قطعات سعدی

قطعات سعدی
به این پست امتیاز بدهید

در این بخش قطعات سعدی نوشته شده است.

فهرست قطعات به ترتیب حروف الفبا – حرف آخر قافیه

با توجه به اینکه در قطعه ، قافیه در مصراع زوج قرار دارد ، مصراع اول را به عنوان آغاز شعر در فهرست زیر قرار می دهیم ، ولی ترتیب اشعار بر طبق قافیه ی مصزاع دوم است .

برای خواندن هر شعر ، روی آن کلیک کنید .

الف :

قطعه شماره 1 : سپاس دار خدای لطیف دانا را

قطعه شماره 2 : سخن به ذکر تو آراستن مراد آن است

قطعه شماره 3 : طریق و رسم صاحبدولتان است

قطعه شماره 4 : هر که در بند تو شد بسته ی جاوید بماند

قطعه شماره 5 : خداوندی ست تدبیر جهان را

قطعه شماره 6 : مظلوم دست بسته ی مغلوب را بگوی

قطعه شماره 7 : تو آن نکرده‌ای از فعل خیر با من و غیر

قطعه شماره 8 : متی حللت به شیراز یا نسیم الصبح

قطعه شماره 9 : مباش غرّه به گفتار مادح طمّاع

ت : 

قطعه شماره 10 : احدا سامع المناجات

قطعه شماره 11 : به سکندر نه ملک ماند و نه مال

قطعه شماره 12 : گر مرا بی‌تو در بهشت برند

قطعه شماره 13 : چنین که هست نماند قرار دولت و ملک

قطعه شماره 14 : علاج واقعه پیش از وقوع باید کرد

قطعه شماره 15 : مرا گویند با دشمن برآویز

قطعه شماره 16 : یکی از بخت کامران بینی

قطعه شماره 17 : به راه راست توانی رسید در مقصود

قطعه شماره 18 : عیب آنان مکن که پیش ملوک

قطعه شماره 19 : گر اهل معرفتی هر چه بنگری خوب است

قطعه شماره 20 : امید خلق برآور چنان که بتوانی

قطعه شماره 21 : هرگز پر طاووس کسی گفت که زشت است

قطعه شماره 22 : مرکب از بهر راحتی باشد

قطعه شماره 23 : در چشمت ار حقیر بود صورت فقیر

قطعه شماره 24 : کسی گفت عزت به مال اندر است

قطعه شماره 25 : دست بر پشت مار مالیدن

قطعه شماره 26 : گر سفیهی زبان دراز کند

قطعه شماره 27 : هرگز به مال و جاه نگردد بزرگ نام

قطعه شماره 28 : گفتم چه کرده‌ام که نگاهم نمی‌کنی

قطعه شماره 29 : آشفتن چشمهای مستت

قطعه شماره 30 : گویند سعدیا به چه بطّال مانده‌ای

قطعه شماره 31 : ره نمودن به خیر ناکس را

قطعه شماره 32 : خوب را گو پلاس در بر کن

قطعه شماره 33 : دشمن اگر دوست شود چند بار

قطعه شماره 34 : ماه را دید مرغ شب پره گفت

قطعه شماره 35 : خواست تا عیبم کند پرورده ی بیگانگان

قطعه شماره 36 : پدرم بنده ی قدیم تو بود

قطعه شماره 37 : ای نفس چون وظیفه ی روزی مقرر است

قطعه شماره 38 : در سرای به هم کرده از پس پرده

قطعه شماره 39 : شهی که پاس رعیت نگاه می‌دارد

قطعه شماره 40 : صاحب کمال را چه غم از نقص مال و جاه

قطعه شماره 41 : ضرورت است به توبیخ با کسی گفتن

قطعه شماره 42 : اگر خود بردَرَد پیشانی پیل

قطعه شماره 43 : در حدود ری یکی دیوانه بود

قطعه شماره 44 : بیا که پرده برانداختم ز صورت حال

قطعه شماره 45 : در قطره ی باران بهاری چه توان گفت

خ : 

