
قدسی مشهدی- غزل شماره 332
آن بلبلم که ناله ز بهر قفس کشم
گر غنچه بشکفد، قدم از باغ پس کشم
دست از ستم مدار، که از بیمِ خوی تو
در روزِ حشر هم نتوانم نفس کشم
دنبال محمل تو خروشان فتادهام
تا نالهای به رویِ صدای جرس کشم
تا خارِ راهِ هم نشوند اهل روزگار
دامن چو شعله کاش بر این مشتِ خس کشم
مرغان باغ، شیفتۀ نالۀ منند
گر نالهای کشم، همه را در قفس کشم



