به تسلی ای که دادی نگذاشت کار خود را

اقبال لاهوری

زبور عجم

شماره 51

به تسلی ای که دادی نگذاشت کار خود را

به تو باز می سپارم دل بی قرار خود را

چه دلی که محنت او ز نفس شماری او

که به دست خود ندارد رگ روزگار خود را

به ضمیرت آرمیدم تو به جوش خود نمایی

به کناره برفکندی در آبدار خود را

مه و انجم از تو دارد گله ها شنیده باشی

که به خاک تیره ی ما زده ای شرار خود را

خلشی به سینه ی ما ز خدنگ او غنیمت

که اگر به پایش افتد نبرد شکار خود را