قطعه شماره 46 : به تماشای میوه راضی شو

قطعه شماره 47 : چه سود از دزدی آنگه توبه کردن

د : 

قطعه شماره 48 : شنیدم که بیوه‌زنی دردمند

قطعه شماره 49 : یارب کمال عافیتت بر دوام باد

قطعه شماره 50 : مرا از بهر دیناری ثنا گفت

قطعه شماره 51 : بر تربت دوستان ماضی

قطعه شماره 52 : ای بلند اختر خدایت عمر جاویدان دهاد

قطعه شماره 53 : پسر نورسیده شاید بود

قطعه شماره 54 : بیا بگوی که پرویز از زمانه چه خورد

قطعه شماره 55 : جوشن بیار و نیزه و بر گستوان ورد

قطعه شماره 56 : خون دار اگرچه دشمن خرد است زینهار

قطعه شماره 57 : در جهان با مردمان دانی که چون باید گذاشت

قطعه شماره 58 : مرد دیگر جوان نخواهد بود

قطعه شماره 59 : ملک ایمن درخت بارور است

قطعه شماره 60 : آن را که تو دست پیش داری

قطعه شماره 61 : آدمی فضل بر دگر حیوان

قطعه شماره 62 : تو خود جفا نکنی بی‌گناه بر بنده

قطعه شماره 63 : دیو اگر صومعه داری کند اندر ملکوت

قطعه شماره 64 : طمع خام که سودی بکنم

قطعه شماره 65 : شد غلامی به جوی کآب آرد

قطعه شماره 66 : من هرگز آب چاه ندیدم چنین مداد

قطعه شماره 67 : مر تو را چون دو کار پیش آید

قطعه شماره 68 : دانی که بر نگین سلیمان چه نقش بود

قطعه شماره 69 : سخن عشق حرام است بر آن بیهده گوی

قطعه شماره 70 : ز دست تُرُشروی خوردن تبرزد

قطعه شماره 71 : روزی به سرش نبشته بودند

قطعه شماره 72 : از دست تهی کرم نیاید

قطعه شماره 73 : کسی به حمد و ثنای برادران عزیز

قطعه شماره 74 : من بگویم ندیده‌ام دهنی

قطعه شماره 75 : گر جهان فتنه گیرد از چپ و راست

قطعه شماره 76 : کاملانند در لباس حقیر

قطعه شماره 77 : سخن گفته دگر باز نیاید به دهن

قطعه شماره 78 :  اگر صد دفتر شیرین بخوانی

قطعه شماره 79 : خر به سعی آدمی نخواهد شد

قطعه شماره 80 : تشنه ی سوخته در چشمه ی روشن چو رسید

قطعه شماره 81 : هیچ دانی که آب دیده ی پیر

قطعه شماره 82 : دوستان سخت پیمان را ز دشمن باک نیست

قطعه شماره 83 : حریف عمر به سر برده در فسوق و فجور

قطعه شماره 84 : یاد دارم ز پیر دانشمند

قطعه شماره 85 : بسا بساط خداوند ملک دولت را

قطعه شماره 86 : وفا با هیچ کس کرده ست گیتی

قطعه شماره 87 : نه سام و نریمان و افراسیاب

قطعه شماره 88 : هر که مقصود و مرادش خور و خواب است از عمر

قطعه شماره 89 : چو دولت خواهد آمد بنده‌ای را

قطعه شماره 90 : بسیار برفتند و به جایی نرسیدند

قطعه شماره 91 : تا سگان را وجود پیدا نیست

قطعه شماره 92 : اگر خونی نریزد شاه عالم

قطعه شماره 93 : نکنی دفع ظالم از مظلوم

قطعه شماره 94 : هر کجا دردمندی از سر شوق

قطعه شماره 95 : حاکم ظالم به سنان قلم

قطعه شماره 96 : ز دور چرخ چه نالی ز فعل خویش بنال

قطعه شماره 97 : نفس ظالم مثال زنبورست

قطعه شماره 98 : آسیا سنگ ده هزار منی

