اقبال لاهوری
زبور عجم
شماره 57
ای خدای مهر و مه خاک پریشانی نگر
ذره ای در خود فروپیچد بیابانی نگر
حسن بی پایان درون سینه ی خلوت گرفت
آفتاب خویش را زیر گریبانی نگر
بر دل آدم زدی عشق بلاانگیز را
آتش خود را به آغوش نیستانی نگر
شوید از دامان هستی داغ های کهنه را
سخت کوشی های این آلوده دامانی نگر
خاک ما خیزد که سازد آسمان دیگری
ذره ی ناچیز و تعمیر بیابانی نگر