در گوش دلم گفت فلک پنهانی


خیام-رباعی شماره 172
در گوش دلم گفت فلک پنهانی
حکمی که قضا بود ز من میدانی
در گردش خویش اگر مرا دست بدی
خود را برهاندمی ز سرگردانی
مقدمه و فضای کلی
این رباعی با زبانی رازآلود، گفتوگویی پنهانی میان انسان و فلک را به تصویر میکشد. فضای شعر سرشار از اندیشههای خیامی دربارهٔ قضا و قدر، گردش روزگار و محدودیت اختیار آدمی است. شاعر با لحنی تأملبرانگیز، نسبت انسان را با نیروهای ناشناخته و حاکم بر هستی بررسی میکند.
معنی بیتهای شعر
در گوش دلم گفت فلک پنهانی / حکمی که قضا بود ز من میدانی
آسمان پنهانی در گوش دلم گفت: آیا میدانی که حکم قضا و تقدیر از سوی من است؟
در گردش خویش اگر مرا دست بدی / خود را برهاندمی ز سرگردانی
اگر در گردش و کار خویش اختیار و قدرتی داشتم، خود را از این سرگردانی و حیرانی رها میکردم.
"محتوای پیش رو با استفاده از ابزارهای هوش مصنوعی تولید و سپس توسط کارشناسان تحریریه سایت، اصلاح و آماده انتشار شده است".