قطعه شماره 99 : بدین الحان داودی عجب نیست

قطعه شماره 100 : چو نیکبخت شدی ایمن از حسود مباش

قطعه شماره 101 : رسم و آیین پادشاهان است

قطعه شماره 102 : نشانِ آخر عهد و زوال ملک وی است

قطعه شماره 103 : آن که در حضرت بی چون تو قربی دارد

قطعه شماره 104 : دامن آلوده اگر خود همه حکمت گوید

قطعه شماره 105 : آدمی‌سان و نیک محضر باش

قطعه شماره 106 : تا نگویی که عاملان حریص

قطعه شماره 107 : رحمت صفت خدای باقی ست

قطعه شماره 108 : هیچ فرصت ورای آن مَطَلَب

قطعه شماره 109 : الحق امنای مال ایتام

قطعه شماره 110 : ناکسان را فراستی ست عظیم

قطعه شماره 111 : امیر ما عسل از دست خلق می‌نخورد

قطعه شماره 112 : چه گنجها بنهادند و دیگری برداشت

قطعه شماره 113 : خواهی از دشمن نادان که گزندت نرسد

قطعه شماره 114 : متکلف به نغمه در قرآن

قطعه شماره 115 : مرغ جایی که علف بیند و چیند گردد

قطعه شماره 116 : هزار سال به امید تو توانم بود

قطعه شماره 117 : هر که بر روی زمین مهلت عیشی دارد

قطعه شماره 118 : اگر ملازم خاک در کسی باشی

قطعه شماره 119 : نگر تا نبینی ز ظلم شهی

قطعه شماره 120 : روز قالی فشاندن است امروز

قطعه شماره 121 : گر خردمند از اوباش جفایی بیند

قطعه شماره 122 : کوه عنبر نشسته بر زنخش

قطعه شماره 123 : هر که بینی مراد و راحت خویش

قطعه شماره 124 : به سمع خواجه رسانید اگر مجال بود

قطعه شماره 125 : ناگهان بانگ در سرای افتد

قطعه شماره 126 : یارب این نامه سیه کرده ی بی فایده عمر

قطعه شماره 127 : حقیقت است که دانا سرای عاریتی

قطعه شماره 128 : سفینه ی حکمیات و نظم و نثر لطیف

قطعه شماره 129 : نه آدمی ست که در خرمی و مجموعی

قطعه شماره 130 : روز گم گشتن فرزند مقادیر قضا

قطعه شماره 131 : صانع نقشبند بی مانند

قطعه شماره 132 : یکی نصیحت درویش‌وار خواهم کرد

قطعه شماره 133 : ای غره به رحمت خداوند

قطعه شماره 134 : بندگان را ز حد به در منواز

ر : 

قطعه شماره 135 : بود در خاطرم که یک چندی

قطعه شماره 136 : برای ختم سخن دست بر دعا داریم

قطعه شماره 137 : به قفل و پره ی زرین همی توان بستن

قطعه شماره 138 : بردند پیمبران و پاکان

قطعه شماره 139 : حدیث وقف به جایی رسید در شیراز

قطعه شماره 140 : چو رنج برنتوانی گرفتن از رنجور

قطعه شماره 141 : خداوند کشور خطا می‌کند

قطعه شماره 142 : عنکبوت ضعیف نتواند

قطعه شماره 143 : فریاد پیرزن که برآید ز سوز دل

قطعه شماره 144 : نگین ختم رسالت پیمبر عربی

قطعه شماره 145 : هاونا گفتم از چه می‌نالی

قطعه شماره 146 : هر که خیری کرد و موقوفی گذاشت

قطعه شماره 147 : هر که مشهور شد به بی‌ادبی

قطعه شماره 148 : تو آن نه‌ای که به جور از تو روی برپیچند

قطعه شماره 149 : گر بشنوی نصیحت مردان به گوش دل

قطعه شماره 150 : دل منه بر جهان که دور بقا

ز : 

