88 : ناگه بت من مست به بازار برآمد

غزل شماره 89 : ناگه بت من مست به بازار برآمد

غزل شماره 90 : غلام حلقه به گوش تو زار باز آمد

غزل شماره 91 : بیا، که بی ‌رخ زیبات دل به جان آمد

غزل شماره 92 : ز اشتیاق تو، جانا، دلم به جان آمد

غزل شماره 93 : آشکارا نهان کنم تا چند؟

غزل شماره 94 : آن را که غمت ز در براند

غزل شماره 95 : این درد مرا دوا که داند؟

غزل شماره 96 : در من نگرد یار دگر بار که داند؟

غزل شماره 97 : ای دل، چو در خانهٔ خمار گشادند

غزل شماره 98 : نخستین باده کاندر جام کردند

غزل شماره 99 : نگارا، جسمت از جان آفریدند

غزل شماره 100 : اگر شکسته دلانت هزار جان دارند

غزل شماره 101 : چو چشم مست تو آغاز کبر و ناز کند

غزل شماره 102 : باز دلم عیش و طرب می‌کند

غزل شماره 103 : هر که او دعوی مستی می‌کند

غزل شماره 104 : به خرابات شدم دوش مرا بار نبود

غزل شماره 105 : هر که در بند زلف یار بوَد

غزل شماره 106 : تا کی از ما یار ما پنهان بوَد؟

غزل شماره 107 : ای خوشا دل کاندر او از عشق تو جانی بوَد

غزل شماره 108 : وه! که کارم ز دست می‌برود

غزل شماره 109 : اندرین ره هر که او یکتا شود

غزل شماره 110 : نگارینی که با ما می ‌نپاید

غزل شماره 111 : مرا، گرچه ز غم جان می ‌برآید

غزل شماره 112 : زان پیش که دل ز جان برآید

غزل شماره 113 : آخر این تیره شب هجر به پایان آید

غزل شماره 114 : صبا وقت سحر گویی ز کوی یار می‌آید

غزل شماره 115 : صبا وقت سحر گویی ز کوی یار می‌آید

غزل شماره 116 : گهی درد تو درمان می‌نماید

غزل شماره 117 : مرا درد تو درمان می‌نماید

ر : 

غزل شماره 118 : ای باد صبا، به کوی آن یار

غزل شماره 119 : دل در گره زلف تو بستیم دگر بار

غزل شماره 120 : دل در گره زلف تو بستیم دگر بار

غزل شماره 121 : رخ سوی خرابات نهادیم دگر بار

غزل شماره 122 : نظر ز حال من ناتوان دریغ مدار

غزل شماره 123 : غلام روی توام، ای غلام، باده بیار

غزل شماره 124 : مرا از هر چه می‌بینم رخ دلدار اولی‌تر

غزل شماره 125 : نیَم چون یک نفس بی غم دلم خون خوار اولی‌تر

غزل شماره 126 : سر به سر از لطف جانی ای پسر

غزل شماره 127 : آب حیوان است، آن لب، یا شکر؟

غزل شماره 128 : ای امید جان، عنایت از عراقی وامگیر

غزل شماره 129 : بر درت افتاده‌ام خوار و حقیر

غزل شماره 130 : به دست غم گرفتارم، بیا ای یار، دستم گیر

غزل شماره 131 : بیدلی را بی سبب آزرده گیر

ز : 

غزل شماره 132 : ای مطرب درد، پرده بنواز

غزل شماره 133 : چون تو کردی حدیث عشق آغاز

غزل شماره 134 : از غم عشقت جگر خون است باز

غزل شماره 135 : کار ما، بنگر، که خام افتاد باز

غزل شماره 136 : بی ‌جمال تو، ای جهان افروز

غزل شماره 137 : ساقی، ز شکر خنده شراب طرب انگیز

ش : 

غزل شماره 138 : در بزم قلندران قلاش

غزل شماره 139 : تماشا می‌کند هر دم دلم در باغ رخسارش

غزل شماره 140 : بکشم به ناز روزی سر زلف مشک رنگش

غزل شماره 141 : نرسد به هر زبانی سخن دهان تنگش

غزل شماره 142 : صلای عشق، که ساقی ز لعل خندانش

غزل شماره 143 : کردم گذری به میکده دوش

غ : 

