قرآن که مهین کلام خوانند آن را

خیام-رباعی شماره 3
قرآن که مهین کلام خوانند آن را
گه گاه نه بر دوام خوانند آن را
بر گِردِ پیاله آیتی هست مقیم
کاندر همه جا مدام خوانند آن را
معنی بیتهای شعر
قرآن که مهین کلام خوانند آن را
گه گاه نه بر دوام خوانند آن را
بر گِردِ پیاله آیتی هست مقیم
کاندر همه جا مدام خوانند آن را
قرآن را که بزرگترین و برترین سخن میدانند، گاهی میخوانند، نه همیشه و پیوسته؛ اما بر گردِ پیاله، آیهای همواره حاضر است که آن را در همهجا و همیشه میخوانند.
تفسیر کلی
این رباعی با نگاهی تأملبرانگیز و انتقادی، به تفاوت میان خواندن ظاهری و درک عمیق کلام مقدس اشاره میکند. خیام در برابر قرآنی که گاهگاه و بیدوام خوانده میشود، «آیتی» پایدار را در گردِ پیاله میبیند؛ تصویری که میتواند نماد شادی، زندگی و تجربه مستقیم جهان باشد. پیاله در اینجا صرفاً نشانه میخواری نیست، بلکه نمادی از حقیقتی ملموس و همواره حاضر در زندگی انسان است. شاعر بدینگونه بر ارزش حضور دائمی در لحظه و بهرهگیری آگاهانه از زندگی در برابر ظاهرگرایی و عادتزدگی تأکید میکند.



