رفتم که در این منزل بیداد بدن


خیام-رباعی شماره 140
رفتم که در این منزل بیداد بدن
در دست نخواهد به جز از باد بدن
آن را باید به مرگ من شاد بدن
کز دست اجل تواند آزاد بدن
معنی بیتهای شعر
رفتم که در این منزل بیداد بدن
در دست نخواهد به جز از باد بدن
از این جهانِ رنج و ستمِ جسمانی میروم؛ زیرا سرانجام از این بدن چیزی جز باد و نیستی باقی نمیماند.
آن را باید به مرگ من شاد بدن
کز دست اجل تواند آزاد بدن
باید از مرگ من شاد بود؛ زیرا مرگ، بدن را از چنگال سرنوشت و رنجهای زندگی آزاد میکند.
پیام و مفهوم اصلی
پیام اصلی رباعی، ناپایداری و بیاعتباری جسم و جهان مادی و گریزناپذیری مرگ است؛ انسان در سرای ستم و رنج دنیا سرانجام چیزی جز مشتی باد و نیستی با خود نمیبرد و تنها مرگ میتواند او را از بند این جهان و ستم روزگار آزاد کند.
"محتوای پیش رو با استفاده از ابزارهای هوش مصنوعی تولید و سپس توسط کارشناسان تحریریه سایت، اصلاح و آماده انتشار شده است".



