ای آمده از عالم روحانی تفت

خیام-رباعی شماره 11
ای آمده از عالم روحانی تفت
حیران شده در پنج و چهار و شش و هفت
مِی خور چو ندانی از کجا آمدهای
خوش باش ندانی به کجا خواهی رفت
معنی بیتهای شعر
ای آمده از عالم روحانی تفت
حیران شده در پنج و چهار و شش و هفت
مِی خور چو ندانی از کجا آمدهای
خوش باش ندانی به کجا خواهی رفت
ای انسانی که شتابان از جهان روحانی به این دنیا آمدهای و در رازهای آفرینش و شمارِ پنج و چهار و شش و هفت سرگشته ماندهای، چون نمیدانی از کجا آمدهای و به کجا خواهی رفت، شراب بنوش و شادمان باش و از لحظهی اکنون بهره ببر.
تفسیر کلی
خیام در این رباعی انسان را موجودی میداند که از عالمی ناشناخته آمده و در میان رازهای آفرینش و پیچیدگیهای جهان سرگردان است. اشاره به «پنج و چهار و شش و هفت» نمادی از نظمها و حسابهای مبهم هستی است که عقل آدمی بهطور کامل از درک آنها ناتوان میماند. شاعر با یادآوری ناآگاهی انسان از مبدأ و مقصد خویش، او را به بهرهبردن از لحظه حال و شاد زیستن دعوت میکند. «می» در اینجا میتواند نماد رهایی از اندوه و غفلت از پرسشهای بیپاسخ زندگی باشد.



