ورود / عضویت



مباش غرّه به گفتار مادح طمّاع همراه با معنی و تفسیر

مباش غرّه به گفتار مادح طمّاع — (همراه با معنی و تفسیر)

مباش غرّه به گفتار مادح طمّاع



سعدی-قطعه شماره 9

 

مباش غرّه به گفتار مادح طمّاع

که دام مکر نهاد از برای صید نصیب

امیر ظالم جاهل که خون خلق خورد

چگونه عالم و عادل شود به قول خطیب

 

معنی بیت‌های شعر

مباش غرّه به گفتار مادح طمّاع / که دام مکر نهاد از برای صید نصیب

به سخنان ستایشگر طمع‌کار مغرور نشو؛ زیرا او برای به دست آوردن بهره و منفعت، دام نیرنگ گسترده است.

امیر ظالم جاهل که خون خلق خورد / چگونه عالم و عادل شود به قول خطیب

فرمانروای ستمگر و نادانی که خون مردم را می‌ریزد، چگونه ممکن است تنها با سخنرانی و تعریف خطیب، دانا و دادگر شود؟

تفسیر کلی

سعدی در این قطعه انسان را از فریب ستایش‌های چاپلوسانه و طمع‌آلود برحذر می‌دارد. او می‌گوید مدحِ ستایشگرِ آزمند ممکن است دام نیرنگی برای دستیابی به سود و بهره‌ای شخصی باشد. سپس با لحنی انتقادی می‌پرسد چگونه فرمانروایی ستمگر و نادان که خون مردم را می‌ریزد، تنها با سخنان خطیبی چاپلوس عالم و عادل شمرده می‌شود. پیام اصلی شعر، نکوهش تملق و ریا و تأکید بر سنجش افراد بر پایه کردار واقعی آنان است.

‫«این مطلب به کمک هوش مصنوعی تدوین و پس از بازنگری اعضای تحریریه سایت، جهت انتشار تأیید شده است.»

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