غزل شماره 144 : باز غم بگرفت دامانم، دریغ

ق : 

غزل شماره 145 : حبّذا عشق و حبّذا عشّاق

ک : 

غزل شماره 146 : بیا، که خانهٔ دل پاک کردم از خاشاک

غزل شماره 147 : بیا، که خانهٔ دل پاک کردم از خاشاک

غزل شماره 148 : دلی، که آتشِ عشقِ تواش بسوزد پاک

غزل شماره 149 : گر آفتاب رخت سایه افکند بر خاک

گ : 

غزل شماره 150 : تنگ آمدم از وجود خود، تنگ

ل : 

غزل شماره 151 : در جام جهان نمای اول

غزل شماره 152 : ای دیده، بدار ماتم دل

غزل شماره 153 : مبند، ای دل، به جز در یار خود دل

غزل شماره 154 : خوشتر از خلد برین آراستند ایوانِ دل

م : 

غزل شماره 155 : اکئوس تلالات بمدام

غزل شماره 156 : از دل و جان عاشق زار توام

غزل شماره 157 : باز در دامِ بلا افتاده‌ام

غزل شماره 158 : ایندم منم که بیدل و بی‌ یار مانده‌ام

غزل شماره 159 : یاران، غمم خورید، که غمخوار مانده‌ام

غزل شماره 160 : ساقی، چو نمی‌دهی شرابم

غزل شماره 161 : دل گم شد، ازو نشان نیابم

غزل شماره 162 : دل گم شد، ازو نشان نمی‌یابم

غزل شماره 163 : هیهات! کزین دیار رفتم

غزل شماره 164 : کجایی؟ ای ز جان خوشتر، شبت خوش باد، من رفتم

غزل شماره 165 : من باز ره خانهٔ خمّار گرفتم

غزل شماره 166 : من چه دانم که چرا از تو جدا افتادم؟

غزل شماره 167 : اگر فرصت دهد، جانا، فراقت روزکی چندم

غزل شماره 168 : در ملک لایزالی دیدم من آنچه دیدم

غزل شماره 169 : در حُسن رخ خوبان پیدا همه او دیدم

غزل شماره 170 : آن بخت کو که بر در تو باز بگذرم؟

غزل شماره 171 : تا کی از دست تو خونابه خورم؟

غزل شماره 172 : چه خوش بودی، دریغا، روزگارم؟

غزل شماره 173 : چه خوش بودی، دریغا، روزگارم؟

غزل شماره 174 : بر من نظری کن، که منت عاشق زارم

غزل شماره 175 : نگارا، بی ‌تو برگ جان ندارم

غزل شماره 176 : هر زمان جوری ز خوبان می‌کشم

غزل شماره 177 : ای راحت روانم، دور از تو ناتوانم

غزل شماره 178 : جانا، نظری که ناتوانم

غزل شماره 179 : کجایی، ای دل و جانم؟ که از غم تو بجانم

غزل شماره 180 : دلی یا دلبری، یا جان و یا جانان، نمی‌دانم

غزل شماره 181 : با من دلشده گر یار نسازد چه کنم؟

غزل شماره 182 : شاید که به درگاه تو عمری بنشینم

غزل شماره 183 : شود میسّر و گویی که در جهان بینم؟

غزل شماره 184 : نیست کاری به آنم و اینم

غزل شماره 185 : مرا جز عشق تو جانی نمی‌بینم نمی‌بینم

غزل شماره 186 : بر درِ یار من سحر مست و خراب می‌روم

غزل شماره 187 : من آن قلاش و رند بی‌ نوایم

غزل شماره 188 : ما چو قدر وصلت، ای جان و جهان، نشناختیم

غزل شماره 189 : ما دگر باره توبه بشکستیم

غزل شماره 190 : افسوس! که باز از در تو دور بماندیم

غزل شماره 191 : گر چه ز جهان جوی نداریم

غزل شماره 192 : ما، کانده تو نیاز داریم

غزل شماره 193 : من که هر لحظه زار می‌گریم

غزل شماره 194 : گر ز شمعت چراغی افروزیم

غزل شماره 195 : گر چه دل خون کنی از خاک درت نگریزیم

غزل شماره 196 : ناخورده شراب می‌خروشیم

غزل شماره 197 : ناخورده شراب می‌خروشیم

غزل شماره 198 : خیزید، عاشقان، نفسی شور و شر کنیم

غزل شماره 199 : خیز، تا قصد کوی یار کنیم

غزل شماره 200 : تا کی از دست فراقِ تو ستم‌ ها بینیم؟

غزل شماره 201 : ز غم زار و حقیرم، با که گویم؟

غزل شماره 202 : ز دلتنگی به جانم با که گویم؟

غزل شماره 203 : ای دوست، بیا، که ما توراییم

غزل شماره 204 : بیا، ای دیده، تا یکدم بگرییم

غزل شماره 205 : تا کی همه مدح خویش گوییم؟

غزل شماره 206 : شهری است بزرگ و ما دروییم

ن : 

