ای کاش که جای آرمیدن بودی


خیام-رباعی شماره 163
ای کاش که جای آرمیدن بودی
یا این ره دور را رسیدن بودی
کاش از پی صد هزار سال از دل خاک
چون سبزه امید بر دمیدن بودی
معنی بیتهای شعر
ای کاش که جای آرمیدن بودی
یا این ره دور را رسیدن بودی
کاش از پی صد هزار سال از دل خاک
چون سبزه امید بر دمیدن بودی
ای کاش پس از مرگ، جایگاهی برای آرام گرفتن وجود داشت، یا دستکم میشد این راه دور و دشوار زندگی را به پایان رساند. ای کاش پس از گذشت صد هزار سال، دوباره مانند سبزهای امیدبخش از دل خاک سر برمیآوردم.
تفسیر کلی
این رباعی بیانگر اندوه و سرگشتگی انسان در برابر راز مرگ و ناپایداری زندگی است. شاعر آرزو میکند یا جهان جایگاهی برای آرام گرفتن باشد یا بتوان مسیر دشوار زندگی را به سرانجام رساند. در ادامه، با تصویر روییدن سبزه از دل خاک پس از هزاران سال، امیدی خیالی به بازگشت و زایش دوباره پدید میآورد. این شعر آمیزهای از نومیدی فلسفی، حسرت جاودانگی و امید به تجدید حیات است.



