چون عهده نمیشود کسی فردا را

خیام-رباعی شماره 2
چون عهده نمیشود کسی فردا را
حالی خوش دار این دل پُر سودا را
می نوش به ماهتاب ای ماه که ماه
بسیار بتابد و نیابد ما را
معنی بیتهای شعر
چون عهده نمیشود کسی فردا را
حالی خوش دار این دل پُر سودا را
چون هیچکس نمیتواند از آمدن فردا مطمئن باشد، اکنون این دل اندوهگین و پرآشوب را شاد و خوشحال بدار.
می نوش به ماهتاب ای ماه که ماه
بسیار بتابد و نیابد ما را
ای یار زیبارو، در پرتو مهتاب شراب بنوش؛ زیرا ماه بارها خواهد تابید، اما شاید دیگر ما زنده نباشیم و ما را نیابد.
تفسیر کلی
این رباعی بر ناپایداری جهان و نامعلوم بودن آینده تأکید میکند و انسان را از دلبستن به فردا برحذر میدارد. خیام در برابر دلِ پرتشویش، بهرهگیری از لحظه اکنون و داشتن شادی را پیشنهاد میکند. نوشیدن می در پرتو ماهتاب نمادی از لذتبردن از فرصت کوتاه زندگی و گریز از اندوههای بیپایان است. در پایان، با اشاره به آنکه ماه بارها خواهد تابید اما ما دیگر حضور نخواهیم داشت، گذر شتابان عمر و فناپذیری انسان را یادآور میشود.



