ورود / عضویت



این کهنه رباط را که عالم نام است همراه با معنی و تفسیر

این کهنه رباط را که عالم نام است — (همراه با معنی و تفسیر)

این کهنه رباط را که عالم نام است


خیام-رباعی شماره 17

 

این کهنه رباط را که عالم نام است

وآرامگه ابلق صبح و شام است

بزمیست که وامانده ی صد جمشید است

قصریست که تکیه گاه صد بهرام است

 

معنی بیت‌های شعر

این کهنه رباط را که عالم نام است
وآرامگه ابلق صبح و شام است
بزمیست که واماندهٔ صد جمشید است
قصریست که تکیه‌گاه صد بهرام است

این جهان، مانند کاروان‌سرایی کهنه و گذراست؛ جایگاهی که صبح و شام، همچون اسبی ابلق، در آن رفت‌وآمد و آرام می‌گیرند. این جهان بزم و کاخی است که صدها پادشاه بزرگی چون جمشید و بهرام در آن آمده و گذشته‌اند و سرانجام چیزی جز نامی از آنان باقی نمانده است.

تفسیر کلی

خیام جهان را به رباطی کهنه و ناپایدار تشبیه می‌کند؛ جایی که آدمیان همچون مسافران در آن اقامت کوتاهی دارند. آمدوشد «صبح و شام» نمادی از گذر پیوسته زمان و بی‌ثباتی زندگی است. این جهان با شکوه ظاهری خود، یادگار قدرت پادشاهان بزرگی چون جمشید و بهرام است، اما حتی آنان نیز در برابر گذر زمان ماندگار نمانده‌اند. رباعی با یادآوری زوال قدرت و شکوه، انسان را به تأمل در ناپایداری دنیا و کوتاهی فرصت زندگی فرامی‌خواند.

‫"محتوای پیش رو با استفاده از ابزارهای هوش مصنوعی تولید و سپس توسط کارشناسان تحریریه سایت، اصلاح و آماده انتشار شده است".

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