همام تبریزی- غزل شماره 114
زهی شمایل موزون و قدّ دلبندش
که هر که دید رخش گشت آرزومندش
گر او در آینه و آب ننگرد زین پس
کسی نشان ندهد در زمانه مانندش
دران نفس که لبش در حدیث می آید
روان همی شود آب حیات از قندش
چو باغبان به قدش بنگرید هر سروی
که دید بر لب جویی ز بیخ بر کندش
تو آن سعادت بند قباش می بینی
که هست با قد او سال و ماه پیوندش
به خون لعل چنان تشنه ام که نتوان گفت
ز رشک آن که زند دست در کمربندش
دریغ دیدۀ مسکین من که چشم حسود
ز روز وصل به شب هایِ دوری افکندش
کنون که چشم من از روی دوست دور افتاد
مگر به ماه کنم گاه گاه خرسندش
وگر همام نگیرد قرار پس تدبیر
بوَد مطالعۀ طلعت خداوندش
