تا توانی هیچ درمانم مکن

فخرالدین عراقی- غزل شماره 217

تا توانی هیچ درمانم مکن

هیچگونه چارهٔ جانم مکن

رنج من می‌بین و فریادم مرس

درد من می‌بین و درمانم مکن

جز به دشنام و جفا نامم مبر

جز به درد و غصّه فرمانم مکن

گر نخواهی کشتنم از تیغِ غم

مبتلای درد هجرانم مکن

ور بر آن عزمی که ریزی خون من

جز به تیغ خویش قربانم مکن

از من مسکین به هر جرمی مرنج

پس به هر جرمی مرنجانم، مکن

گر گناهی کردم از من عفو کن

ور خطایی رفت تاوانم مکن

تا عراقی مانْد در درد فراق

درد با من گوی و درمانم مکن