
قدسی مشهدی- غزل شماره 104
تا به نظّارۀ بت، چشم برهمن بازست
به تماشای جمالت مژۀ من بازست
پیش مرغان گرفتار، خموشی کفرست
لب نبندم ز فغان تا ره شیون بازست
به تمنّای غباری ز درت، چون سایل
مردم چشمِ مرا، از مژه، دامن بازست
عکس رویش چو در آیینه فتد، شاد شوم
کز دل آینه راهی به دل من باز است
گل مچینید که غیرتکش مرغ چمنم
نگشاید دل من تا در گلشن بازست
مژدۀ آمدنت آمده و چشمِ مرا
عمرها شد که در خانه چو روزن بازست



