ای که ز من فزدوه ای گرمی آه و ناله را

اقبال لاهوری

زبور عجم

شماره 5

ای که ز من فزدوه ای گرمی آه و ناله را

زنده کن از صدای من خاک هزار ساله را

با دل ما چها کنی تو که به باده ی حیات

مستی شوق می دهی آب و گل پیاله را

غنچه ی دل گرفته را از نفسم گره گشای

تازه کن از نسیم من داغ درون لاله را

می گذرد خیال من از مه و مهر و مشتری

تو به کمین چه خفته ای صید کن این غزاله را

خواجه ی من نگاه دار آبروی گدای خویش

آنکه ز جوی دیگران پر نکند پیاله را