قطعه شماره 151 : جزای نیک و بد خلق با خدای انداز

قطعه شماره 152 : گروهی از سر بی‌مغز بی خبر گویند

قطعه شماره 153 : هر چه می‌کرد با ضعیفان دزد

قطعه شماره 154 : پدر که جان عزیزش به لب رسید چه گفت

ش : 

قطعه شماره 155 : ملکداری با دیانت باید و فرهنگ و هوش

قطعه شماره 156 : پادشاهان پاسبانانند مر درویش را

قطعه شماره 157 : بس ای غلام بدیع‌الجمال شیرین‌کار

قطعه شماره 158 : آن پریروی که از مرد و زن و پیر و جوان

قطعه شماره 159 : پروردگار خلق خدایی به کس نداد

قطعه شماره 160 : دل مبند ای حکیم بر دنیا

قطعه شماره 161 : حسن عنوان چنان که معلوم است

قطعه شماره 162 : شجرِ مُقل در بیابانها

قطعه شماره 163 : ای که دانش به مردم آموزی

قطعه شماره 164 : دوش مرغی به صبح می‌نالید

قطعه شماره 165 : مشمّر برد ملک آن پادشاه

ک : 

قطعه شماره 166 : مگسی گفت عنکبوتی را

گ : 

قطعه شماره 167 : پیدا شود که مرد کدام است و زن کدام

قطعه شماره 168 : دشمنت خود مباد و گر باشد

ل : 

قطعه شماره 169 : چنان که مشرق و مغرب به هم نپیوندند

قطعه شماره 170 : خواجه تشریفم فرستادی و مال

قطعه شماره 171 : کسان که تلخی حاجت نیازموده ستند

قطعه شماره 172 : به مرگ خواجه فلان هیچ گم نگشت جهان

م : 

قطعه شماره 173 : خطاب حاکم عادل مثال باران است

قطعه شماره 174 : ضرورت است که آحاد را سری باشد

قطعه شماره 175 : مراد و مطلب دنیا و آخرت نبرد

قطعه شماره 176 : طبیب و تجربت سودی ندارد

قطعه شماره 177 : مرا به صورت شاهد نظر حلال بود

قطعه شماره 178 : مردکی غرقه بود در جیحون

قطعه شماره 179 : من این نامه که اکنون می‌نویسم

قطعه شماره 180 : چو دوستان تو را بر تو دل بیازارم

قطعه شماره 181 : سگی شکایت ایام با کسی می‌کرد

قطعه شماره 182 : نظر که با همه داری به چشم بخشایش

قطعه شماره 183 : آن ستمدیده ندیدی که به خونخواره چه گفت

قطعه شماره 184 : خلق در ملک خدای از همه جنسی باشد

ن : 

قطعه شماره 185 : گر بدانستی که خواهد مرد ناگه در میان

قطعه شماره 186 : اگر گویندش اندر نار جاوید

قطعه شماره 187 : شبی خواهم که پنهانت بگویم

قطعه شماره 188 : نکویی با بدان کردن وبال است

قطعه شماره 189 : یارب تو هر چه بهتر و نیکوترش بده

قطعه شماره 190 : پسران فلان سه بدبختند

قطعه شماره 191 : خدایا فضل کن گنج قناعت

قطعه شماره 192 : گدایان بینی اندر روز محشر

قطعه شماره 193 : چو می‌دانستی افتادن به ناچار

قطعه شماره 194 : صبر بر قسمت خدا کردن

قطعه شماره 195 : هزار بوسه دهد بت‌پرست بر سنگی

قطعه شماره 196 : کسی ملامتم از عشق روی او می‌کرد

قطعه شماره 197 : هر بد که به خود نمی‌پسندی

قطعه شماره 198 : هان ای نهاده تیر جفا در کمان حکم

قطعه شماره 199 : چند گویی که مهر از او بردار

و : 

