اقبال لاهوری
زبور عجم
شماره 97
چو خورشید سحر پیدا نگاهی می توان کردن
همین خاک سیه را جلوه گاهی می توان کردن
نگاه خویش را از نوک سوزن تیزتر گردان
چو جوهر در دل آیینه راهی می توان کردن
درین گلشن که بر مرغ چمن راه فغان تنگ است
به انداز گشود غنچه آهی می توان کردن
نه این عالم حجاب او را نه آن عالم نقاب او را
اگر تاب نظر داری نگاهی می توان کردن
“تو در زیر درختان همچو طفلان آشیان بینی”
به پرواز آ که صید مهر و ماهی می توان کردن