غزل شماره 207 : بگذر ای غافل ز یاد این و آن

غزل شماره 208 : مبتلای هجر یارم، الغیاث ای دوستان

غزل شماره 209 : مقصودِ دلِ عاشقِ شیدا همه او دان

غزل شماره 210 : در کف جور تو افتادم، تو دان

غزل شماره 211 : رفت کار دل ز دست، اکنون تو دان

غزل شماره 212 : ماهرخان، که داد عشق، عارضِ لاله رنگشان

غزل شماره 213 : ز دل، جانا، غم عشقت رها کردن توان؟ نَتْوان

غزل شماره 214 : نگارا از سر کویت گذر کردن توان؟ نَتْوان

غزل شماره 215 : عاشقی دانی چه باشد؟ بی‌ دل و جان زیستن

غزل شماره 216 : سهل گفتی به ترکِ جان گفتن

غزل شماره 217 : تا توانی هیچ درمانم مکن

غزل شماره 218 : ماهرویا، رخ ز من پنهان مکن

غزل شماره 219 : بی‌ رخت جانا، دلم غمگین مکن

غزل شماره 220 : ای یار، بیا و یاریی کن

غزل شماره 221 : ای رخ جان فزای تو گشته خجسته فال من

غزل شماره 222 : چه کنم که دل نسازم هدف خدنگ او من؟

غزل شماره 223 : بپرس از دلم آخر، چه دل؟ که قطرهٔ خون

غزل شماره 224 : چو دل ز دایرهٔ عقل بی تو شد بیرون

غزل شماره 225 : ای حسن تو بی ‌پایان، آخر چه جمال است این؟

و : 

غزل شماره 226 : ای دل و جانِ عاشقان شیفتهٔ جمال تو

غزل شماره 227 : ای دل و جانِ عاشقان شیفتهٔ لقای تو

غزل شماره 228 : ای آرزوی جان و دلم ز آرزوی تو

غزل شماره 229 : ای همه میل دل من سوی تو

غزل شماره 230 : ترک من، ای من غلام روی تو

غزل شماره 231 : آن مونس غمگسار جان کو؟

غزل شماره 232 : ساقی، قدحی می مغان کو؟

ه : 

غزل شماره 233 : مانا دمید بوی گلستانِ صبحگاه

غزل شماره 234 : ای جمالت بُرقع از رخ ناگهان انداخته

غزل شماره 235 : ای راحت روح هر شکسته

غزل شماره 236 : ای در میان جانم گنجی نهان نهاده

غزل شماره 237 : ای هر دهن ز یاد لبت پر عسل شده

غزل شماره 238 : در صومعه نگنجد، رند شرابخانه

غزل شماره 239 : در صومعه نگنجد رند شرابخانه

ی : 