قطعه شماره 200 : بر آن گلیم سیاهم حسد همی آید

قطعه شماره 201 : دوران ملک ظالم و فرمان قاطعش

قطعه شماره 202 : گفتم به ره ببینم و دامن بگیرمش

قطعه شماره 203 : نه نیکان را بد افتاده ست هرگز

ه : 

قطعه شماره 204 : زمان ضایع مکن در علم صورت

قطعه شماره 205 : جامع هفت چیز در یک روز

ی : 

قطعه شماره 206 : تا تو فرمان نبری خلق به فرمان نروند

قطعه شماره 207 : چنان زندگانی کن ای نیکرای

قطعه شماره 208 : نخواهی کز بزرگان جور بینی

قطعه شماره 209 : امید عافیت آن گه بود موافق عقل

قطعه شماره 210 : خداوندان نعمت را کرم هست

قطعه شماره 211 : طبیبی را حکایت کرد پیری

قطعه شماره 212 : ضمیر مصلحت اندیش هر چه پیش آید

قطعه شماره 213 : مرا گر صاحب دیوان اعلی

قطعه شماره 214 : وه که چه آزار بود من از مهر تو

قطعه شماره 215 : بشنو از من سخنی حق پدر فرزندی

قطعه شماره 216 : رحم الله معشر الماضین

قطعه شماره 217 : نجس ار پیرهن شبلی و معروف بپوشد

قطعه شماره 218 : خواستم تا زحلی گویمت از روی قیاس

قطعه شماره 219 : دامن جامه که در خار مغیلان بگرفت

قطعه شماره 220 : غماز را به حضرت سلطان که راه داد

قطعه شماره 221 : اگر ممالک روی زمین به دست آری

قطعه شماره 222 : ای پسندیده حیف بر درویش

قطعه شماره 223 : شنیده‌ام که فقیهی به دشتوانی گفت

قطعه شماره 224 : گر از خراج رعیت نباشدت باری

قطعه شماره 225 : دیگران در ریاضتند و نیاز

قطعه شماره 226 : هر کجا خط مشکلی بکشند

قطعه شماره 227 : آن مکن در عمل که در عزلت

قطعه شماره 228 : مکافات بدی کردن حلال است

قطعه شماره 229 : دوش در سلک صحبتی بودم

قطعه شماره 230 : ز لوح روی کودک بر توان خواند

قطعه شماره 231 : بس دست دعا بر آسمان بود

قطعه شماره 232 : حاجت خلق از در خدای برآید

قطعه شماره 233 : نظر کردم به چشم رای و تدبیر

قطعه شماره 234 : بی‌هنر را دیدنِ صاحب هنر

قطعه شماره 235 : نبایدت که پریشان شود قواعد ملک

قطعه شماره 236 : ای طفل که دفع مگس از خود نتوانی

قطعه شماره 237 : خرم تن آن که نام نیکش

قطعه شماره 238 : مقابلت نکند با حجر به پیشانی

قطعه شماره 239 : نظر به چشم ارادت مکن به صورت دنیا

قطعه شماره 240 : یاران کجاوه غم ندارند

قطعه شماره 241 : چو بندگان کمر بسته شرط خدمت را

قطعه شماره 242 : ای که گر هر سر موییت زبانی دارد

قطعه شماره 243 : از من بگوی شاه رعیت نواز را

قطعه شماره 244 : هر دم زبان مرده همی گوید این سخن

پایان اشعار این بخش

.....
  • امین پیرانی
  • هیچ
  • 92 views
  • ۲۲ آذر ۹۷
اگر مطلب را می پسندید لطفا آنرا به اشتراک بگذارید.

دیدگاهی بنویسید

*

0