نوای من از آن پر سوز و بی باک و غم انگیز است

اقبال لاهوری

زبور عجم

شماره 10

نوای من از آن پر سوز و بی باک و غم انگیز است

به خاشاکم شرار افتاد و باد صبحدم تیز است

ندارد عشق سامانی ولیکن تیشه ای دارد

خراشد سینه ی کهسار و پاک از خون پرویز است

مرا در دل خلید این نکته از مرد ادادانی

ز معشوقان نگه کاری تر از حرف دلاویز است

به بالینم بیا یک دم نشین کز درد مهجوری

تهی پیمانه ی بزم تو را پیمانه لبریز است

به بستان جلوه دادم آتش داغ جدایی را

نسیمش تیز تر می سازد و شبنم غلط ریز است

اشارت های پنهان خانمان برهم زند لیکن

مرا آن غمزه می باید که بی باک است و خونریز است

نشیمن هر دو را در آب و گل لیکن چه رازست این

خرد را صحبت گل خوشتر آید دل کم آمیز است

مرا بنگر که در هندوستان دیگر نمی بینی

برهمن زاده ای رمز آشنای روم و تبریز است