غزل شماره 240 : بازم از غصّه جگر خون کرده‌ای

غزل شماره 241 : تا تو در حسن و جمال افزوده‌ای

غزل شماره 242 : تا ز خوبی دل ز من بربوده‌ای

غزل شماره 243 : ای یار، مکن، بر من بی ‌یار ببخشای

غزل شماره 244 : در کار منِ درهم آخر نظری فرمای

غزل شماره 245 : ای دوست، الغیاث! که جانم بسوختی

غزل شماره 246 : نگارا، گر چه از ما برشکستی

غزل شماره 247 : ای به تو زنده جسم و جان، مونس جانِ کیستی؟

غزل شماره 248 : پیش ازینم خوشترک می‌داشتی

غزل شماره 249 : ای ز غم فراق تو جان مرا شکایتی

غزل شماره 250 : ای عشق، کجا به من فتادی؟

غزل شماره 251 : چه کرده‌ام که دلم از فراق خون کردی؟

غزل شماره 252 : جانا، نظری به ما نکردی

غزل شماره 253 : چه بد کردم؟ چه شد؟ از من چه دیدی؟

غزل شماره 254 : چه کردم؟ دلبرا، از من چه دیدی؟

غزل شماره 255 : آمد به درت امیدواری

غزل شماره 256 : ای دل، بنشین چو سوکواری

غزل شماره 257 : تا چند عشق بازیم بر روی هر نگاری؟

غزل شماره 258 : نگارا، کی بوَد کامّیدواری

غزل شماره 259 : نگارا، از وصال خود مرا تا کی جدا داری؟

غزل شماره 260 : نمی‌دانم چه بد کردم، که نیکم زار می‌داری؟

غزل شماره 261 : چه خوش باشد دلا کز عشقِ یارِ مهربان میری

غزل شماره 262 : چو بُرقع از رخ زیبای خود براندازی

غزل شماره 263 : از کرم در منِ بیچاره نظر کن نفسی

غزل شماره 264 : نگارا، وقت آن آمد که یکدم ز آن من باشی

غزل شماره 265 : خوشا دردی! که درمانش تو باشی

غزل شماره 266 : چه خوش باشد! که دلدارم تو باشی

غزل شماره 267 : الاقم، واغتنم یوم التلاقی

غزل شماره 268 : اندوهگنی چرا؟ عراقی

غزل شماره 269 : فمالی لم اطا سبع الطباقی

غزل شماره 270 : لقد فاح الربیع و دار ساقی

غزل شماره 271 : آن جام طرب فزای ساقی

غزل شماره 272 : جانا، ز منت ملال تا کی؟

غزل شماره 273 : دلربایی دل ز من ناگه ربودی کاشکی

غزل شماره 274 : از غم دلدار زارم، مرگ بِهْ زین زندگی

غزل شماره 275 : الا، قد طال عهدی بالوصال

غزل شماره 276 : گر به رخسار تو، ای دوست، نظر داشتمی

غزل شماره 277 : در جهان گر نه یار داشتمی

غزل شماره 278 : گر نه سودای یار داشتمی

غزل شماره 279 : ای که از لطف سراسر جانی

غزل شماره 280 : ترسا بچه‌ای، شنگی، شوخی، شکرستانی

غزل شماره 281 : چنانم از هوس لعل شکرستانی

غزل شماره 282 : سرّ عشقت کس تواند گفت؟ نی

غزل شماره 283 : کی بود کین درد را درمان کنی؟

غزل شماره 284 : نگویی باز: کای غم خوار چونی؟

غزل شماره 285 : بیا، تا بیدلان را زار بینی

غزل شماره 286 : ای خوشتر از جان، آخر کجایی؟

غزل شماره 287 : ای ربوده دلم به رعنایی

غزل شماره 288 : بوَد آیا که خرامان ز درم بازآیی؟

غزل شماره 289 : بیا، که بی‌ تو به جان آمدم ز تنهایی

غزل شماره 290 : پسرا، ره قلندر سزد ار به من نمایی

غزل شماره 291 : چه بوَد گر نقاب بگشایی؟

غزل شماره 292 : در کوی تو لولیی، گدایی

غزل شماره 293 : دلی دارم، چه دل؟ محنت سرایی

غزل شماره 294 : ز اشتیاق تو جانم به لب رسید، کجایی؟

غزل شماره 295 : ز دو دیده خون فشانم، ز غمت شب جدایی

غزل شماره 296 : زهی! جمال تو رشک بتان یغمایی

غزل شماره 297 : سحرگه بر در راحت سرایی

غزل شماره 298 : کشید کار ز تنهاییم به شیدایی

غزل شماره 299 : همی گردم به گِرد هر سرایی

غزل شماره 300 : شدم از عشق تو شیدا، کجایی؟

غزل شماره 301 : نیم بی تو دمی بی ‌غم، کجایی؟

غزل شماره 302 : درین ره گر بترک خود بگویی

غزل شماره 303 : درین ره گر به ترک خود بگویی

غزل شماره 304 : گر از زلف پریشانت صبا بر هم زند مویی

غزل شماره 305 : نه از تو به من رسید بویی

 

پایان اشعار این بخش

 

نویسندگان :

نویسندگان :

امین پیرانی - حامد پیری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.