اقبال لاهوری
زبور عجم
شماره 11
دل و دیده ای که دارم همه لذت نظاره
چه گنه اگر تراشم صنمی ز سنگ خاره
تو به جلوه در نقابی که نگاه برنتابی
مه من اگر ننالم تو بگو دگر چه چاره
چه شود اگر خرامی به سرای کاروانی
که متاع ناروانش دلکی است پاره پاره
غزلی زدم که شاید به نوا قرارم آید
تب شعله کم نگردد ز گسستن شراره
دل زنده ای که دادی به حجاب در نسازد
نگهی بده که بیند شرری به سنگ خاره
همه پاره ی دلم را ز سرور او نصیبی
غم خود چسان نهادی به دل هزار پاره ؟
نکشد سفینه ی کس به یمی بلند موجی
خطری که عشق بیند به سلامت کناره
به شکوه بی نیازی ز خدایگان گذشتم
صفت مه تمامی که گذشت بر ستاره