هنگام صبوح ای صنم فرّخ پی


خیام-رباعی شماره 178
هنگام صبوح ای صنم فرّخ پی
برساز ترانهای و پیشآور می
کافکند به خاک صد هزاران جم و کی
این آمدن تیرمه و رفتن دی
مقدمه و فضای کلی
این رباعی با فضای شاد و بامدادیِ بادهنوشی آغاز میشود و مخاطب را به بهرهگیری از لحظه و نغمهخوانی فرامیخواند. در پسِ این شادی، اندیشهای خیامی درباره ناپایداری شکوه و قدرت نهفته است؛ چنانکه روزگار، بزرگان و پادشاهان را به خاک میافکند. شعر با پیوند میان لذتِ اکنون و یادآوریِ گذراییِ جهان، تصویری تأملبرانگیز از زندگی ارائه میدهد.
معنی بیتهای شعر
هنگام صبوح ای صنم فرّخ پی
برساز ترانهای و پیشآور می
کافکند به خاک صد هزاران جم و کی
این آمدن تیرمه و رفتن دی
ای محبوبِ نیکقدم، هنگام بامداد است؛ آهنگی بنواز و شراب بیاور، زیرا همین آمدوشد ماهها و گذشت زمان، هزاران پادشاه بزرگ چون جمشید و کیخسرو را به خاک افکنده است.
"محتوای پیش رو با استفاده از ابزارهای هوش مصنوعی تولید و سپس توسط کارشناسان تحریریه سایت، اصلاح و آماده انتشار شده است".



