دل در گره زلف تو بستیم دگر بار

فخرالدین عراقی- غزل شماره 120

دل در گره زلف تو بستیم دگر بار

در دام سر زلف تو شستیم دگر بار

از نرگس مخمور تو مخمور بماندیم

وز جام می لعل تو مستیم دگر بار

از بادهٔ عشق تو یکی جرعه چشیدیم

صد توبه به یک جرعه شکستیم دگر بار

ما قبلهٔ خود روی چو خورشید تو کردیم

هیهات! که خورشید پرستیم دگر بار

دل در گره زلف تو بستیم و برآنیم

جویای سر زلف چو شستیم دگربار

کان جان که نسیم سر زلف تو به ما داد

هم با سر زلف تو فرستیم دگر بار

از پیشگه وصل چو برخاست عراقی

با تو دمکی خوش بنشستیم دگر بار